Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

First Day at school

Η έναρξη της σχολικής χρονιάς είναι ένα γεγονός που συνήθως αντιμετωπίζεται με χαρά...
by

jano kary

on 3 October 2012

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of First Day at school

Ένταξη του παιδιού
στη σχολική κοινότητα Πως βοηθάμε το παιδί
να αποδεχτεί
και να προσαρμοστεί
στη νέα πραγματικότητα Συνέπειες της σχέσης
σχολείου και
οικογένειας Συμπερασματικά Η έναρξη της σχολικής χρονιάς είναι ένα γεγονός που συνήθως αντιμετωπίζεται με χαρά, συχνά όμως εμφανίζονται και συναισθήματα φόβου, ανησυχίας και άγχους τόσο στους γονείς, όσο και στα ίδια τα παιδιά.
Για το παιδί ξεκινάει μία νέα ζωή, μακριά από τη φροντίδα και τη θαλπωρή της οικογένειας, μαθαίνοντας να αντιμετωπίζει μόνο του πια τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Αλλά και για τους γονείς, από την άλλη πλευρά, η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι μία καινούρια αρχή, καθώς βιώνουν την αγωνία για αυτό τον αποχωρισμό.
Η προσαρμογή του παιδιού στη σχολική κοινότητα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα την προσωπικότητά του, την κοινωνικότητά του, αλλά πολύ περισσότερο και από την αντιμετώπισης του στενού κοικογενειακού περιβαλλοντος και ειδικότερα της μητέρας.
Η άρνηση του παιδιού να πάει σχολείο είναι φαινόμενο συνηθισμένο και μπορεί να εκφράζεται με ποικίλες αντιδράσεις από το παιδί: ντροπαλότητα, συστολή, ονυχοφαγία, τικ, έντονο κλάμα, σωματικές ενοχλήσεις (κοιλιακό άλγος, πόνους στο στομάχι, πονοκεφάλους, εμετούς κ.ά.), εφιάλτες, αϋπνία, υπερβολική ανησυχία ότι κάτι κακό θα πάθουν οι γονείς του ή εκείνο, διατροφικές διαταραχές, παλινδρόμηση σε προηγούμενες συνήθειες (π.χ. ενούρηση ή εγκόπριση), άρνηση να κοιμηθεί μόνο του κ.ά.
Σε περίπτωση που η άρνηση για το σχολείο δε μειωθεί σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, οι γονείς θα χρειαστεί να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. 1. Συζητάμε με το παιδί μας κάποιο χρονικό διάστημα πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς για την αλλαγή αυτή και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα, προγραμματίζουμε μερικές επισκέψεις γνωριμίας στο σχολείο προτού ξεκινήσει για να δει το χώρο και πιθανά να γνωρίσει και τη δασκάλα του.
2. Δείχνουμε ενθουσιασμό όταν μιλάμε στο παιδί μας για το σχολείο του.
3. Συνοδεύουμε το παιδί την πρώτη ημέρα στο σχολείο, για να του δώσουμε θάρρος και να αισθάνεται άνετα και δείχνουμε εμπιστοσύνη στο παιδί μας ότι μπορεί να τα καταφέρει
4. Βεβαιώνουμε το παιδί για την επιστροφή του στο σπίτι και το αποχαιρετάμε δίνοντάς του ένα φιλί και μια μεγάλη αγκαλιά και φεύγουμε από το χώρο του σχολείου.
5. Μπορούμε να αγοράσουμε βιβλία που προετοιμάζουν το παιδί για την πρώτη μέρα στο σχολείο και να τα διαβάσουμε μαζί ή να παίξουμε μαζί του, φτιάχνοντας μια ιστορία με τον αγαπημένο του ήρωα στην ίδια κατάσταση.
6. Δε διστάζουμε να μιλήσουμε για τις δικές μας εμπειρίες από την πρώτη μας μέρα στο σχολείο και για τα συναισθήματα που νιώθαμε.
