Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Geneza konfliktu etjopsko-erytrejskiego

No description
by

Aleksandra Wolff

on 9 June 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Geneza konfliktu etjopsko-erytrejskiego

Wojna erytryjsko-etiopska
Wojna erytrejsko-etiopska trwała w latach 1998-2000 i toczyła się między krajami, które należą do najbiedniejszych w Rogu Afryki. Na zmagania militarne państwa te wydały setki milionów dolarów. Działania wojenne kosztowały życie kilkudziesięciu tysięcy ludzi. Wynikiem wojny były jedynie drobne zmiany graniczne.Zgodnie z orzeczeniem międzynarodowej komisji w Hadze za wybuch wojny odpowiedzialna była Erytrea, która złamała prawo międzynarodowe, dokonując inwazji na Etiopię.
Wojna erytrejsko-etiopska
Aleksandra Wolff
klasa 3a Społeczne Gimnazjum Ad Astra
Geneza
W latach 1961-1991 Erytrea, będąca częścią Etiopii, walczyła o niepodległość, którą ostatecznie proklamowała w 1993. Po uzyskaniu niepodległości stosunki dwustronne między Etiopią i Erytreą były bardzo napięte. Sąsiedzi nie prowadzili ze sobą handlu, wzajemne roszczenia terytorialne obejmowały miasta Badme, Tsorona-Zalambessa i Bure
Przebieg wojny
6 maja 1998 wojska erytrejskie dokonały agresji na miasto Badme. Doszło wówczas do wymiany ognia z milicją regionu Tigraj i policją. 12 maja wojsko erytrejskie, składające się z co najmniej dwóch brygad regularnej armii wspieranych przez czołgi i artylerię, zaatakowało powtórnie Badme i kilka innych obszarów przygranicznych − woredę Tahty Adiabo, jak również woredę Laelay Adiabo
3 maja Etiopia zmobilizowała siły przeciwko Erytrei. Walki szybko się nasiliły. W strefie wojny działała ciężka artyleria oraz czołgi. 5 czerwca Etiopczycy rozpoczęli ataki lotnicze na lotnisko w Asmarze. Erytrejczycy w odwecie zaatakowali miasto Mekele w Etiopii. Walki spowodowały znaczne straty wśród cywili. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1177 potępiającą użycie siły i nakazała zakończenie ataków powietrznych
”Jedna głupia wojna wystarczy”, powiedział „Newsweekowi” w kwietniu 2008 roku premier Etiopii Meles Zenawi. Ale chociaż działania zbrojne nie wybuchły na nowo, z obu stron regularnie padają wzajemne oskarżenia o organizowanie różnego rodzaju zamachów i akcji dywersyjnych. Przykładowo władze Etiopii twierdziły, że to Erytrea stała za zamachem bombowym w autobusie koło miasta Humera na północy kraju, do którego doszło 13 marca 2008 roku (zginęło 8 osób); podobnie było 15 kwietnia, kiedy 3 osoby poniosły śmierć w eksplozjach na 2 stacjach paliwowych w Addis Abebie, czy też 24 kwietnia 2010 roku, kiedy 5 osób zginęło w eksplozji w kawiarni w regionie Tigray.

pogranicze
erytrejsko-etiopskie
W maju 2000 obie strony wysuwały pod adresem przeciwnika oskarżenia o stawianie trudnych do zaakceptowania warunków ewentualnego pokoju. 12 maja 2000 Etiopia rozpoczęła nową ofensywę na odcinku między Shambuko i Mendefera w Erytrei. Wojska przekroczyły rzekę Mareb i zablokowały drogę między Barentu i Mendefera, która stanowiła główny szlak zaopatrzeniowy dla wojsk Erytrei. Ze względu na toczące się walki Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła kolejną rezolucję nr 1298, nakładającą embargo na dostawy broni do obu krajów.
25 maja Erytrea zgodziła się na
plan pokojowy OJA. Wojska etiopskie
kontrolowały wówczas ok.
1/4 terytorium Erytrei − zmusiły 650 tys.
cywilów do opuszczenia miejsc
zamieszkania i niszczyły erytrejską
infrastrukturę. Etiopia natychmiast
ogłosiła zwycięstwo w wojnie
Mimo zaostrzenia sytuacji do nowej wojny nie doszło,
natomiast równolegle sytuacja w sąsiedniej Somalii
zaczęła przypominać konflikt peryferyjny między
Etiopią a Erytreą. Asmara dostawami uzbrojenia
wspierała islamskie grupy zbrojne, podczas gdy Addis
Abeba opowiedziała się po stronie rządu tymczasowego Somalii,
podejmując nawet szeroko zakrojoną ofensywę militarną w
grudniu 2006 roku i utrzymując swoje wojska na terytorium
somalijskim aż do stycznia 2009 roku

