Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Historia fotografii polskiej

No description
by

Monika Jurkiewicz

on 25 November 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Historia fotografii polskiej

Historia fotografii polskiej do roku 1990
Początki (1839-65)
Początki fotografii polskiej związane były z rozwojem ekonomicznym i kulturalnym zaborów: austriackiego, pruskiego i rosyjskiego. Dlatego fotografowie pochodzący z ziem polskich działali zarówno w Paryżu, St.Petersburgu jak też w miastach Ukrainy i Syberii.
Informacje dotyczące wynalezienia fotografii bardzo szybko dotarły do Polski. Powyższy fakt dokumentują opublikowane na ten temat w styczniu i lutym 1839 artykuły. Pierwsze talbotypie i dagerotypy wykonał w tym samym roku inżynier gubernialny z Kielc Maksymilian Strasz, który również w roku 1856 był autorem pierwszego podręcznika na temat fotografowania.
Od fotografii zakładowej do fotografii artystycznej (lata 60. XIX w.- 1918)
Wydarzenia związane z powstaniem styczniowym 1863 r. oraz manifestacje bezpośrednio poprzedzające je, były impulsem do powstania fotografii politycznej rozumianej jako forma agitacji, a nawet walki politycznej (K.Beyer, Walery Rzewuski, i in.). Rozwijała się przede wszystkim fotografia kolodionowa, a najważniejsze zakłady fotograficzne powstawały w dalszym Warszawie.
Okres międzywojenny (1918-39)
Conclusion
Pierwsi twórcy w zakresie dagerotypii eksperymentowali w tym zakresie. Najstarsze dagerotypy pochodzą z roku 1839 i są dziełem Andrzeja Radwańskiego (sama technika dominowała w Polsce do ok. roku 1860). Warci wymienia twórcy, którzy tworzyli w tej technice to: malarz Marcin Zalewski w Warszawie, Jóżef Gloisner we Lwowie, litograf warszawski Moritz Scholtz (zawodowy dagerotypista, który wydał litograficzne odbitki oparte na własnych dagerotypach) oraz Jan Stefan Kuczyński w Krakowie.
Najważniejszym fotografem polskim XIX wieku był jednak Karol Beyer, nie tylko dagerotypista, ale także patriota, starożytnik, numizmatyk, wydawca licznych fotograficznych albumów, działający w Warszawie od 1845 roku. Wykonywał zdjęcia w różnych technikach: kolodionu, stereoskopu, ambrotypii, a także carte de visite. Był wybitnym portrecistą, który osiągnął poziom europejski, o czym świadczą chociażby jego psychologiczne portrety. Był także pionierem fotografii naukowej i krajoznawczej. Jego współpracownikami byli Marcin Olszyński i Konrad Brandel. Warto dodać, że w tym okresie fotografowie warszawscy utrzymywali stały kontakt z fotografami francuskimi; dotyczył on przede wszystkim najnowszej technologii.
Ważnym zakładowym fotografem warszawskim był Jan Mieczkowski (konkurujący z Beyerem), działający od 1847 roku, wybitny portrecista, nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji.
Do nowych ośrodków, w których rozwijała się fotografia zakładowa należał już Kraków i Lwów (Józef Eder, Edward Trzemeski). Kolejne ważne zakłady otworzyli w Warszawie: Konrad Brandel, Maksymilian Fajans i Walerian Twardzicki.

