Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Arnold in Azie

No description
by

Arnold Vlaander

on 5 August 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Arnold in Azie

Hoe begin je een verhaal wat bijna een maand geleden begon?
27 April op koningsdag vertrokken van Schiphol naar Siem Reap, Cambodja. Tot zo ver waren de meesten wel op de hoogte. Het wordt wat vager als we vanaf dit punt verder de toekomst in gaan. Bij deze alvast mijn welgemeende excuses hiervoor. Vanaf het moment dat ik in het vliegtuig ben gestapt zijn er zo veel dingen gebeurd dat ik het lastig vond om tijd te vinden om alles rustig te vertellen. Nu kennen de meesten mij ook wel als iemand die alles uitstelt dus zo ook dit, tot op het moment dat je in een hap 3 weken moet vertellen.

Na een lastig afscheid op Schiphol, ging ik mijn eerste vlieg ervaring ervaren. Ik vond het eerlijk gezegd best vermoeiend, vanwege het feit dat ik het toch redelijk stressvol ervaren heb denk ik. Op Schiphol is het allemaal wel te overzien omdat je weet dat je iedereen in je moedertaal aan kan spreken. Maar in Frankfurt is dat al anders en Ho Chi min-stad al helemaal! Maar terug kijkend hierop is eigenlijk alles best vlekkeloos verlopen. Het vliegen zelf vond ik ook niet spannend, het boarden en het juiste vliegtuig vinden vond ik vooral een uitdaging. In het vliegtuig naar Ho Chi min-stad zat ik naast een vriendelijke Duitse Vietnamees die mij al een beetje kon vertellen waar ik moest zijn in Vietnam voor lekker eten en hoe de huidige relatie tussen Vietnam en Cambodja is, uiteraard uiterst nuttige informatie.
Toen ik in Siem Reap aankwam op het vliegveld begon de eerste cultuurshock, gecombineerd met het gevoel een hete lucht oven in te stappen. Ik heb hier helaas geen foto’s van gemaakt omdat ik bezig was om zo snel mogelijk naar binnen te gaan. Dit vliegveld kwam op mij over als een poppenkast, terwijl ik van anderen hoorde dat ze het juist heel goed geregeld vonden.



Een mega grote hal, die volledig leeg was op de 30 man na die samen met mij arriveerden. Een service desk van 10 man sterk, die heel chagrijnig naar hun telefoontje aan het staren waren, om daar een typisch Aziatische Gun-Fu film op te kijken met het volume op standje kan-niet-harder.
Nadat ik mijn visum vriendelijk had ontvangen, werd ik opgewacht door een vriendelijke man met kartonnetje in zijn hand met mijn naam erop. Hij vertelde me dat zijn naam John was en wist waar ik moest zijn. Ik keek werkelijk mijn ogen uit. De armoede in dit land komt je direct tegemoet. Enorme bouwputten waar niks gebeurd. Bouwputten waar ze zonder helmen zwaar aan het werken waren. Verkoopstandjes in de middle of nowhere. Scooters vol geladen met kippen die hun laatste stuiptrekkingen hadden. De enorme droogte.
Eerste dagen in mijn Guesthouse moest ik dus even wennen. Vooral aan dat al mijn naasten zo ver van me vandaan waren. Maar ook dat ik in een land was waar ze heel andere normen hadden wat bijvoorbeeld hygiëne betreft. Daarnaast had mijn lichaam ook moeite met het verschil van tijd, 5 uur en 30oC temperatuurverschil.
Eerste blogpost

Eerste stappen in Siem Reap
Eerste weekje in Siem Reap.

Ik kreeg vanuit conCERT een rondleiding door de stad. Het is wel prettig om even te weten waar je moet zijn voor van alles, waar de leuke winkels zitten en waar goede pinautomaten staan. We liepen ook over de oude markt, leuk om 1 keer doorheen te lopen. Wat zijn die Cambodjanen naïef, levende vissen, half levende vissen, dode vissen. Dat alles vlak naast het fruit en dat weer naast de kleding verkopers. De geur is onbeschrijfelijk, maar ik heb het vermoeden dat je er wel iets bij kan inbeelden.