Erytrea twierdzi, że w wojnie straciła 19 tys. żołnierzy, jednak inne źródła podają znacznie wyższe liczby, nawet 150 tys. Także straty po stronie etiopskiej nie są znane − wahają się od 34 tys. do 123 tys. W obu krajach walki doprowadziły do masowych wysiedleń ludności cywilnej. W wyniku działań wojsk etiopskich do przesiedlenia zostało zmuszonych 75 tys. Erytrejczyków
Wojna domowa w Etiopii
Etiopska wojna domowa rozpoczeła się 12 września 1974 z chwilą odsunięcia Haile Selassiego od władzy przez Derg, a skończyła, kiedy koalicja Etiopskiego Ludowo-Rewolucyjnego Frontu Demokratycznego objęła władzę w państwie w 1991
18 czerwca 2000 obie strony w czasie spotkania w Algierze zgodziły się zawrzeć porozumienie pokojowe kończące konflikt zbrojny. Do podpisania Porozumienia Algierskiego doszło 13 grudnia 2000. Państwa zobowiązały się w nim do stałego zakończenia wrogości oraz wyrzeczenia się użycia siły lub groźby jej użycia we wzajemnych stosunkach. Ponadto zobowiązały się do uwolnienia i repatriacji wszystkich więźniów wojennych oraz do uwolnienia i repatriacji do ostatniego miejsca zamieszkania wszystkich innych osób zatrzymanych w wyniku konfliktu zbrojnego. Porozumienie przewidywało wszczęcie niezależnego międzynarodowego dochodzenia w sprawie przyczyn wybuchu konfliktu. Zakładało powołanie dwóch komisji: Komisji Granicznej w celu delimitacji i demarkacji granicy państwowej (której werdykt miał być ostatecznie wiążący dla obu stron) oraz Komisji ds. Roszczeń w celu ustalenia wysokości wzajemnych roszczeń za straty i zniszczenia wojenne
W kwietniu 2002 Komisja Graniczna ogłosiła swój werdykt w sprawie wyznaczenia granicy. Dokonała korekty jej przebiegu; przyznała przy tym główny obiekt sporu, miasto Badme Erytrei. Etiopia nie zgodziła się z werdyktem. W kwietniu 2003 Komisja Graniczna raz jeszcze potwierdziła swoje orzeczenie. Miasto pozostaje jednak w dalszym ciągu pod kontrolą Etiopii
W styczniu 2012 w pobliżu granicy państwowej zabito pięciu europejskich turystów oraz porwano dwóch Niemców, uwolnionych ostatecznie na początku marca 2012. 15 marca 2012 etiopskie wojska lądowe ostrzelały posterunki wojskowe Erytrei, gdyż według władz w Addis Abebie za porwaniem stali etiopscy rebelianci przeszkoleni przez Erytrejczyków
W drugiej połowie 2007 roku napięcie na granicy erytrejsko-etiopskiej ponownie zaczęło rosnąć. Według władz etiopskich żołnierzy obu stron w niektórych punktach oddzielało jedynie kilkadziesiąt metrów, co potęgowało groźbę incydentów zbrojnych. 30 listopada 2007 roku rozwiązała się Komisja ds. Granicy Erytrei i Etiopii, gdy upłynął wyznaczony przez nią roczny termin porozumienia się Erytrei i Etiopii w sprawie sporu granicznego. W związku z tym komisja uznała za wiążące swoje orzeczenie z kwietnia 2002 roku i przesłała obu stronom mapy określające przebieg granicy. 30 lipca 2008 roku RB ONZ postanowiła o zakończeniu działalności misji pokojowej UNMEE.
Erytrea
Historia człowieka, który "stracił swoje życie" właśnie przez ten konflikt.
Chciałabym zaznaczyć, że ten człowiek
był "jedym z wielu" i takie sytuacje miały
bardzo często takie miejsce.
Źródła
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/kraj,Etiopia,stosunki_dwustronne,Erytrea

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojna_erytrejsko-etiopska

http://www.eduteka.pl/temat/Wojna-erytrejsko-etiopska

http://www.szlafrook.com.pl/Wojna_erytrejsko-etiopska.html



Etiopia
Erytrea
Full transcript