Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Verslag van het alledaagse 1

romantiek en realisme; oa School van Barbizon en Realisme
by

Ton Hordijk

on 27 May 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Verslag van het alledaagse 1

In 1855 wordt Parijs, waar in dat jaar de Wereldtentoonstelling wordt georganiseerd, beschouwd als 'het middelpunt van de moderne beschaving'.
Populair in deze stad is dan Jacques Offenbach (1819-1880) die operettes schrijft waarin op een vrolijke en satirische manier maatschappelijke misstanden aan de orde laat komen. Door actuele liedjes, modieuze dansen en marsen drijft hij de spot met oa militarisme en burgerlijke hypocrisie.
Jacques Offenbach: "Can Can" uit "Orpheus in de onderwereld (1858) door het Charlotte Philharmonic Orchestra olv Albert Moehring en het Charlotte City Ballet.

De Salon die vooral traditionele schilderijen tentoonstelde werd door een groot publiek bezocht en was dè plek waar een kunstenaar roem, prijzen en opdrachten in de wacht kon slepen.
Traditioneel vindt in Frankrijk jaarlijks een door de staat georganiseerde kunsttentoonstelling plaats: de Salon.
Kunstenaars konden werk insturen dat door een jury, die sterk beinvloed werd door de Académie des Beaux-Arts, al dan niet tot de tentoonstelling werd toegelaten.
In de schilderkunst ontstaat vanaf 1830 een nieuwe belangstelling voor het landschap hetgeen een aantal kunstenaars samen brengt die zich De schilders van Barbizon noemen. Zij worden vooral geinspireerd door de Hollandse landschapsschilderkunst uit de 17e eeuw en de Engelse schilder John Constable.
John Constable: Hampstead Heath (ca 1820) Fitzwilliam Museum, Cambridge
De kenmerken van de zgn School van Barbizon:
•geen neoclassicistische schilderingen van heldendaden (populair onder invloed van franse revolutie) maar weergeven van het waarneembare
•geen weloverwogen composities volgens academische regels
•vanwege nieuwe soorten verf schilderen in open lucht ('en plein air')
•veel aandacht invloed van atmosferische veranderingen (weer, zonlicht enz.) : geen 'kunstlicht'
Bekende 'schilders van Barbizon' zijn oa Jean-Baptiste Corot (1796-1875) en Charles-François Daubigny (1817-1878)
Charles-François Daubigny: Rijzende maan in Barbizon (ca 1850)
Jean-Baptiste Corot: Ville d’Avray (1867), National Gallery,Washington D.C.
Vanaf ca 1850 doet een nieuwe schilderstroming haar intrede: het Realisme. Schilders van deze stroming, zoals bv Jean-Francois Millet (1814-1875) en Gustav Courbet (1819-1877) hebben een aantal opvattingen gemeen met de schilders van Barbizon maar kiezen er radicaal voor de harde kanten van het (land-) leven te laten zien.
Jean-Francois Millet: De arenleesters (1857), Musee d'Orsay, Parijs
Gustav Courbet: De steenbrekers (ca 1849), verloren gegaan
Kenmerken van het Realisme:
• geen schoonheid (van het platteland), maar werkelijkheid (harde leven van boeren)
•vaak sociaal betrokken (armoede e.d. aan de kaak stellen): naturalisme
•techniek: vaak grof, harde contourlijnen. Courbet: grote afmetingen, anonieme figuren (gezichten in de schaduw)
•geen concessies aan traditie: Courbet schildert zichzelf in hemdsmouwen, zonder gratie, zonder vloeiende lijnen

Wat realisme is in de schilderkunst is het verisme in de muziek. Verdi (1813-1901), een Italiaans operacomponist, breekt met de traditie van het belcanto (het zgn schone zingen waarbij alles draait om de virtuositeit van de stem). Verdi wil èchte personages tot leven brengen en wil hun ware gevoelens in het zingen tot uitdrukking brengen.
Zijn grote populariteit bij brede lagen van het Italiaanse volk ontleent Verdi tevens aan zijn inspelen op nationale gevoelens. Wanneer in zijn opera Nabucco (1842) de onderdrukte Joden een vrijheidslied zingen herkent het Italiaanse publiek hierin het eigen volk dat toentertijd door de Oostenrijkers werd onderdrukt.
Verdi: Slavenkoor uit Nabucco (1842) Teatro dell'Opera di Roma, Direttore Riccardo Muti
Full transcript