In het weekend van de eerste week besloten we om gelijk de grootste trekpleister van Cambodja van ons lijstje te strepen. Want als je bij Siem Reap zit en je bent niet bij
Angkor Wat
geweest, wat is dat bezoek dan waard?
Ankor Wat
is een tempelcomplex en het grootste religieuze monument ter wereld. Het werd oorspronkelijk gebouwd als een hindoetempel voor het Khmer-rijk en transformeerde geleidelijk in een boeddhistische tempel tegen het einde van de twaalfde eeuw (Wikipedia, 2016). Bij het Guesthouse vraag je om een tuktuk, want een familielid is altijd een tuktuk driver, spreekt een prijs af, en je wordt heel de dag rond gereden door de tempels van Angkor.
Ik had me vrij snel aangesloten bij een groepje van 4 Nederlanders die hier tegelijk met mij aankwamen. Gelukkig konden we het snel goed met elkaar vinden. We kozen voor de zonsopkomst optie, dus heel vroeg ons bed uit en met z’n 5en in een tuktuk.
Dit tempelcomplex is uiteraard een grootse attractie, dus moet je het idee laten varen dat jij de enige zal zijn met een camera in de hand. Ontzettend druk dus. En waar toeristen zijn, is verkoop. Dus de boekjes worden je om de stap aangeboden voor 1 Dollar(!?). Onbegrijpelijk goedkoop, maar toch als iemand mij iets te graag wilt verkopen gaan mijn deuren dicht. Je moet dit dus even proberen mentaal af te sluiten en proberen te genieten van het feit dat je op eeuwen oude stenen loopt. Het is lastig voor te stellen dat iedere steen veel bloed en zweet gekost heeft, en vast ook wel tranen. Want in de 12e eeuw waren er geen graafmachines of takelwagens, en toch zie je prachtige grootse gebouwen met een bijzonder oog voor detail en fijne bewerking van pilaren en muren.
We begonnen bij het bekende aangezicht van Angkor en werden verder op de dag van tempel naar tempel gereden. Wij stapten uit en kregen de tijd om de tempels te betreden. Aan het einde zou onze tuktuk driver op ons wachten om ons vervolgens weer naar de volgende tempel te brengen. Ontzettend warm was het die dag, het zweet druipt van je lichaam als een sier-fontein. Dus halverwege vroegen we onze driver langs sommige tempels langzaam voorbij te rijden, zodat we het vanuit de tuktuk rustig konden aanschouwen. Want zodra de wind van de rijdende tuktuk op hield, en je uit stapte, ging de kraan open. Ik denk dat het tijd is om de foto’s te laten zien ;


Bij boeddhistische tempels word dekkende kleding gevraagd, daarom de lange broeken etc. ;)
p.s. Ik had 0 uur geslapen voor deze dag, vandaar wallen etc. ;)
Op naar de volgende attractie.
Deze was iets minder vrolijk van aard. We reden met onze tuk-tuks op weg naar the killing-caves. We werden naar de top gebracht in een witte toyota pick-up, die duidelijk geen moeite had met het stijgingspercentage. We kregen van onze tuktuk driver een verhaal te horen wat er gebeurde op deze locatie. Het was eerst een heilige locatie, echter in de periode van de Khmer Rouge werden er gruwelijke moorden gepleegd. Ik ga nu niet helemaal uitweiden wat de Khmer Rouge is, deed en voor stond, ‘Google is je vriend’ zeggen ze dan. Maar ze hebben in ieder geval meer dan de helft van de Cambodjanen vermoord, en deze locatie was een waar dat op grote schaal gebeurde. Verhalen die zo naar zijn dat je er werkelijk fysiek niet lekker bij voelt. Zo stonden we op de plek waar de opa van de tuktuk driver opgehangen is. De schedels van sommige overleden lagen opgebaard is een kooi. Er was een grot, waar ze hun slachtoffers met handen en voeten gebonden van 8 meter naar beneden gooide. Dit alles werd overtroffen door de baby-graveyard. Ik denk dat ik voldoende in detail getreden om het gevoel duidelijk te maken. Ontzettend naar.
Gelukkig was het daarna tijd voor wat luchtigs, een mooi uitzicht over het landschap. Een grote gouden Buddha. Om vervolgens naar de bat-cave te gaan. Niet van batman himself, maar van 6 miljoen vleermuizen. Deze zouden ongeveer precies tegelijk vertrekken om op jacht te gaan. Zoals wij in Nederland een stroom van spreeuwen hebben in de lucht, was dit een stroom van vleermuizen. Heel grappig om te zien.








Volgend week, volgend tripje, volgende blog-je
Ik zit hier natuurlijk vanwege mijn vrijwilligerswerk. En daar ga ik zeker nog een blog aan wijden. Maar die komt denk ik in de volgende episode.
Dit verhaaltje gaat over mijn trip naar Batambang. Het volgende weekend hadden we met een grotere groep besloten naar een stadje te gaan waar we een tour zouden doen. Je kan in Batambang eigenlijk maar 2 tours doen, en iedereen doet dezelfde. Je regelt een tuktuk, die rijdt je de hele dag rond en je bezoekt alle bezienswaardigheden van Batambang.

