Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Postawy oraz przezycia emocjonalne rodzicow a rozwoj plodu

Psychologia Rozwojowa - cwiczenia 2014/15
by

Aleksandra Reszczyńska

on 8 January 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Postawy oraz przezycia emocjonalne rodzicow a rozwoj plodu

Postawy oraz przezycia emocjonalne rodzicow a rozwoj plodu
Emocjonalnosc Dziecka
Już we wczesnym okresie prenatalnym formuje się system, który służy zróżnicowanym zachowaniom „ku” i „od”, zbliżaniu-wycofaniu jako afektywnej odpowiedzi dziecka. Świadomość i emocje są charakterystykami systemowej organizacji na danym stadium rozwoju (Alexandrov, Sams 2005).
Różne reakcje na wewnętrzny stan ustroju, stan środowiska śród-macicznego, emocje matki, nagłe doznania zmysłowe w postaci zmiany rytmu serca, ruchliwości i mimiki mogą być odczytane jako wyraz emocjonalnej reakcji dziecka, jako fizjologiczny odpowiednik przeżycia np. stresu.
Pod wpływem przeżyć matki, jego organizm reaguje, na drodze biochemicznej, podobnymi zmianami jak organizm matki, np. występuje przyspieszenie tętna i zaburzenia rytmu pracy serca, zaburzenia w ruchach klatki piersiowej (połykania wód płodowych oraz ich nabierania i wypierania), zmiany w napięciu mięśni, w napięciu psychogalwanicznym skóry, w pracy mózgu.
Dziecko prenatalne przejawia zachowania obronne, unikające zagrożeń, skierowane na adaptację (np. sygnalizowanie potrzeb przez kopanie, przekręcanie się, ssanie kciuka, konkurencyjne ruchy bliźniaków) i przyszłe cele, a noworodek korzysta z prenatalnych wzorców zachowania.
Matka, odczytując je i nadając im znaczenie (tzn. reagując np. przez zmianę pozycji, posiłek, dotlenienie się, wypoczynek), wprowadza dziecko prenatalne w świat ludzkiej komunikacji. Może ono stopniowo uczyć się sterować swoim zachowaniem, aby uzyskać zaspokojenie potrzeb, doświadczyć poprawy komfortu, a tym samem integrować reakcje w system powstały wskutek uczenia się.
„Stare”, przedurodzeniowe systemy „podążania-unikania” będą wiązane w pamięci ustroju z „nowymi”, postnatalnymi dążeniami ukierunkowanymi na cel. Z kształtującą się emocjonalnością dziecka i jego predyspozycjami osobowościowymi skorelowane są również cechy temperamentalne, stałość lub zmienność rytmów serca, regularność faz snu i czuwania, jakość jego ruchliwości.
Dziecko w ostatnim trymestrze przed urodzeniem dojrzewa do reagowania na bodźce i sytuacje w otoczeniu dziewięcioma sygnałami (są to: zainteresowanie, radość, zaskoczenie, niezadowolenie, złość, strach, wstyd, wstręt - w którym zaangażowany jest zmysł smaku, obrzydzenie - w którym zaangażowany jest zmysł powonienia) i od urodzenia stosuje je, by porozumieć się z otoczeniem.
Składają się one na tzw. embriologię życia emocjonalnego (Holinger, 2006, s.18). Badania potwierdzają, iż emocjonalna ekspresja twarzy jest wrodzona i dziecko rodzi się z „mechanizmem (aparatem) pierwotnych emocji” (Aleksandrov, Sams 2005). Zaraz po urodzeniu różnicuje ono stany emocjonalne matki, co pozwala wnioskować, iż nauczyło się tego w okresie prenatalnym (Mastropieri, Turkevitz 1999).

Okres ciąży jest ważnym momentem w życiu kobiety i mężczyzny oczekujących
narodzin dziecka. To czas zachodzących niezwykle szybko zmian - czas rodzenia się nowego życia. Od momentu poczęcia w rodzinie pojawia się dziecko, wobec którego rodzice przyjmują różne postawy.
Prenatalna Komunikacja
Jest ona wyrazem stopnia i rodzaju więzi rodziców z dzieckiem i wpływa na tę więź. Komunikacja neurohormonalna między matką a dzieckiem przebiega nieprzerwanie od czasu poczęcia, a jej mediatorem są wydzielane przez matkę
hormony - fizjologiczne odpowiedniki matczynych emocji
.
Dziecko nieświadomie towarzyszy matce w jej doświadczeniach, gdyż w zależności od jej stanu psychicznego (agresja, smutek, żal, napięcie, niepokój, lęk lub radość, spokój, rozluźnienie) dociera do niego w krótkim czasie określony zestaw hormonów, będący korelatem jej samopoczucia. Jeśli matka często doświadcza negatywnych przeżyć, to strumień wydzielanych wtedy przez jej organizm substancji chemicznych docierających do mózgowych ośrodków emocji dziecka niejako „nastawia” je na utrzymanie poziomu neurohormonalnego odpowiadającego tym stanom emocjonalnym.
Kształtuje się w ten sposób ogólna „orientacja emocjonalna” dziecka, która może zostać utrwalona w postaci predyspozycji do trwania w stanie rozluźnienia lub napięcia, poczucia bezpieczeństwa lub zagrożenia, optymizmu lub pesymizmu. Hormonalna „pamięć ciała” ma cechę względnej trwałości i może decydować o wrodzonej predyspozycji do lękowego, agresywnego lub radosnego i spokojnego wkraczania w świat poza łonem matki.

