Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Konie - ZUT

No description
by

Marcin Wawrowski

on 3 April 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Konie - ZUT

Budowa ciała Budowa kopyta Umaszczenie HISTORIA KLASYFIKACJA PODZIAŁ ZE WZGLĘDU NA TYP: PIELĘGNACJA KONIA KOŃ JAKI JEST KAŻDY WIDZI, CZYLI CHÓW I HODOWLA KONI Michalina Baran
Aleksandra Ladowska
Praprzodek konia zwany Hyracotherium lub Eohippus, swoja sylwetką i wielkością prawdopodobnie bardziej przypominał dużego psa niż konia.
•wysokość od karku do ziemi wynosiła ok 37 cm
•mała głowa
•krótkie uszy
•spiczasty pysk
•grzbiet konia był zaokrąglony i zakrzywiony
• długi ogon
•po trzy palce na tylnych stopach i po cztery na przednich. W przeciwieństwie do psów koń nie był mięsożerny, lecz roślinożerny, ale i w tym również nie przypominał dzisiejszego konia. Żywił się bowiem roślinami, ale nie wypasał się na stepach. Kształt zębów wykazuje, że dieta zwierzęcia składała się z soczystych sukulentów, a nie z trawy równinnej. ROZPOZNAWALNY PRZODEK
Najbardziej znanym stworzeniem podobnym do konia, które przetrwało, był przodek nowoczesnego konia – Equus Caballus (dzisiaj mianowany koniem domowym). Jego kości zostały odnalezione w Ameryce Północnej, gdzie wyginął w okresie plejstoceńskim (ok. 1 miliona lat p.n.e.).
Pojawił się i szybko rozmnażał na terenach Europy, Azji i Afryki. Charakterystyka: Praprzodek konia PIERWSI JEŹDŹCY
Uważa się, że Chińczycy lub hinduscy bramini jako pierwsi udomowili konie. Dowodem na związek Chińczyków z końmi jest waza pochodząca z około 3500 r. p.n.e. przedstawiająca konia w zaprzęgu, podczas gdy hinduistyczna religia braminów zawiera pierwszą wzmiankę o dosiadaniu konia przez człowieka. W krótkim czasie rozwinęła się technika jazdy konnej i szkolenie koni rozpowszechniło się w Europie, Azji, Afryce Północnej – wszędzie tam, gdzie znano te zwierzęta. Udomowianie konia trwające przez stulecia było tak rozległe, że praktycznie nie pozostawiło na wolności naprawdę dzikich koni. W stanach Zjednoczonych, w części Europy, w Azji i Australii żyją konie, które w małych stadach przemierzają niezamieszkałe obszary, wiodąc życie w mniejszym lub większym stopniu przypominające ich dzikich przodków. Jednak w wielu przypadkach konie te są potomkami zwierząt udomowionych, które uciekły z niewoli i powróciły na dzikie, otwarte przestrzenie. Takie konie należałoby traktować jako zdziczałe, a nie dzikie, za jakie się powszechnie uznaje. DZIKIE KONIE Australijskie konie Brumby, uważane za najdziksze z koni Konie Camargue o eleganckiej, szarej maści są typowym stadem, które przemierza bagniste obszary delty Rodanu we Francji Liczne stada mustangów, wędrujących niegdyś po preriach Ameryki Północnej, w ciągu ostatnich lat były masowo zabijane. Obecnie zabijanie dzikich koni jest objęte zakazem federalnym. Dorosły koń ma 40 zębów.

Średnia długość życia konia pełnej krwi angielskiej wynosi 20 lat, a koni półkrwi nieco więcej.

Koniom wystarcza niespełna 3 godziny snu na dobę.

Ponad 90% wyźrebień ma miejsce w środku nocy.

Koń żyjący na wolności spędza 12-16 godzin dziennie na jedzeniu.

Mniejsze konie są z reguły bardziej wytrzymałe i odporne.