7. Συζητάμε με το παιδί μας τονίζοντάς του τα θετικά στοιχεία του να πηγαίνει κανείς σχολείο, όπως τους καινούριους φίλους που θα γνωρίσει, τα πράγματα που θα μάθει (θα διαβάζει μόνο του τις αγαπημένες του ιστορίες), τα ομαδικά παιχνίδια, τις εκδρομές.
8. Καταπολεμάμε τους δικούς μας φόβους και το άγχος του αποχωρισμού. Είναι σημαντικό η συμπεριφορά μας στις αντιδράσεις του παιδιού κατά τη διάρκεια της προσαρμογής του να είναι σταθερή και αποφασιστική. Η υπερπροστατευτική συμπεριφορά ενισχύει τη συναισθηματική εξάρτηση του παιδιού από εμάς και το γεμίζει ανασφάλεια για τη νέα πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει μόνο του.
9. Δείχνουμε σεβασμό και εμπιστοσύνη στη/στο δασκάλα/ο και μεταφέρουμε το ίδιο μήνυμα και στο παιδί μας, διατηρώντας μία στενή αλλά και υγιής σχέση συνεργασίας με το σχολείο του παιδιού μας που ξεκινάει από την πρώτη μέρα που θα πάει στο σχολείο μέχρι και την αποφοίτησή του. Σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές, η σχέση των γονιών με το σχολείο του παιδιού τους και η συχνή επαφή με τους δασκάλους συνδέονται με την επιτυχία του παιδιού στα μαθήματα. Συγκεκριμένα, ο έλεγχος του παιδιού στο σπίτι για το αν προετοίμασε τα μαθήματα του και η συχνή ενημέρωση από τους δασκάλους του για την πορεία του φαίνεται ότι είναι οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι που συμβάλλουν στην πρόοδο του παιδιού.
Επίσης, μεγάλης σημασίας είναι και η ποιότητα της σχέσης με το σχολείο. Όσο πιο ομαλή και χωρίς εντάσεις είναι η σχέση με το σχολείο τόσο καλύτερη φαίνεται να είναι η επίδοση των παιδιών.
Ένας ακόμη τρόπος που φαίνεται να βελτιώνει τις επιδόσεις του παιδιού είναι η καλλιέργεια των ενδιαφερόντων του, για παράδειγμα να του δίνεται η δυνατότητα να ασχολείται με τη μουσική, τον χορό, κάποιο άθλημα κλπ.
Ο έλεγχος της εξωσχολικής συμπεριφοράς του παιδιού, δηλαδή με ποιους κάνει παρέα, με τι ασχολείται όταν δεν διαβάζει κλπ. δε φαίνεται να επηρεάζει την σχολική του επίδοση.
Το να αναλαμβάνουν οι γονείς το διάβασμα του παιδιού σαν να είναι δική τους ευθύνη είναι το ίδιο επικίνδυνο σαν να ήταν πλήρως αδιάφοροι. Πρέπει να αφήνουν το παιδί να κάνει μόνο του τις εργασίες του, να διορθώνει μόνο του τα λάθη του και οι γονείς να περιορίζονται στο να ελέγχουν εάν έκανε όλες του τις εργασίες ή στο να λύνουν κάποιες από τις απορίες του.
Σύμφωνα με μία ομάδα ερευνητών (Allen κ.ά., 1994. Gecas & Schwalbe, 1986. Keith κ.ά., 1986. Lamborn κ.ά., 1991. McGuire κ.ά., 1994) όσο πιο κοντά του αισθάνεται το παιδί τους γονείς του κατά τη σχολική ηλικία, τόσο πιο θετική εικόνα αναπτύσσει για τον εαυτό του. Βέβαια και στην περίπτωση αυτή, αν η εμπλοκή είναι υπερβολική είναι δυνατόν να προκαλέσει συναισθηματική ασφυξία στο παιδί.
