Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Chrześcijaństwo w Starożytnym Rzymie

No description
by

Katarzyna Potrzebka

on 11 November 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Chrześcijaństwo w Starożytnym Rzymie

Chrześcijaństwo w Starożytnym Rzymie
Podwaliny religii
Chrześcijaństwo powstało w Palestynie, gdzie ok. 7-6 r. p.n.e. w Betjejem narodził się Jezus Chrystus.
Księgi objawione, nazywane Ewangeliami Św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana => Nowy Testament + Stary Testament = Święta Księga - Biblia

Początkowo nauka Jezusa Chrystusa była przyjmowana dwojako
Przełom nadszedł wraz z okresem działalności Św. Pawła z Tarsu. Jego podróże w latach 45 - 54 n.e. pozwoliły pozyskać duże grono wyznawców, głównie w Azji Mniejszej oraz Grecji. Narodziły się pierwsze poza Jerozolimą gminy chrześcijańskie, powstałe w miastach Wschodu: Aleksandrii, Antiochii i Efezie. Religia ulegała coraz szerszej ekspansji, także na tereny Półwyspu Apenińskiego.


uczniowie Jezusa tworzyli coś na wzór gmin, wspólnot aby się modlić i wspominać naukę Mistrza
inni z kolei np: faryzeusze i saduceusze najpierw sprzeciwiali się wobec nauczania Jezusa i postawie jego uczniów, a następnie rozpoczęli prześladowanie chrześcijan
Zasadami religii było miłosierdzie względem bliźniego, braterstwo i równość bez względu na płeć pochodzenie czy majatek, wiec Chrześcijaninem mógł zostać każdy, co przyczyniło się do rozpowszechnienia tej religii pośród ludności warstw niższych. Oznaczało to całkowite zerwanie z judaizmem i uniezależnienie wyznania.
Kościół
Wraz ze wzrostem liczby wyznawców, rosła liczba odłamów religii czyli tzw. herezji, np. gnostycyzm - połaczenie chrześcijaństwa z elementami filozofii greckiej. Zmusiło to najwyższych kapłanów wiary chrześcijańskiej do stworzenia ścisłej i centralnej struktury kościelnej zdolnej utrzymać w ryzach całą wiarę. Aby zapobiegać wpływom różnych odłamów, wzmocniono kompetencje biskupów, którzy stali na czele chrześcijańskich gmin, czyli niewielkich wspólnot powstających w miastach. Z czasem zwiazki pomiędzy gminami zaczęły sie zacieśniać, w prowadzono instytucje Kościoła powszechnego, który opracował kanon Pisma Świętego i odrzucił niepotwierdzone księgi, tzw. apokryfy.
Podczas panowania Nerona w latach 54 - 68 n.e., w Rzymie znajdowała się spora grupa wyznawców Jezusa. Rzymianie byli wrogo nastawieni do nowo powstałej religii chrześcijańskiej, uważali ja za "nowy zabobon". Dostrzegali w niej przede wszystkim sektę żydowską "stary zabobon", w efekcie narodziły się podejrzenia, że chrześcijanie w trakcie swoich nocnych zebrań dokonywali pogańskich rytuałów: zabijania niemowlat oraz picia ich krwi. Chrześcijanie pełnili bardzo często rolę kozła ofiarnego, m.in,. tez dlatego, że odrzucili wiarę w rzymskich bogów. Oskarżano ich o burzenie obowiazujacej hierarchii społecznej oraz wielorakie przestępstwa. Prześladowania miały na celu rozładowanie napięć zagrażających porządkowi publicznemu. Ludnośćz łatwością uznawała chrześcijan winnymi wykroczeń, które pociągały za sobą gniew bogów i stanowiły powód głodu, powodzi, epidemii czy innych katastrof.

Prześladowania Chrześcijan
Religia, a rzymscy władcy
Cesarz Neron w 64 r. n. e. uznał chrześcijan winnch wywołania ogromnego pożaru w Rzymie. W wyniku czego doszło do represji na tle religijnym skierowanym głównie przeciwko chrześcijanom. Mordowani byli na pokaz, ponosząc okrutną śmierć rzucani na arenę dzikim zwierzętom podczas igrzysk., paleni żywcem, albo krzyżowani.


Druga fala prześladowań wiąże się z imieniem cesarza Domicjana (81 - 96 r. n.e.). Za jego panowania dochodziło do silnych represji głównie pod pretekstem "ateizmu" i nie składania ofiar bogom rzymskim.

Podczas panowania Marka Aureliusza państwo było zagrożone inwazja barbarzyńców. Cesarz zarzadził składanie powszechnych ofiar przebłagalnych, na co nie chceli zgodzić się chrześcijanie. w skutek tego w galijskim Langdunum zabito 50 wyznawców.
Największe przesladowania przypadaja na wiek III n.e., za panowania cesarza Decjusza. Skazał on na smierć wielu chrześcijan, m.in. w wyniku złożenia uroczystej ofiary w intencji własenej oraz ocalenia ojczyzny, w czasie zagrożenia. Jednak prześladowania nie zmniejszały, a nawet zwiększały liczbę przyjmujących nową wiarę.


Podczas rzadów
Dioklecjana
zaczął się wyraźnie zarysowywać problem rekrutacji do armii rzymskiej. Obrona ogromnych granic Imperium Rzymskiego, atakowanego ze wszystkich stron, wymagała posiadania dużej i sprawnej armii. Jednak coraz trudniej było o znalezienie rekruta, gdyż z armii odchodziło coraz więcej żołnierzy wyznających wiarę chrześcijańską, przeciwnych jakiemukolwiek mordowaniu.
edykt z roku 299 n.e.
- nakazano wszystkim żołnierzom i urzędnikom złożyć ofiarę rzymskim bogom pod groźbą usunięcia ze stanowisk
edykt wydany 303 roku n.e.
- nakazał zniszczenie świątyń chrześcijańskich, konfiskatę i spalenie ksiąg świętych, surowo karząc gromadzenie się chrześcijan.
W tym okresie często dochodziło także do męczeńskich śmierci chrześcijan, którzy silnie buntowali się postanowieniom władzy centralnej. Śmierć cesarza Dioklecjana 305 roku jednoznacznie skończyła okres męczeńskiej walki chrześcijan o możliwość swobodnego wyznawania swojej religii.

