The Internet belongs to everyone. Let’s keep it that way.

Protect Net Neutrality
Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Broń palna podczas II wojny światowej

No description
by

Bartek Gałązka

on 7 June 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Broń palna podczas II wojny światowej

Amerykańska broń strzelecka podczas II wojny światowej
FONTS
Karabiny
Bazooka
Ręczna wyrzutnia niekierowanych przeciwpancernych pocisków rakietowych z głowicą kumulacyjną, granatnik przeciwpancerny stosowany przez wojska alianckie w czasie II wojny światowej i pozostający na uzbrojeniu armii amerykańskiej do lat sześćdziesiątych XX wieku.

Słowo bazooka pochodzi od prymitywnego instrumentu ludowego o tej samej nazwie, prostej wersji puzonu.
Wstępne prace badawcze w dziedzinie ręcznej broni rakietowej rozpoczęto w USA w 1933 roku.W 1942 roku rozpoczęto produkcję seryjną 60 mm (2,36-calowych) granatników M1 Bazooka i stabilizowanych brzechwowo 60 mm kumulacyjnych pocisków rakietowych M6A3. Wyrzutnia była cienkościenną, obustronnie otwartą rurą o długości 1550 mm i masie 5,71 kg. Wyrzutni M1 użyto po raz pierwszy w listopadzie 1942 roku w walkach w Afryce Północnej, gdzie egzemplarze broni zostały przechwycone przez Niemców i posłużyły im za bazę do skonstruowania swojej własnej, znacznie lepszej broni - Raketenpanzerbüchse Panzerschreck.
Moździerz M2
Podczas II wojny światowej USA używały wielu broni i nowych technologii- od pistoletów, przez samoloty, aż po bombę atomową. W tej prezentacji skupię się jednak na broni palnej.
Amerykanie używali pistoletów, karabinów maszynowych, powtarzalnych i snajperskich. Podczas IIWŚ wyprodukowano też bazookę czyli wyrzutnię rakiet. O wszystkich z tych broni opowiem w tej prezentacji.
Pistolety
FP-45 Liberator
W 1942 roku United States Army zgłosiła przetarg na tani, masowo produkowany pistolet, który mógłby zostać zrzucany oddziałom ruchu oporu, bądź też partyzantom. Przyjęto projekt prostego, jednostrzałowego pistoletu, a jego produkcję powierzono firmie Guide Lamp Company.

W ciągu kilku miesięcy powstał ponad milion egzemplarzy, co pozostaje rekordem w historii sił zbrojnych.
Broń była rozwijana. Pod koniec wojny powstała dwustrzałowa odmiana FP-45. Posiadała ona dwie komory nabojowe umożliwiające oddanie dwóch strzałów w ciągu 10 sekund.