Μία σημαντική παράμετρος είναι ο τρόπος που ερμηνεύει το παιδί τη συμμετοχή του γονέα στα σχολικά του θέματα. Πρέπει το παιδί να καταλάβει ότι σκοπός του γονέα είναι να του συμπαραστέκεται και να το βοηθάει στο να γίνει καλύτερος και να αναπτύξει αίσθημα ευθύνης και σεβασμού προς τους άλλους και τον εαυτό του. Αρνητική αυτοεικόνα μπορεί να αναπτύξει ένα παιδί που θα νιώθει ότι ο γονιός του δεν το εμπιστεύεται
Τέλος, αυτό είναι σημαντικό να τονιστεί είναι το γεγονός ότι το οι γονείς χρρειάζεται να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους σε κάθε προσπάθειά τους, αλλά παράλληλαν να βάζει κανόνες, να θέτει τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών και να υπάρχουν επιπτώσεις στις περιπτώσεις που υπάρχουν αρνητικές συμπεριφορές. Η αποτελεσματική διαπιαδαγώγηση στων παιδιών στο σπίτι από τους γονείς είναι ο προθάλαμος για έχουν και θετικές συμπεριφορές στο σχολείο. Σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές, η σχέση των γονιών με το σχολείο του παιδιού τους και η συχνή επαφή με τους δασκάλους συνδέονται με την επιτυχία του παιδιού στα μαθήματα. Συγκεκριμένα, ο έλεγχος του παιδιού στο σπίτι για το αν προετοίμασε τα μαθήματα του και η συχνή ενημέρωση από τους δασκάλους του για την πορεία του φαίνεται ότι είναι οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι που συμβάλλουν στην πρόοδο του παιδιού.
Επίσης, μεγάλης σημασίας είναι και η ποιότητα της σχέσης με το σχολείο. Όσο πιο ομαλή και χωρίς εντάσεις είναι η σχέση με το σχολείο τόσο καλύτερη φαίνεται να είναι η επίδοση των παιδιών.
Ένας ακόμη τρόπος που φαίνεται να βελτιώνει τις επιδόσεις του παιδιού είναι η καλλιέργεια των ενδιαφερόντων του, για παράδειγμα να του δίνεται η δυνατότητα να ασχολείται με τη μουσική, τον χορό, κάποιο άθλημα κλπ.
Το να αναλαμβάνουν οι γονείς το διάβασμα του παιδιού σαν να είναι δική τους ευθύνη είναι το ίδιο επικίνδυνο σαν να ήταν πλήρως αδιάφοροι. Πρέπει να αφήνουν το παιδί να κάνει μόνο του τις εργασίες του, να διορθώνει μόνο του τα λάθη του και οι γονείς να περιορίζονται στο να ελέγχουν εάν έκανε όλες του τις εργασίες ή στο να λύνουν κάποιες από τις απορίες του.
Σύμφωνα με μία ομάδα ερευνητών (Allen κ.ά., 1994. Gecas & Schwalbe, 1986. Keith κ.ά., 1986. Lamborn κ.ά., 1991. McGuire κ.ά., 1994) όσο πιο κοντά του αισθάνεται το παιδί τους γονείς του κατά τη σχολική ηλικία, τόσο πιο θετική εικόνα αναπτύσσει για τον εαυτό του. Βέβαια και στην περίπτωση αυτή, αν η εμπλοκή είναι υπερβολική είναι δυνατόν να προκαλέσει συναισθηματική ασφυξία στο παιδί.