W wieku 10 lat koń maści siwej staje się całkowicie biały.

Koń ma szczególnie duże gałki oczne – dwa razy większe niż ludzkie, nawet większe niż słonia i wieloryba SŁOWNIK CIEKAWOSTKI AKCJA – sposób poruszania się konia w poszczególnych chodach

BARANIA GŁOWA – profil głowy wysklepiony w jej górnej części

CHODY – sposób poruszania się konia w zależności od tego, jak stawia kończyny i jak szybko się porusza. Podstawowe chody konia – stęp, kłus i galop

CWAŁ – najszybsza odmiana galopu

EKSTERIER – zewnętrzna budowa ciała

GŁĘBOKOŚĆ KLATKI PIERSIOWEJ – wymiar klatki piersiowej między najwyższym punktem kłębu a dolną płaszczyzną mostka

JUCZNY KOŃ – koń użytkowany do przenoszenia towarów na grzbiecie

KLACZ STADNA – dojrzała samica konia wykorzystywana do rozpłodu

NADPĘCIE - stosowane w języku hodowlanym określenie śródręcza (w kończynach przednich) i śródstopia (w kończynach tylnych)

ODMIANY – białe plamy na głowie, kończynach, rzadziej na innych częściach ciała, które wykorzystuje się przy identyfikacji koni

OGIER – dojrzały samiec konia wykorzystywany do rozpłodu

PRZEBUDOWANY KOŃ – koń wyższy w krzyżu niż w kłębie

RODOWÓD – zestawienie przodków zwierzęcia uszeregowanych według kolejnych pokoleń

UPRZĄŻ – system pasów skórzanych i innych elementów łączących konia lub konie z pojazdem

WIERZCHOWY KOŃ – typ szlachetnego konia o cechach budowy, charakteru i właściwościach sprzyjających pracy pod siodłem

WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE – jeden z trzech podstawowych wymiarów konia. Odległość od najwyższego punktu kłębu do ziemi
mierzona w pionie