Józef Eder
(ur. ok. 1831, zm. ok. 20 września 1903)
Polski fotograf, działający głównie we Lwowie.
Od 1861 wraz z Bernhardem Brandem prowadził zakład w Hotelu Angielskim, przy ul. Karola Ludwika 15, z filiami w Jassach iStanisławowie. Działał on – później tylko pod nazwiskiem Edera – do 1888 r., gdy wyburzono Hotel. W 1890 r. jego syn, Władysław Eder, otworzył wraz z I. Szulisławskim nowy zakład, w Hotelu Europejskim (w lokalu po atelier Edwarda Trzemeskiego), ale współpraca ta nie trwała długo i wkrótce Szulisławski zaczął prowadzić firmę samodzielnie. W 1888 roku Józef Eder otrzymał kartę przemysłową na prowadzenie atelier w Stanisławowie, przy ul. Sapieżyńskiej 9, które po jego śmierci prowadziła od 1913 r. Teofila Eder, a od 1923 także Władysław.
Józef Eder zajmował się przede wszystkim wykonywaniem portretów; był również autorem zdjęć pejzażowych, dokumentalnych (powstańcy styczniowi), architektury, martwej natury. Fotografował m.in. Lwów (w 1871 r. wydał „Album osobliwości Lwowa”), Przemyśl,Rzeszów. Wykonał także serię zdjęć wszystkich stacji kolei krakowsko-lwowskiej. Brał udział w Wystawie Rolniczo-Przemysłowej w 1877 r. we Lwowie i na wystawie światowej w Wiedniu w 1873, gdzie otrzymał wyróżnienie.