Z założenia pistolet był przeznaczony dla oddziałów ruchu oporu. W dużych ilościach były one zrzucane (w plastikowych torebkach i z komiksową instrukcją) na terenach zajętych przez wroga. Nie ma wzmianek o ich użyciu bojowym, ani też o skuteczności
Colt M1911
Amerykański pistolet samopowtarzalny kalibru .45. Wywodzi się z konstrukcji zaprojektowanej przez Johna Browninga w 1900.
Do wyposażenia armii amerykańskiej wszedł w 1911 roku.
Podczas II WŚ był on podstawowym wyposażeniem dla żołnierza amerykańskiego. Był też etatowym wyposażeniem oficerów i podoficerów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Ze względu w trudności w zaopatrzeniu w amunicję .45 ACP pistolety dla oddziałów partyzanckich były produkowane w wersji strzelającej używanym przez Niemców nabojem 9x19 Parabellum. Umożliwiało to używanie zdobycznej amunicji.
M3
Pistolet maszynowy kalibru 11,43 mm (.45 ACP) z okresu II wojny światowej. Pod koniec lat 30. XX wieku armia amerykańska używała pistoletów maszynowych Thompson M1928A1, broni skomplikowanej i drogiej w produkcji, a przy tym mało celnej. Po wybuchu II wojny światowej opracowano uproszczony pistolet maszynowy Thompson M1, ale koszty jego produkcji były nadal wysokie.Nowy pistolet opracowali w 1942 roku George Hyde i Frederick Sampson (pracownik General Motors, specjalista w zakresie głębokiego tłoczenia). Ze względu na podobieństwo nowej broni do używanej w warsztatach samochodowych smarownicy (ang. grease gun), żołnierze nazwali ją nieoficjalnie właśnie tym mianem. Pierwsze prototypy broni, oznaczonej T20, testowano w listopadzie 1942, a 11 stycznia 1943 została ona przyjęta do uzbrojenia jako standardowy pistolet maszynowy M3Nowa broń w porównaniu z Thompsonem była prostsza w budowie, a tłoczona konstrukcja pozwoliła na masową produkcję. Była przy tym pewniejsza w działaniu i dzięki mniejszej szybkostrzelności, dwukrotnie celniejszaprodukcja seryjna rozpoczęła się w maju 1942 r.
Reising
Amerykański pistolet maszynowy z okresu II wojny światowej. Zamówiono ponad 10 000 egzemplarzy tej broni głównie na potrzeby piechoty morskiej (w tym czasie Korpus Piechoty Morskiej był częścią marynarki Stanów Zjednoczonych), część produkcji została wysłana także do Kanady i Związku Radzieckiego.

Pierwsza partia tej broni została zamówiona z powodu niedostępności wystarczającej ilości Thompsonów. W czasie testów, w których Reising pokonał kilka innych konstrukcji okazało się, że Reising był dobrą, lekką i celną bronią – większość swoich zalet zawdzięczał strzelaniu z zamka zamkniętego.

W praktyce okazało się, że broń ta bardzo często zawodziła w trudnych warunkach polowych, kiedy to zanieczyszczenia doprowadzały do częstych zacięć. W czasie walk o Wyspy Salomona większość uzbrojonych w tę broń Marines zamieniła zacinające się Reisingi na zdobyczną broń japońską.
Thompson
Amerykański pistolet maszynowy produkowany przez firmę Auto-Ordnance, rozsławiony w czasach prohibicji w Stanach Zjednoczonych. Szczególnie popularny wśród żołnierzy amerykańskich podczas II wojny światowej. Bardzo charakterystyczną cechą tej broni jest okrągły magazynek tuż przed spustem.

W Stanach Zjednoczonych Thompson był początkowo używany przez siły porządkowe, przede wszystkim przez FBI aż do 1976, kiedy został wycofany ze służby. Wszystkie Thompsony będące własnością rządu amerykańskiego zostały zniszczone z wyjątkiem kilku egzemplarzy muzealnych.

Obecnie oryginalny i sprawny model z 1928 kosztuje około 15 000 $. Łącznie wyprodukowano około 1,7 mln[1] sztuk tej broni, z czego 1 387 134 egzemplarzy uproszczonego modelu M1 używanego w czasie II wojny światowej.
UD42
Amerykański pistolet maszynowy z okresu II wojny światowej.

Został skonstruowany przez Carla Swebiliusa z firmy projektowej High Standard Manufacturing Company. Pierwsze testy pistoletu odbyły się w sierpniu 1940. Wdrożenie do produkcji nastąpiło w listopadzie 1941.

Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych nie wykazały zainteresowania konstrukcją, a jedyne zamówienie złożyła firma United Defence Supply Co., zajmująca się dostawami broni i innego sprzętu dla jednostek specjalnych, agentów wywiadu, a także wojsk sojuszniczych. Była ona kontrolowana przez amerykańskie Office of Strategic Services (poprzednik CIA).

Produkcję pistoletu rozpoczęto pod koniec 1942 w zakładach Marlin Firearms w North Haven. Na zlecenie OSS zmieniono pierwotny kaliber broni z .45 ACP na 9 x 19 mm Parabellum ze względu na większą dostępność tej amunicji na terenie okupowanej Europy.

UD42 okazał się bardzo udaną bronią, celną i odporną na trudne warunki. Wadą była jego wysoka cena wynikająca z "przedwojennych" standardów konstrukcji i produkcji.

