Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Tradycje i obyczaj

No description
by

Piotr Staniszewski

on 17 March 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Tradycje i obyczaj


Ważnym obyczajem było grzybobranie, z którym były związane odmienne ubiory, a konkretniej wkładali oni płócienne opończe, którymi osłaniali z wierzchu kontusze, a na głowy wkładali słomiane kapelusze. Wtedy dopiero szli zbierać grzyby, których w tamtejszych lasach nie brakowało. Najchętniej zbierano koźlarze, borowiki i rydze.
Grzybobranie
Posiłki
Jeśli chodzi o uczty to również bardzo dokładnie powiedziane jest, co goście jedzą – otóż są to wyłącznie rodzime potrawy, pochłaniane w niesamowitych ilościach. Przedtem jednak nastąpić musi krótka modlitwa i pobłogosławienie posiłku. Również przy jedzeniu starano się zadbać o każdego, dlatego osobne potrawy przygotowywano dla kobiet, a osobne dla mężczyzn. Mickiewicz, wielki miłośnik kawy, ze szczególnym sentymentem wspomina zwyczaj mistrzowskiego parzenia tego napoju, od którego w bogatszych domach była osobna służąca.
Noszenie strojów typowo szlacheckich i wąsów.
Zamieszkiwanie okazałych dworków i dworów
Dwór wykonany był z drewna, jednakże miał on murowane fundamenty, dzięki czemu był bardzo solidny. Posiadał wybielona ściany, które przepięknie kontrastowały z zielenią drzew, dzięki czemu dom widzialny był już z daleka.Był on otoczony topolami a także brzozowym zagajnikiem , który dawał schronienie osobom pragnącym odpocząć w upalne dni przed promieniami słońca.
Tradycje i obyczaje w książce pt. "Pan Tade
usz"

Żupan
- rodzaj męskiej sukni - szyto ze wzorzystego jedwabiu, adamaszku lub atłasu. Miał poszerzane ramiona i długie, szerokie u góry, a zwężające się dołem rękawy, oraz stojący, rozchylony z przodu kołnierzyk. Od kołnierza do pasa żupan zapinano na szereg drobnych, dekoracyjnych, kosztownych guzików.
Kontusz
- Na żupan zakładano długi kontusz z jednobarwnej tkaniny, zimą podszyty futrem, a latem jedwabiem. Wyróżniały go wyloty, czyli rozcięte rękawy, które albo luźno zwisały, albo zarzucane były na plecy, oraz kunsztowne zdobienia w postaci pasmanteryjnych wykończeń. Na piersiach umieszczano różnobarwne pętlice i guzy ze złota, srebra lub z mosiądzu wysadzane drogimi kamieniami.
Pas kontuszowy
- Największą ozdobę stroju polskiego stanowi pas kontuszowy. Wykonany ze wzorzystego jedwabiu, w który wplatano złote i srebrne nici, ozdobiony złotymi frędzlami i misternym haftem, był szeroki i tak długi, że szlachcic owijał się nim kilka razy. Ponieważ pasy miały dwie strony różniące się kolorystyką i zdobieniami, na wierzch odwracano raz jedną, raz drugą stosownie do okoliczności.
Kołpak -
Ciekawym elementem stroju polskiego jest nakrycie głowy. W dawnej Polsce chętnie noszono kołpaki - czapki z futrzanymi otokami, uszyte z aksamitu lub jedwabiu o żywych kolorach. Rozcięte po bokach i z przodu otoki zdobi kosztowna brosza oraz kitka z ptasich piór. Szlachta gustowała w piórach orlich i sokolich, a najbardziej pożądane, najwspanialsze i najdroższe były kity z piór czaplich.
Obyczaje
Fryzura i wąsy
Polską szlachtę wyróżniał nie tylko imponujący ubiór, ale też oryginalna fryzura. Z dumą noszono włosy podgolone na okrągło nad uszami i z tyłu głowy, z krótką grzywką zaczesaną gładko do przodu. Podgolonej czuprynie towarzyszyły sumiaste wąsy, uważane za broń przeciw cudzoziemszczyźnie i traktowane niemal jak symbol narodowy. W XVIII wieku znany poeta napisał nawet odę Do wąsów.
Broń paradna
Ubiorowi polskiemu nadawała smaku noszona przy nim broń: misternie wykonane, zdobione złotem i klejnotami karabele, czekany i buzdygany. Rodzaj broni świadczył o bogactwie i sprawowanej władzy wojskowej. Szable przypinano do boku za pomocą specjalnych pasów ze skórzanymi lub rzemiennymi rapciami. Pas do szabli zazwyczaj nie był widoczny, ponieważ zakrywał go paradny pas kontuszowy.
Full transcript