We waren met 7: Jasmin (Zwitsers), Lucinda, Marieke, Elisa, Bobby (Brits), Ide en ik. Een 3-4 uur durende busrit, een busrit waarin je gelijk mee kreeg hoe het verkeer geregeld is in Cambodja. Het is niet geregeld. Alles rijdt door elkaar, scooters gaan 100 km/uur, kinderen rennen over straat, koeien steken over, stukken asfalt ontbreken. Het is gewoon allemaal niet zo goed geregeld, of ze communiceren het niet met je. Er was een pauze in deze busrit. Wij werden verzocht de bus te verlaten, nadat we de warmte en de geroosterde sprinkhanen verwerkt hadden, zagen we dat onze bus weg was. Wij wisten dus niet of deze nu terug zou komen of what so ever. Inmiddels weet ik dat het een soort van omgangsvorm is waar je aan moet wennen, maar op dat moment was dit best stressvol. Toen we aankwamen op een parkeerterrein in Batambang werden we onthaalt door tuktuk-drivers die ontzettend hun best deden om ons in hun tuktuk te krijgen. Gelukkig was ik een van de laatste die de bus verliet dus hadden mijn metgezellen al iets geregeld.

Vanaf dat moment was het stressvolle voorbij. We kropen in een tuktuk wat een omgebouwde Subaru/Daihatsu was ( ik het niet meer precies, een kleine auto in ieder geval). Maar een aardige gozer, die ons muziek liet uitkiezen. We hadden een leuk guesthouse doorgekregen, deze zat helaas vol maar ze nodigden ons wel uit om ’s avonds langs te komen want ze hadden een feestje. Ook gaf ze ons een tip waar we wel konden slapen, namelijk een groot hotel. Nadat we hadden uitgelegd dat we kamers wilden huren voor nacht, onze spullen op de kamers gezet hadden en een lunch op hadden gingen we met de tuktuk op weg naar de bamboe trein.
Deze trein bestond uit een plateau gemaakt van bamboe die op ene soort onderstel van een trein gelegd was. Eigenlijk twee losse sets van wielen. Hier werd een brommer-motortje op aangesloten en dit ging nog verassend hard!
Het was wel leuk om zo door het landschap te rijden en een raar gevoel dat dit een van de weinige(misschien wel de enige) spoorwegen is van heel Cambodja. Het landschap was ontzettend droog. Daar waar je mooie groene rijstplantages verwacht, was het tot aan de horizon vrijwel geheel kaal en droog op een enkele verdwaalde palmboom na. Het vervelende aan dit toeristische attracties is dat het uitmondt in een fuik, a tourist-trap. Je eindigt bij een aantal hutjes, waar arme mensen op je wachten om je van alles aan te smeren. Wij zijn hier als vrijwilligers om het land vooruit te helpen, zo kregen wij ook het advies om niets te kopen van kinderen. Je stimuleert op deze manier natuurlijk het verkeerde gedrag. Kinderen horen geen verkopers te zijn. Maar het pijnlijke is wel dat je ziet dat deze mensen het geld nodig hebben. Een ontzettend armzalige verzameling van houten hutjes in de middle of nowhere in Cambodia. Gelukkig verkochten deze mensen ook gewoon drankjes, naast de armbandjes en andere “hebbe-dingetjes”. Dus bestelde ik een koude kokosnoot, dat is altijd een goede keuze hier in dit warme weer. Want ondanks dat de trein redelijke snelheid haalde, het was echt ontzettend warm. Ik heb nog nooit door een hete-lucht oven gereden, maar ik kan me voorstellen dat het gevoel vrijwel identiek moet zijn.
Toen brachten onze drivers ons weer terug. We hadden besloten om bij een pizzeria te eten, ik had een pepperoni. Daar hadden ze onder de kaas af en toe een goede peper verstopt. Het was lang geleden dat ik gehuild had, maar die avond was het dus raak. En dat kwam dus door die pepers ja.
Daarna gingen we nog een drankje doen bij het hostel wat we eerder die dag gesproken hadden. Daar was inderdaad een feestje, een Cambodjaans bandje speelde daar ontzettend luide muziek. Maar het was wel een leuke afsluiting van een heftige dag. Echter had ik die avond ontzettende buikpijn. Ik kon op de weg terug gewoon moeilijk lopen omdat mijn maag zo aan het jammeren was over die pizza eerder op de avond. Gelukkig had ik er tijdens de nacht geen last meer van. De volgende ochtend gingen we lunchen bij een lekker klein frans tentje. Om vervolgens weer met de bus terug te gaan naar ons Guesthouse in Siem Reap.
Full transcript