Komunikacja psychiczna jest rodzajem komunikacji najmniej poznanym, ale świadczy o niej wpływ na rozwój dziecka takich przeżyć matki, które nie mają korelatów w jej stanie neurohormonalnym (np. myśli, oczekiwań, historii życia). Nie wiemy, jak organizm dziecka „odczytuje” te komunikaty, ale nie da się temu wpływowi zaprzeczyć. Troska o fizyczne i psychiczne zdrowie dziecka powinna rozpocząć się już przed poczęciem, by łono matki, jako pierwsze środowisko życia, jako pierwszy „dom” było strukturalnie i funkcjonalnie zdrowe, a jej psychika otwarta na doświadczenia macierzyńskie.
Komunikacja behawioralna
przejawia się w postaci zachowań matki podejmowanych na rzecz dziecka lub też skierowanych przeciw niemu. Zachowania sprzyjające rozwojowi dziecka wyrażają się w różnych formach troski o jego zdrowie (np. w stosowanej przez matkę odpowiedniej diecie, higienie, odpoczynku, stylu życia, opiece lekarskiej i ćwiczeniach z zakresu psychoprofilaktyki porodowej) w nastawieniu na komunikację z nim (wyobrażeniową, myślową, dotykową, ruchową, słowną, muzyczną, uczuciową, duchową), w zapewnieniu dobrego samopoczucia matce i dbałości o jej pozytywny stan psychiczny, wzmocnieniu więzi małżeńskiej i wewnątrzrodzinnej oraz w serdecznej atmosferze domowej (Kornas-Biela 2004a, s.41; 2004b, s.90-111; 2009a).

Zachowania matki skierowane przeciw dziecku są
formą

prenatalnej przemocy.
Przykładem takich zachowań jest: podejmowanie czynów zagrażających jego życiu lub zdrowiu; zaniedbanie go przez np. brak opieki lekarskiej lub niedożywienie (np. z powodu nędzy materialnej, alkoholizmu w rodzinie, przeciążenia pracą, infantylizmu psychicznego); narażanie dziecka na działanie teratogenów o charakterze środków psychoaktywnych, często używanych jako sposób radzenia sobie z sytuacją trudną ( jak np. nikotyna, alkohol, narkotyki, kawa, leki niekonsultowane z lekarzem), oraz innych szkodliwych czynników środowiskowych, np. promieniowania niejonizującego, pól elektromagnetycznych emitowanych przez różne urządzenia (np. kuchenki mikrofalowe, telefony komórkowe, diatermie, zgrzewarki, terminale komputerowe, linie energetyczne), wibracji i hałasu, zanieczyszczeń powietrza i wody oraz pożywienia. Szczególnie niebezpieczny dla rozwoju dziecka oraz przebiegu ciąży i porodu jest wpływ długotrwałego stresu i niepokoju matki, zwłaszcza z poczuciem bezradności i braku wsparcia społecznego.
Niewłaściwa atmosfera emocjonalna wokół dziecka poczętego, jak i negatywne przeżycia matki mogą więc stworzyć „
stan klęski ekologicznej w łonie
”, przez co rozwój dziecka i jego życie mogą być zagrożone. Tymczasem różne formy kontaktu rodziców z dzieckiem prenatalnym wzmacniają przywiązanie, co pozytywnie rokuje dla ich relacji z nim po urodzeniu, a nabywane przez to kompetencje rodzicielskie pomagają im stwarzać dziecku optymalne środowisko rozwoju. Dla dziecka natomiast kontakt z rodzicami jest okazją do zdobywania doświadczeń w różnicowaniu bodźców, ich zapamiętywaniu, komunikacji społecznej oraz poczuciu wpływu na otoczenie i efektywności w radzeniu sobie z dyskomfortem (Kenner, Lubbe 2007;
Kornas-Biela 2009a).

BIBLIOGRAFIA
Janusz Trempała,
Psychologia rozwoju człowieka
od str.166

6.2.5. Komunikacja Prenatalna
Full transcript