Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Trichotillomania

No description
by

Wiola Skórczewska

on 6 April 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Trichotillomania

Trichotillomania Trichotillomania (TTM; gr. tricho włosy, ang. till wyrywać) - niemożność powstrzymania sie od wyrywania włosów. Jest to zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Osoba, która na nie cierpi, czuje napiecie, które narasta i ustepuje po wyrywaniu włosów. Przymusowa czynność wyrywania włosów daje uczucie ulgi i zadowolenia. Chora osoba uważa, że wielokrotne wyrywanie włosów w ciagu dnia może zapobiec jakimś wydarzeniom, które nastapi, gdy tego zaprzestanie. Osoba taka zdaje sobie sprawe, że jej postepowanie i myślenie sa irracjonalne, ale lek jest silniejszy.

Nie diagnozuje sie trichotillomanii, jeśli wyrywanie włosów wiaże sie z zapaleniem skóry lub jest wynikiem urojeń czy omamów. Chorzy na trichotillomanie Przyczyny Trichotillomania "Mam ten sam problem juz od kilku lat.Zaczelo sie w gimnazjum od bawienia sie wlosami, krecenia supelkow na koncowkach wlosow, az w koncu musialam urwac ten supelek, bo nic sie nie dalo z nim zrobic.Pozniej zaczelo sie wyrywanie calych wlosow!bralam je do buzi i przejezdzalam przez zeby, pozniej wyrzucalam.A teraz od jakis 9 msc zaczelam jeszcze obgryzac koncowki!Nie wyrywam wlosow az tak zeby miec lyse placki na glowie, ale w niektorych miejscach widac ze jest ich troche mniej.
Poszlam do psychiatry, przepisala mi Fevarin ale nie dzialal wiec po jakis 2 msc, zmienila go na anafranil, biore go od pazdziernika.Moze mi troszeczke pomogl, moze wyrywam mniej i chyba latwiej mi sie kontorolowac, no ale wyrywam dalej!" ICD 10: F63.3 ICD-10: F63

Zaburzenia nawyków i popedów zostały opisane w Miedzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 w odrebnym rozdziale pod kodem F63. Kategoria zaburzeń obejmuje patologie zachowań i impulsów, których nie opisano w innych działach. Mechanizm patogenezy objaśnia sie zwykle, odnoszac sie do teorii popedów. Zaburzenia nawyków charakteryzuja sie powtarzaniem działań bez racjonalnej motywacji. Podejmowanie patologicznych działań prowadzi zwykle do uzyskania przyjemności i uwolnienia sie od napiecia, ale zwykle zachowania takie szkodza osobie. Mimo ewidentnie negatywnych konsekwencji zachowań, chory nie potrafi ulec impulsom ani ich kontrolować. Zaburzenia nawyków i popedów nie obejmuja nałogowego nadużywania substancji psychoaktywnych ani zaburzeń seksualnych, np. nałogowego masturbowania sie. Trichofagia - kompulsywny nawyk zjadania włosów. Zazwyczaj przeżuwane sa wciaż jeszcze rosnace długie włosy, nie wyrwane, po czym sa odgryzane i połykane. Włosy, zjadane w nadmiarze, gromadza sie w przewodzie pokarmowym, z czasem mogac wywoływać objawy niestrawności i bóle. By pozbyć sie skołtunionych, zbitych w kule włosów (bezoar), podaje sie środki przeczyszczajce, ale czasami wymagana jest interwencja chirurgiczna. Niekiedy przymusowi wyrywania włosów towarzyszy trichofagia, czyli przymus ich zjadania Urojenia (łac. delusiones) – zaburzenia treści myślenia polegajce na fałszywych przekonaniach, błednych sadach, odpornych na wszelka argumentacje i podtrzymywane mimo obecności dowodów wskazujcych na ich nieprawdziwość. Obecne w wielu psychozach, w tym w przebiegu schizofrenii. Szczególnie rozbudowany system urojeń charakteryzuje schizofrenie paranoidalna. Treść urojeń czsto nie odpowiada poziomowi wiedzy chorego.