Edward Trzemeski
Edward Ignacy Trzemeski (ur. 1843 w Grazu, zm. 3 stycznia 1905 we Lwowie) – polski fotograf, działający głównie we Lwowie.
Wychowywał się we Lwowie, gdzie ukończył szkołę realną. Fotografii uczył się ok. 1865 r. w atelier Sebastianetti w Trieście, gdzie wcześniej odbywał służbę wojskową. We Lwowie pracował w zakładzie Józefa Edera, a od 1869 prowadził własną firmę (przy ul. Szerokiej – obecnie Kopernika). W latach 1877-1887 atelier mieściło się w Hotelu Europejskim; działała wówczas także filia w Krynicy. Od 1887 zakład miał swoją siedzibę przy ul. 3 Maja. Wspólnikiem Trzemeskiego w tym okresie był Leon Błachowski. W prowadzeniu atelier Trzemeskiemu pomagała również jego córka, Zofia. Od 1905 r. zakład miał filię przy ul. Łyczakowskiej 9.
Edward Trzemeski był przede wszystkim autorem zdjęć portretowych. Wykonał również fotografie przedstawiające Aleksandra Fredrę na łożu śmierci i jego pogrzeb. Dokumentował m.in. I Zlot Sokolników w 1892 i Wystawę Krajową (zdjęcia te zostały wydane w albumie Wystawa Krajowa we Lwowie i na pocztówkach w 1894 r. przez firmę Seyfarth & Dydyński). Uwieczniał widoki Lwowa. Brał udział w Wystawie Rolniczo-Przemysłowej w 1877 r., wystawach w Londynie (1871) i Wiedniu (1873). Był współorganizatorem Powszechnej Wystawy Krajowej w 1894 r. Prowadził fotodrukarnię, w której wydał m.in. ilustracje do Trylogii Sienkiewicza. Opublikował także albumy: Kredka i paleta Grottgera, Panorama Racławicka i inne.
Po śmierci Trzemeskiego jego działalność kontynuowali córka Zofia i zięć Rudolf Huber, prowadząc firmę „Edward Trzemeski we Lwowie”; w późniejszym okresie (po śmierci Zofii) Rudolfowi Huberowi pomagała ich córka, również Zofia. W 1935 r. zakład został przeniesiony do lokalu przy ul. Romanowicza 11, a w 1938 – do lokalu przy ul. Akademickiej 28, gdzie działał do 1942.
Konrad Brandel
Konrad Brandel (ur. 1838 w Warszawie, zm. 28 października 1920 w Toruniu) – polski fotograf, wynalazca, fotoreporter, kronikarz Warszawy, współpracował z "Tygodnikiem Ilustrowanym", "Fotografem Warszawskim" i "Wędrowcem". Twórca unikatowej dokumentacji fotograficznej Warszawy końca XIX w.
W 1858 ukończył Gimnazjum Realne i rozpoczął pracę w zakładzie fotograficznym Karola Beyera, jednego z pionierów fotografii w Polsce. W 1865 otworzył przy ul. Nowy świat 57 (nr.hip.1249) wraz z bratem Władysławem Brandlem i Marcinem Olszyńskim studio fotograficzne pod firmą "K. Brandel i S-ka"[1]. Przy atelier funkcjonowała również światłodrukarnia. Główną działalnością firmy była fotografia portretowa i reprodukcje dzieł sztuki. Brandel wykonywał również atlasy chorób skórnych i innych schorzeń dla profesorów Uniwersytetu Warszawskiego, za co w 1875 otrzymał tytuł fotografa Uniwersytetu Warszawskiego. Firma rozpoczęła, jako pierwsza, wydawanie fotokalendarzy. Pierwszy z nich, na rok 1866, został wydany w roku 1865 i ilustrowany był ponad 300 fotografiami z życia Warszawy.
Po wprowadzeniu płyt bromożelatynowych i wynalezieniu migawki, w roku 1883 lub 1884 Brandel skonstruował swój ręczny aparat fotograficzny do zdjęć migawkowych, zwany fotorewolwerem. W późniejszym czasie został on uzupełniony o magazynek zawierający do 12, a później 25, płyt szklanych, co pozwalało na ich szybką wymianę i wykonywanie zdjęć reporterskich. 24 marca 1889 Brandel wystąpił do Departamentu przemysłu i handlu o przyznanie patentu na rewolwer bez kaset mieszczący 25 klisz. Patent o numerze 11515 został przyznany 16 października 1889. "Kurier Warszawski” z 1885 roku donosił, iż pan Brandel za swój wynalazek otrzymał srebrny medal na wrocławskiej wystawie fotograficznej. Brandel zajmował się również produkcja owych aparatów na zamówienie. Sprzedał ich ponad 100. Wśród użytkowników byli, według listu Brandla do swojego konkurenta Władysława Karoliego, tacy artyści jak Wojciech Gerson, Henryk Siemiradzki, Gierymski i Kossak.
Wykorzystanie własnego wynalazku umożliwiło Brandlowi tworzenie fotoreportaży z życia Warszawy. Fotografował zarówno życie codzienne, jak i architekturę miasta. Wiele z nich publikowane było w ówczesnej prasie.
W 1905 został honorowym członkiem Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego.
Po roku 1900 Brandel wycofał się z pracy i przeniósł się wraz z drugą żoną, Jadwigą z Kunklów, do posiadłości w Łyszkowicach. W czasie I wojny światowej przebywał w Rosji, a następnie osiadł w Toruniu.
Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Maksymilian Fajans
Maksymilian Fajans (ur. w 1825 w Sieradzu, zm. 28 lipca 1890 w Warszawie) – polski rysownik żydowskiego pochodzenia, specjalista w dziedzinie litografii i fotografii.
Urodził się jako syn sieradzkiego kupca Hermana (XVIII-XIX w.) i Leontyny Kon. Był bratem Maurycego Fajansa.
W latach 1844–1849 uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a w 1850–1853 – w Paryżu, gdzie był uczniem holenderskiego malarza i grafika Arego Scheffera.
Założył w Warszawie jeden z pierwszych zakładów fotograficznych. W latach 1851–1863 wydał 14 zeszytów Wizerunków polskich według własnych rysunków i 24 zeszyty (1851–1861) Wzorów sztuki średniowiecznej według rysunków L. Łepkowskiego, Bolesława Podczaszyńskiego i innych.
W chromolitografii wydał Kwiaty i poezje (1858, według własnych rysunków), ilustracje do albumów i książek (Karola Gustawa trofea... E. Tyszkiewicza, 1856, Album widoków historycznych Polski Napoleona Ordy, 1875–1883). Współpracował także m.in. z Samuelem Orgelbrandem. Zajmował się również grafiką użytkową (kalendarze, dyplomy).
Nagradzany m.in. na Międzynarodowej Wystawie Fotograficznej zorganizowanej w 1865 w Berlinie i w 1873 na Wystawie Wiedeńskiej.
Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Pauliną Lindau (1836-1857), a po raz drugi z Miną Gerstenzweig (1841-1933). Z pierwszego małżeństwa miał córkę Paulinę (ur. 1856).
Maksymilian Fajans pochowany jest obok żony Miny na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 33, rząd 11)[1][2]. Nagrobek z 1892 jest autorstwa Bolesława Syrewicza.