Μία σημαντική παράμετρος είναι ο τρόπος που ερμηνεύει το παιδί τη συμμετοχή του γονέα στα σχολικά του θέματα. Πρέπει το παιδί να καταλάβει ότι σκοπός του γονέα είναι να του συμπαραστέκεται και να το βοηθάει στο να γίνει καλύτερος και να αναπτύξει αίσθημα ευθύνης και σεβασμού προς τους άλλους και τον εαυτό του. Αρνητική αυτοεικόνα μπορεί να αναπτύξει ένα παιδί που θα νιώθει ότι ο γονιός του δεν το εμπιστεύεται
Τέλος, αυτό είναι σημαντικό να τονιστεί είναι το γεγονός ότι το οι γονείς χρρειάζεται να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους σε κάθε προσπάθειά τους, αλλά παράλληλα να βάζουν κανόνες, να θέτουν τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών και να υπάρχουν επιπτώσεις στις περιπτώσεις που εμφανίζονται αρνητικές συμπεριφορές. Η αποτελεσματική διαπιαδαγώγηση των παιδιών στο σπίτι από τους γονείς είναι ο προθάλαμος για να έχουν και θετικές συμπεριφορές στο σχολείο. Αυτό που μπορεί να βοηθήσει για μία υγιή σχέση με τα παιδιά μας είναι:
1. Συστηματική παρατήρηση, ανάλυση και ερμηνεία της συμπεριφοράς των παιδιών μας με βάση ερωτήματα όπως:
Πότε εκδηλώνει αυτή τη συμπεριφορά;
Ποιοι παράγοντες το επηρεάζουν στην κατεύθυνση αυτή;
Μήπως πρέπει να αλλάξουμε κάτι στη στάση μας απέναντί του;
2. Η αλληλεπίδραση με τα παιδιά μας να στηρίζεται στην:
Ικανοποίηση των αναγκών – επιθυμιών τους αλλά με μέτρο
Αναγνώριση των συναισθημάτων των παιδιών μας, βοηθώντας τα να τα εκφράσουν.
Θέσπιση ορίων και κανόνων προσαρμοσμένων στο δικό μας οικογενειακό σύστημα.
3. Διατηρούμε ενδοοικογενειακή γαλήνη:
Κλίμα ισοτιμίας, δημοκρατίας, κατανόησης & ασφάλειας
Ενθαρρύνουμε «θετικές» δραστηριότητες (αθλητισμό, θέατρο, χορωδία…). Η έναρξη της σχολικής χρονιάς είναι ένα γεγονός που συνήθως αντιμετωπίζεται με χαρά, συχνά όμως εμφανίζονται και συναισθήματα φόβου, ανησυχίας και άγχους τόσο στους γονείς, όσο και στα ίδια τα παιδιά.
Για το παιδί ξεκινάει μία νέα ζωή, μακριά από τη φροντίδα και τη θαλπωρή της οικογένειας, μαθαίνοντας να αντιμετωπίζει μόνο του πια τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Αλλά και για τους γονείς, από την άλλη πλευρά, η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι μία καινούρια αρχή, καθώς βιώνουν την αγωνία για αυτό τον αποχωρισμό.
Η άρνηση του παιδιού να πάει σχολείο είναι φαινόμενο συνηθισμένο και μπορεί να εκφράζεται με ποικίλες αντιδράσεις από το παιδί: ντροπαλότητα, συστολή, ονυχοφαγία, τικ, έντονο κλάμα, σωματικές ενοχλήσεις (κοιλιακό άλγος, πόνους στο στομάχι, πονοκεφάλους, εμετούς κ.ά.), εφιάλτες, αϋπνία, υπερβολική ανησυχία ότι κάτι κακό θα πάθουν οι γονείς του ή εκείνο, διατροφικές διαταραχές, παλινδρόμηση σε προηγούμενες συνήθειες (π.χ. ενούρηση ή εγκόπριση), άρνηση να κοιμηθεί μόνο του κ.ά.
Σε περίπτωση που η άρνηση για το σχολείο δε μειωθεί σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, οι γονείς θα χρειαστεί να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας.
Η προσαρμογή του παιδιού στη σχολική κοινότητα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα την προσωπικότητά του, την κοινωνικότητά του, αλλά πολύ περισσότερο και από την αντιμετώπισης του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος και ειδικότερα της μητέρας.