Broń była dostarczana głównie na potrzeby ruchu oporu w okupowanej Europie, w tym także do polskich oddziałów partyzanckich

Łącznie wyprodukowano 15 000 egzemplarzy broni.
Johnson M1941
Karabin samopowtarzalny skonstruowany przez Melvina Johnsona. Produkcja tego karabinu ma długą historię. Projekty Johnsona były wiele razy odrzucane przez armię. Pierwszy prototyp powstał w 1939. W 1940 roku pojawił się pierwszy kupiec. Armia Holenderskich Indii Wschodnich zamówiła 10 200 karabinów Type R i 2000 erkaemów. W następnych miesiącach zamówienie powiększono do 70 000 karabinów i 2400 erkaemów. Skala zamówienia była tak duża że Johnson musiał zmienić producenta swoich karabinów.

W listopadzie 1940 roku piechota morska rozpoczęła ponowne testy karabinów samopowtarzalnych. Ponieważ firma Johnsona właśnie przenosiła się z Woonsocket do Cranston nie był on w stanie wysłać na próby nowych karabinów. Uznając że nie ma nic do stracenia wysłał prototypy zbudowane w 1939 roku (mające za sobą często kilka tysięcy wystrzelonych naboi).

Na miejscu okazało się że marines zamierzają przeprowadzić pełną próbę żywotności (12 000 strzałów na karabin w symulowanych warunkach bojowych). W testach ręcznie wykonane, mocno sfatygowane prototypy karabinów Johnsona pokonały seryjne karabiny M1 Garanda.

M1 Garand
Karabin samopowtarzalny kal. 7,62 mmPowstaniu karabinu samopowtarzalnego przyświecała idea zwiększenia siły ognia pojedynczego żołnierza. W dalszej konsekwencji miało to doprowadzić do zmniejszenia liczebności armii. W USA idea ta trafiła na podatny grunt. Armia amerykańska została, jako pierwsza na świecie na masową skalę, uzbrojona w karabin samopowtarzalny, skonstruowany przez Johna C. Garanda. Przyjęto go na uzbrojenie w 1936 roku pod oznaczeniem wojskowym Rifle, .30 Caliber, M1 (karabin M1 kaliber 30). Od nazwiska konstruktora znany jest jednak powszechnie jako Garand.

Nowy karabin bardzo wolno przyjmował się do uzbrojenia wojsk amerykańskich. Na przeszkodzie stał tu konserwatyzm zawodowych żołnierzy, przywiązanych do karabinów powtarzalnych Springfield M1903. Miało to miejsce szczególnie w Korpusie Piechoty Morskiej USA.

Dopiero po wybuchu II wojny światowej karabin M1 został na masową skalę przyjęty we wszystkich rodzajach wojsk i doceniono w pełni jego zalety w porównaniu z karabinami powtarzalnymi. W przeciwieństwie do niektórych innych ówczesnych karabinów samopowtarzalnych, karabin M1 uznawany był za wysoce udaną konstrukcję. Broń była wytwarzana również w wersji M1C i M1D przeznaczonej dla strzelców wyborowych. Łącznie wyprodukowano ok. 4,5 mln. sztuk karabinu.
Browning
Powstały trzy typy karabinów maszynowych Browning:
M1918