Walerian Twardzicki
W latach 50. wiele zakładów dagerotypowych na terenach całej Polski, zainteresowało się techniką mokrego kolodionu. Do znaczących należało atelier Wacława Rzewuskiego w Krakowie, Józefa Czechowicza i Aleksandra Władysława Straussa w Wilnie oraz Michała Greima w Kamieńcu Podolskim, malarza, który zainteresował się fotografią w latach 60. pojmowaną jako dokument portretowy typu etnograficznego, dzięki czemu otworzył dla fotografii polskiej nowe możliwości. Tego typu działalność, rozumiana także jako forma rozwoju samoświadomości narodowej, praktykowana była w Krakowie w portretach w formie carte de viste przez Rzewuskiego, Ignacego Krigera, a w latach 90. przez Waleriana Twardzickiego. Drugą specjalnością polską tego czasu była fotografia górska, ponieważ w kulturze tego regionu poszukiwano korzeni artystycznych, mogących ożywić kulturę polską.
Michał Greim, Michał Grejm (ur. 15 września 1828 w Żelechowie, zm. 15 stycznia 1911 w Kamieńcu Podolskim) – polski drukarz, fotograf, antykwariusz i numizmatyk. Ojciec malarza Jana Greima.
Michał Greim urodził się 15 września 1828 w Żelechowie rodzinie mieszczańskiej. Tam ukończył szkołę powiatową, po czym przeprowadził się do Warszawy. W drukarni Krethlowa uczył się typografii. Wyszkolonym zecerem został w 1843. Przez pięć kolejnych lat pracował w Warszawie. Współpracował tam z Karolem Beyerem, pionierem fotografii w Polsce. Greim przeniósł się do Lublina, spędzając tam cztery lata, po czym został wysłany przez władze carskie do Kamieńca Podolskiego, gdzie przez okres dwudziestu lat był naczelnikiem drukarni rządu gubernialnego podolskiego. Zwolniony został w 1872 z powodu polskiego pochodzenia. Od tej chwili dużo czasu poświęcał swoim szerokim zainteresowaniom. Prowadził zakład fotograficzny otwarty już w 1860.
Na swoich fotografiach Greim przedstawiał Podole i Besarabię (widoki Kamieńca Podolskiego i innych miast i wsi regionu (Bar, Chocim, Żwaniec). Fotografował także sceny rodzajowe i typy ludności tam wówczas mieszkającej: chłopów, żebraków, psychopatów, polską szlachtę i Żydów. Uprawiał także fotografię reporterską, uwieczniając pożar w Kamieńcu. Część swoich zbiorów wysłał Elizie Orzeszkowej z okazji jej jubileuszu literackiego (z czego 163 zdjęcia znalazły się ostatecznie w zbiorach Uniwersytetu Łódzkiego). Drugi taki sam zbiór Greim przekazał Cesarskiemu Towarzystwu Etnograficznemu w Moskwie, dzięki czemu został współpracownikiem Komisji Antropologicznej Polskiej Akademii Umiejętności oraz członkiem-korespondentem moskiewskiego Towarzystwa Etnograficznego. Po zebraniu około 1890 r. kolekcji zdjęć pamiątek świadczących o obecności Turków na tych terenach, wysłał ją sułtanowi do Stambułu. Podczas wystawy warszawskiej w 1900 dostał srebrny medal za kolekcję 30 pocztówek ze zdjęciami wsi i typów ludowych Podola. Zbiory jego fotografii były wystawiane w Paryżu.
Greim zajmował się także numizmatyką. Publikował na łamach Zapisków Numizmatycznych (1884-1889) i Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych.
Full transcript