Urojenia, podobnie jak m.in. omamy, zalicza sie do tak zwanych objawów pozytywnych (wytwórczych), gdyż stanowi wyraźne odchylenie od normalnych procesów poznawczych, w przeciwieństwie do objawów negatywnych, które wyrażaja brak lub obniżenie normalnych reakcji u chorego. Halucynacje (omamy) (łac.: (h)al(l)ucinatio = majaczenie lub (h)al(l)ucinari = bredzić, majaczyć, śnić) – spostrzeżenia zmysłowe pojawiajce sie bez wystapienia zewntrznego bodźca.

Omamy charakteryzuja sie:

sa przez chorego odbierane jako prawdziwe doznania zmysłowe
odbierane sa jako wrażenia pochodzce z jednego z narzdów zmysłów
nie sa zniekształceniem istniejcych bodźców zewntrznych (złudzenia)

Halucynacje dziela sie na: słuchowe, wzrokowe, wechowe, smakowe oraz somatyczne.

Omamy zalicza sie do tak zwanych objawów pozytywnych, gdyż stanowia wyraźne odchylenie od normalnych procesów poznawczych, w przeciwieństwie do objawów negatywnych, które wyrażaja brak lub obniżenie normalnych reakcji u chorego.

Do grupy halucynacji należa także pseudohalucynacje – sa spostrzeżeniami, które powstaja bez udziału bodźców zewntrznych, chory odbiera te spostrzeżenia patologiczne jako rzeczywiste, lecz odbierane sa przez niego jako dochodzace spoza miejsc dostepnych percepcji właściwych dla danego zmysłu, np. omamy rzekome słuchowe dochodza z wnetrza ciała, albo z Ksieżyca, zaś rzekome omamy wzrokowe wyświetlaja sie w oczach. Omamy rzekome stanowia istotny element (czesto jedyny) zespołu paranoidalnego (Zaburzenie charakteryzuje wyraźna utrata włosów spowodowana niemożnościa powstrzymania sie od ich wyrywania. Czynność jest poprzedzana wzrastajcym napieciem, a po jej zakończeniu nastpuje uczucie ulgi lub zadowolenia. Takiego rozpoznania nie należy stawiać, jeśli wyrywanie włosów zbiegło sie z poprzedzajacym zapaleniem skóry lub jest wynikiem urojeń czy omamów.)