M1919

M2
Dwa pierwsze zostały zaprojektowane podczas IWŚ, a ostatni tuż po niej. M1918 jest karabinem ręcznym, natomiast jego następcy to karabiny ciężkie. Oba późniejsze modele są używane do tej pory. Produkcję M1918 zakończono w latach 40 XX w. Karabiny te mają wiele funkcji m. in.:
broń wsparcia piechoty
karabin przeciwlotniczy na okrętach
główne lub pomocnicze uzbrojenie w różnego typu transporterach opancerzonych
karabin maszynowy na wieżach niektórych czołgów
*
Możnaby się tu rozpisywać jest to jednak temat rzeka
Karabinek M1
Amerykański karabinek samopowtarzalny z okresu II wojny światowej. Po przyjęciu do uzbrojenia w drugiej połowie lat 30. XX wieku karabinu samopowtarzalnego M1 Garanda pojawił się problem uzbrojenia żołnierzy oddziałów pomocniczych. Nowy karabin, znacznie cięższy niż stary Springfield M1903, niezbyt nadawał się jako uzbrojenie pomocnicze. W roku 1940 ogłoszono konkurs na nową broń określaną w wytycznych "lekkim karabinem". Nowa broń przy masie nie większej niż 2,5 kg miała mieć zasięg skuteczny 300 m i być zasilana z wymiennych magazynków. Wymagano broni samoczynno-samopowtarzalnej. Wymagania rozesłano do 25 biur konstrukcyjnych. Odpowiedziało siedem (sześć związanych z firmami zbrojeniowymi i jeden projektant). W wyniku prób uznano, że żadna z przedstawionych konstrukcji nie spełniła wymagań. Postanowiono więc powtórzyć konkurs. Nowe wymagania mówiły już o broni samopowtarzalnej. Próby odbyły się we wrześniu 1941. Nowym uczestnikiem konkursu były zakłady Winchester Repeating Arms Company i to właśnie konstrukcja tych zakładów została przyjęta do uzbrojenia jako "US Army Carbine Caliber .30 M1". Natychmiast rozpoczęto produkcję nowego karabinka (pierwsze zamówienie na 350 000 sztuk). Skala produkcji końcowo stała się tak duża, że do końca wojny wyprodukowano ponad 6 000 000 sztuk karabinka M1.
Springfield M1903
Został opracowany i był produkowany przez rządowy arsenał Springfield Armory w Springfield. Znajdował się na wyposażeniu armii amerykańskiej od 1903 roku. Był podstawowym karabinem amerykańskim podczas I wojny światowej. Od 1936 roku stopniowo był zastępowany przez karabin samopowtarzalny M1 Garand. Konstrukcja karabinu była wzorowana na 7,92 mm karabinie powtarzalnym Gewehr 98.

W 1929 roku wprowadzono kolejną zmodyfikowaną wersję karabinu oznaczona jako M1903A1, w której ulepszono kształt kolby wyposażając ją w chwyt pistoletowy (w czasie II wojny światowej produkowano również karabin M1903A1 ze słabo zarysowanym chwytem pistoletowym).

W latach II wojny światowej opracowano kolejną zmodyfikowaną wersję karabinu M1903A3, którego lufa posiadała dwie bruzdy, celownik osadzono w pobliżu rączki zamkowej i kolbę bez chwytu pistoletowego. Na podstawie tej wersji opracowano również wersję M1903A4 przeznaczoną dla strzelców wyborowych. Wersja ta była wyposażona w celownik optyczny i chwyt pistoletowy.
Istniała także jednostrzałowa wersja karabinu, dostosowana do amunicji bocznego zapłonu kalibru 0,22 cala. Broń ta była przeznaczona do szkolenia.
Wszystkie poniższe karabiny powtarzalne (niemaszynowe) były używane przez snajperów, z dołączoną lunetą.
Gładkolufowy moździerz, używany w czasie II wojny światowej, wojny koreańskiej i wojny wietnamskiej jako wsparcie piechoty.

Standardowy lekki moździerz systemu Stokesa-Brandta, produkowany na licencji firmy Edgar Brandt. Miał typową budowę dla moździerzy kal. 81 mm i większych, składającą się z trzech części (lufy, dwójnogu, płyty oporowej); konstrukcja taka, choć ciężka, była solidna i pozwalała na użycie mocniejszych pocisków, co za tym idzie, na osiągnięcie większego zasięgu niż moździerze przeciwnika. Także podobnie do cięższych moździerzy, miał stałą iglicę, co pozwalało na osiągnięcie wysokiej szybkostrzelności
Prezentację wykonał Jan Solarz z klasy IIIe.
Źródła: Google grafika
Wikipedia
Literatura i czasopisma (niestety tytułów nie pamiętam)
Full transcript