Η διαδικασία προσαρμογής του παιδιού στο σχολείο και η ένταξή του σε ομάδες συνομηλίκων είναι επίπονη. Όπως κάθε σύστημα (οικογένεια, πολιτεία, κ.λ.π), έτσι και το σχολικό, για να υφίσταται και να λειτουργεί αποτελεσματικά, υπόκειται σε ορισμένους κανόνες, τους οποίους τα παιδιά χρειάζεται να ακολουθήσουν και να επιτευχθεί σταδιακά η ομαλή τους ένταξη στη σχολική κοινότητα. Τι δυσκολεύει την προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο; Τα προβλήματα προσαρμογής κατατάσσονται κυρίως σε πέντε κατηγορίες:
Στα μικρότερα παιδιά, μπορεί να συνδέονται με το άγχος αποχωρισμού. Το άγχος αποχωρισμού είναι, λοιπόν, μια φυσιολογική αναπτυξιακή διαδικασία για κάθε παιδί. Η ομαλή επίλυση αυτού του άγχους προϋποθέτει ότι το παιδί έχει περάσει από τρία βασικά, για την ανάπτυξη του, στάδια: (α) ανάπτυξη σύνδεσης με το γονέα (β) συνειδητοποίηση της μονιμότητας των αντικειμένων και (γ) ανάπτυξη σχέσης εμπιστοσύνης. Μέχρι ενός σημείου το άγχος αποχωρισμού είναι φυσιολογικό, όταν όμως τα συμπτώματα επιμείνουν έιναι σημαντικό να διερευνηθούν τα βαθύτερα αίτια αυτής της συμπεριφοράς.
Άλλη σημαντική δυσκολία προσαρμογής στο σχολείο η οποία επιφέρει προβλήματα τόσο στο ίδιο το άτομο όσο και στον εκπαιδευτικό, στους συμμαθητές και στους γονείς, είναι η επιθετική συμπεριφορά. Η επιθετικότητα μπορεί να εκφραστεί με διαφορετικούς τρόπους: Λεκτικά (με χρήση ύβρεων) ή μη λεκτικά με αυτοτραυματισμούς ή απόπειρες αυτοκτονίας, κλοπές, ψέμματα (κυρίως στην εφηβεία). Είναι σημαντικό να διερευνηθούν τα αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς (προβλήματα στην οικογένεια, δυσκολίες με τους συμμαθητές, δυσκολία στην κοινωνικοποίηση του παιδιού).
Μία άλλη δυσκολία προσαρμογής στο σχολικό περιβάλλον αποτελούν, στις μέρες μας, τα προβλήματα διαπολιτισμικότητας. Σε μία σύγχρονη σχολική τάξη, που χαρακτηρίζεται από πολυπολιτισμικότητα (αυτόχθονες, μετανάστες, παλιννοστούντες), εμφανίζονται δυσκολίες κυρίως από τον αλλοδαπό μαθητή να προσαρμοστεί σε ένα ξένο ως προς αυτόν περιβάλλον. Προκύπτουν προβλήματα με τη γλώσσα, τις κοινωνικές επαφές, με αποτέλεσμα το άτομο να παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες, σχολική αποτυχία, κατάθλιψη, περιθωριοποίηση, λόγω κοινωνικών στερεοτύπων από τους συμμαθητές του ή και ακόμα επιθετική-παραβατική συμπεριφορά.
Τα συναισθηματικά προβλήματα αποτελούν επίσης εμπόδια στην προσαρμογή του παιδιού. Πρόκειται για τις διαταραχές που παρουσιάζουν παιδιά και έφηβοι όπως η κατάθλιψη, η μελαγχολία, η εσωστρέφεια, οι φοβίες, το άγχος, τα αισθήματα κατωτερότητας, επιθετικότητα, περιθωριοποίηση, άρνηση στη σχολική φοίτηση, ψυχογενής ανορεξία, βουλιμία, ψυχικές ασθένειες. Οι παραπάνω διαταραχές είναι σοβαρές στο σημείο που μπορούν να ακυρώσουν κάθε προσπάθεια του ατόμου για προσωπική ολοκλήρωση, κοινωνική καταξίωση, επιτυχία στη ζωή.
Τέλος, οι μαθησιακές δυσκολίες (όπως δυσλεξία, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα), αποτελούν βασική αιτία δυσκολίας προσαρμογής ενός παιδιού στο σχολείο. Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι διαταραχές που έχουν επιπτώσεις στην ικανότητα για χρήση του προφορικού και γραπτού λόγου, στην ικανότητα για μαθηματικούς υπολογισμούς, στις συντονισμένες κινήσεις και στην διατήρηση της προσοχής. www.pompodaki.gr / 6973-482038
Full transcript