Początki Chrześcijaństwa
Chrześcijaństwo w I wieku n.e. było bardzo słabe i silnie uzależnione od judaizmu. Religia ta narodziła się z nauk i kultu Chrystusa Zbawiciela, mającego odkupić grzechy całej ludzkości. Jego pokojowe nastawienie, przeciwne wszelkiej przemocy, wywołało w buntowniczym ludzie żydowskim, wielką wrogość. Naród żydowski, który znajdował się od śmierci Heroda Wielkiego w "niewoli rzymskiej" dążył do odzyskania niepodległości drogą powstania. Jednak głoszone przez Chrystusa poglądy o zaprzestaniu walk i miłowaniu bliźniego wyraźnie naruszały żydowskie wartości.
Chrześcijaństwo na początku IV wieku wstąpiło w swój złoty okres, uzyskiwania coraz to szerszych praw. Proces zapoczątkował Konstantyn Wielki (306 - 337 r. n.e.), który ogłosił 313 roku n.e. w Mediolanie akt tolerancyjny, nazwany edyktem mediolańskim. Na jego mocy chrześcijaństwo uzyskało prawa równorzędne z innymi religiami. Sam Konstantyn był pierwszym cesarzem chrześcijańskim, mimo że chrzest przyjął dopiero na łożu śmierci. Cesarz przez wiele lat swojego panowania wspierał religię chrześcijańską i Kościół. Stopniowo wcielał w życie państwa symbole związane z tą religią, np. na sztandary wojska i monety wprowadził wizerunek Chrystusa, budował kościoły. Odtąd protektorem wiary chrześcijańskiej był cesarz i władza państwowa. Ostatecznym triumfem wiary chrześcijańskiej było panowanie Teodozjusza Wielkiego (378 - 395 r. n.e.), który w 392 roku zakazał wszelkich form kultu pogańskiego, uznając religię chrześcijańską religią narodową.
Najważniejsze sobory w okresie wczesnego chrześcijaństwa odbyły się:
w 325 r w Nicei - potępiono wówczas Ariusza jako twórcę jednej z najpopularniejszych doktryn w chrześcijaństwie starożytnym, którą uznano za sprzeczną z nauką Kościoła oraz ustalono główne prawdy wiary tzw. kredo,
w 381r w Konstantynopolu - potwierdzono uchwały nicejskie, uznano boski charakter Ducha Świętego, który pochodzi od Boga Ojca,
w 431r w Efezie - gdzie potępiono Nestoriusza, który głosił niepełne człowieczeństwo Jezusa ,przyznano także Maryi, matki Jezusa tytuł Bogarodzicy,
w 451r w Chalcedon - podczas, którego uznano dwie natury Jezusa złączone w jednej osobie oraz przyznano biskupowi Konstantynopola takie same przywileje jak biskupowi Rzymu.
Organizacja
Z czasem powstały patriarchaty na terenie np.: Rzymu, Aleksandrii, Konstantynopola, czy Jerozolimy, Antiochii. W celu zjednoczenia wiernych rozproszonych po całym terytorium rzymskim odbywały się zjazdy biskupów, inaczej synody lub sobory. Synod był zebraniem biskupów danego kraju, prowincji kościelnej lub diecezji, a sobór oznaczał zgromadzenie biskupów całego Kościoła pod przewodnictwem papieża, następcy Św. Piotra. Sobór podejmował najważniejsze decyzje dotyczące kwestii wiary i organizacji Kościoła.
Ryba symbolizowała Chrystusa, natomiast krzyż stał się symbolem wiary chrześcijańskiej znacznie później.
Chrystogram był symbolem pierwszych chrześcijan.
płaskorzeźba, Italia, IV w. n.e.
Mozaika przedstawia procesję męczenników umiejscowiona na ścianach baptysterium w Rawennie, VI w. n.e.
Cesarz Konstantyn Wileki przekazuje edykt papieżowi Sylwestrowi.
Święty Paweł z Tarsu był apostołem, teologiem, który odegrał najpoważniejszą rolę w dziejach rozwoju i umacniania chrześcijaństwa. Źródłem poznania życia i działalności misyjno-teologicznej Pawła z Tarsu są Dzieje Apostolskie oraz Listy Apostolskie św. Pawła. Wynika z nich, że Szaweł (Saul - takie było pierwotne imię Pawła z Tarsu) pochodził z rodziny żydowskiej należącej do pokolenia Beniamina.

Wykształcenie otrzymał w Jerozolimie u jednego z najgłośniejszych ówczesnych rabinów, Gamaliela. Miał po ojcu obywatelstwo rzymskie. Na chrześcijaństwo nawrócił się ok. 36. Stał się apostołem, propagatorem i pierwszym teoretykiem chrześcijaństwa, zwano go apostołem narodów. W latach 45-49 odbył pierwszą podróż misyjną na Cypr i tereny obejmujące środkową część dzisiejszej Azji Mniejszej.
Za sprawa żydowskich kapłanów Poncjusz Piłat (pontius pilate), ok 30 r. n.e. skazał Jezusa na śmierć poprzez ukrzyżowanie.
Starożytny Rzym - Pierwotne Chrześcijaństwo
Full transcript