Nie obejmuje:
stereotypie ruchowe z wyrywaniem włosów (F98.4) Objawy Leczenie Przyczyny trichotillomanii
Nie wiadomo, co powoduje trichotillomanie. Wiaże sie ja w niektórych teoriach z
urazem okołoporodowym. Chory ukrywa przed rodzina swoje schorzenie i do lekarza trafia w późnym wieku. Eksperci uważaja, że zachowania takie moga być spowodowane brakiem równowagi w chemii mózgu. Tego typu zaburzenia psychiczne poprzedzone sa wzrastajcym poczuciem napiecia. Emocje narastaja w chorym i musza gdzieś znaleźć ujście. Po ataku chory odczuwa ulge, a nawet zadowolenie. Zdarza sie, że trichotillomania wystpuje z trichofagia, czyli z przymusem zjadania włosów. Takie problemy psychiczne wywołuja czeste bóle głowy, zaburzenia snu, a także osłabienie koncentracji. Objawy trichotillomanii
Objawy choroby to łyse miejsca na głowie, rzadkie rzesy i brwi lub ich zupełny brak. Czestym objawem sa także brak koncentracji oraz czeste bóle głowy. Trichotillomania odbija sie także na psychice. Osoby na nia cierpiace bywaja wstydliwe, czuja sie samotne, niezrozumiane. Izoluja sie, unikaj kontaktu z innymi, by nikt nie dostrzegł ich problemu. Bojac sie reakcji bliskich, a także z leku przed ośmieszeniem i poniżeniem, staraja sie ukryć swój problem. Unikaja bliższych relacji z innymi ludźmi, a zwłaszcza bliskich kontaktów cielesnych. Czasem maja kłopoty z funkcjonowaniem w społeczeństwie. Przymus wyrywania włosów potrafi wypełniać im cały dzień i nie pozwala na myślenie o niczym innym. Chorzy moga cierpieć na bezsenność. Czasem dochodzi nawet do prób samobójczych osób chorych.
W leczeniu trichotillomanii wykorzystuje sie połaczenie farmakoterapii z terapia behawioralno-poznawcza. W leczeniu farmakologicznym psychiatrzy stosuja inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, a najnowsze badania naukowe doprowadziły do odkrycia N-acetylocysteiny – suplementu skutecznego w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Na środek w ramach badań klinicznych zareagowało 56% osób.
Ten sam aminokwas sprawdza sie też w przypadku ludzi kompulsywnie obgryzajcych paznokcie. A co z wyrwanymi włosami? Czy łyse placki pozostana już na zawsze? Jeśli w trakcie wyrywania nie doszło do uszkodzenia mieszka włosowego, włosy w końcu odrosna. Gdy po upływie miesiaca włosy nadal sie nie pojawiaja, warto udać sie do dermatologa. Po zebraniu szczegółowego wywiadu oraz zbadaniu stanu skóry, lekarz bedzie w stanie powiedzieć, jakie sa rokowania. Być może konieczne bedzie zastosowanie preparatów stymulujcych porost włosów oraz regenerujcych skóre. Psychoterapia behawioralna skupia sie wyłacznie na zachowaniu człowieka, jako jego naturalnej reakcji na wpływy otoczenia. Ważne jest tu i teraz, natomiast nieistotne sa wydarzenia z przeszłości.
Pomoc w zmianie niepożdanego zachowania odbywa sie bez analizy jego nieświadomych przyczyn, których istnienia behawioryzm nie uznaje. Terapeuta w tym rodzaju psychoterapii pełni funkcje aktywna i dyrektywna - wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje i wyznacza zadania. Pacjent natomiast jest kimś w rodzaju ucznia - oczekuje sie od niego przede wszystkim gotowości do aktywnych zmian. Zaburzenie dotyczy od 3 do 5 procent populacji. U osób z trichotillomaniaą występuje znaczna utrata włosów, a nawet łyse placki. Towarzyszy ona różnym zaburzeniom psychicznym, takim jak zespół Tourette\'a, depresja, leęk czy zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Badanie objeęło 44 rodziny, w których jeden lub więcej ich członków chorowało na trichotillomanieę. Naukowcy z Centrum Medycznego Duke University odkryli, że osoby z tym zaburzeniem mająa dwie mutacje w genie SLITRK1. Nie odnaleziono ich w rodzinach, w których nie występuje trichotillomania.

Gen SLITRK1 odgrywa pewnaą roleę w tworzeniu sieę połaączeń mieędzy neuronami. Mutacje mogaą powodować, że powstająa wadliwe połaączenia, a skutkiem tego jest trichotillomania. Badacze podkreślająa jednak, że mutacje genu SLITRK1 odpowiadajaą za mały procent trichotillomanii. Bibliografia

Bryńska A. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellonskiego, Kraków 2007, ISBN 83-233-2254-2
Rachman S. Zaburzenia lkowe - modele kliniczne i techniki terapeutyczne, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005, ISBN 83-89574-54-3
Campbell J.L., Chapman M.S., Dinulos J.G.H., Habif T.P., Zug K.A. Dermatologia - diagnostyka różnicowa, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-039-9
http://www.nerwica.com/trichotillomania-wyrywanie-w-osow-t21408-19.html
http://portal.abczdrowie.pl/zaburzenia-nawykow-i-popedow#
http://pl.wikipedia.org
http://kopalniawiedzy.pl/trichotillomania-wyrywanie-wlosow-zaburzenia-obsesyjno-kompulsywne-kobiety-dziewczynki-chlopcy-uklad-serotoninergiczny-gen-SLITRK1-mutacja,808
http://med.kalamazoo.pl/icd10/F63.3/trichotillomania Miedzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych "Jestem tu nowa i walczeę z trichotillomaniaą już od kilku lat. "Walczeę" bo staram sięe sama nad tym zapanować, ale efektów nie ma. Widać już braki na głowie, ale niestety jakoś nie może to do mnie na tyle przemówić, żebym przestała wyrywać. Chociaż ciaągle próbuje z tym walczyć. Wyrywanie daje mi ogromnaą ulgeę, szczególnie w sytuacjach stresowych, ale i kiedy naprawdeę seię nad czymś skupiam. To takie kreępujące i trudne...
Ale caiągle wierzęe, że przy ogromnym samozaparciu mogłabym pokonać to sama." Zapobieganie i leczenie trichotillomanii
Full transcript