ZAJEŻDŻANIE – pierwszy etap szkolenia konia do określonego wykorzystania

ZAPRZĘGOWY KOŃ – elegancki koń lekkiego typu używany w zaprzęgu Dziękujemy za
uwagę!!! Podstawą klasyfikacji w hodowli koni jest podział na KONIE LEKKIEGO TYPU, użytkowane wierzchem lub w zaprzęgu w lekkich pojazdach spacerowych lub sportowych, oraz na KONIE TYPU CIĘŻKIEGO, do których należą masywne konie używane do prac rolniczych. Wśród koni typu lekkiego istnieje rozróżnienie między koniem a kucem. KOŃ CIĘŻKI KOŃ LEKKI KUC (PONY) proporcje budowy i szeroki, masywny tułów ciężkiego konia pociągowego pozwalają na wyzwolenie dużej siły przy pracy w wolnym tempie. Sylwetkę konia charakteryzują długie linie ciała, długie kończyny i ogólne proporcje budowy. Proporcje budowy kuców są wyjątkowe: długość tułowia przekracza wysokość w kłębie, głębokość klatki piersiowej zaś jest taka, jak długość kończyn. Długość głowy jest równa długości łopatki, ta zaś z kolei – długości grzbietu. KONIE-C ŻYWIENIE KONI KUCIE KOPYT PODSTAWOWE NARZĘDZIA DO CZYSZCZENI KONI WYPAS Jak dbać o konia Większość „zwykłych” koni i kuców czuje się znacznie lepiej na pastwisku, o ile tylko spełnione są podstawowe wymogi. Do wyjątków zalicza się większość ras gorącokrwistych, które maja dużą domieszkę pełnej krwi angielskiej lub czystej krwi arabskiej, potrzebują one dużej, codziennej dawki ruchu. Dotyczy to również koni, które są utrzymywane przez właścicieli w szczytowej, sportowej formie. Koń potrzebuje przynajmniej akr powierzchni pastwiska (czyli ok 0,4 ara), lecz dopiero powierzchnia dwukrotnie większa jest naprawdę wystarczająca. Im mniejsza powierzchnia, tym więcej opieki wymaga koń i tym więcej należy mu dostarczać dodatkowej karmy.
Konie pozostawiają niewyjedzone obszary porośnięte chwastami i bujną trawą. Dlatego niezłym pomysłem jest wypasanie na zmianę z końmi bydła domowego lub owiec, jeśli tylko jest to możliwe. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, by na pastwisku nie znalazły się trujące rośliny takie jak ambrozja, cis, naparstnica, pietrasznik, bluszcz ligustr, czy rododendron – w większych dawkach mogą one spowodować śmierć zwierzęcia. OGRODZENIE Najlepszym, jednak najkosztowniejszym typem ogrodzenia jest zwykły płot drewniany.
Żywopłoty, chociaż zapewniają ochronę od wiatru, to aby spełniały swoje zadanie muszę być naprawdę porządne i wytrzymałe, nie mogą też zawierać trujących roślin oraz przerw.
Nigdy nie zależy używać do ogradzania pastwiska drutu kolczastego. Koń może się łatwo zaplątać i okaleczyć. STAJNIA
Większość zabudowań stajennych dla koni zbudowanych jest z prefabrykowanych drewnianych boksów, albo pojedynczych, albo ułożonych w rzędzie z dodatkowym pomieszczeniem do czyszczenia koni, trzymania uprzęży i przechowywania paszy. Pasza, siano i podściółka muszę być przechowywane pod dachem, przy czym podściółka musi być przechowywana w pojemnikach nieprzepuszczających szkodników. Siano i słoma najlepiej przechowuje się nieco nad poziomem ziemi. PODŚCIÓŁKA
Najbardziej rozpowszechnioną podściółką jest pszenna słoma, gdyż konie zjadają słomę owsianą i jęczmienną. Kopystka – do czyszczenia kopyt

Twarda szczotka włosienna – do czyszczenia sierści z wyschniętego błota i potu

Szczotka – do usuwania pyłu, brudu, potu i łupieżu oraz do czyszczenie grzywy i ogona – twarda szczotka może niszczyć włosy

Metalowe zgrzebło – do czyszczenia szczotki, nie konia! Dwie gąbki – do przemywania oczu, nozdrzy i podogonia

Szmatka wełniana – wyciera się nią konia do połysku

Szczotka i tłuszcz do kopyt – aby przeciwdziałać niszczeniu kopyt

Gumowe lub plastikowe zgrzebło – użyteczne do czyszczenia zwierząt przebywających poza stajnią; szczotka wodna używana jest do układania grzywy i ogona przed bandażowaniem lub zaplataniem, ponadto stosowane są specjalne grzebienie do grzywy i ogona. Czysty koń Brudny koń Brudny, ale za to szczęśliwy Przekuwanie koni powinno następować co 6 do 8 tygodni, nawet jeśli podkowa jest jeszcze w dobrym stanie – nie znoszona i nie obluzowana. Konieczne jest bowiem usuwanie stale rosnącego rogu, który powoduje wrastanie weń podkowy – w tym celu podkowy muszą zostać oczywiście usunięte. Kucie może odbywać się na gorąco ( z podkową rozgrzaną do ciemnego żaru) lub na zimno. Kucie na gorąco zazwyczaj daje lepsze rezultaty, gdyż umożliwia dokładniejsze dopasowanie podkowy do kopyta. Dla ogólnej kondycji konia, prawidłowej temperatury ciała oraz przemiany materii niezwykle ważna jest równowaga między ilością i jakością spożywanego pokarmu. Jeśli koń ma z powodzeniem wykonywać wymaganą od niego pracę, jego właściciel musi dostarczyć mu wysokokalorycznych pokarmów w ilości zależnej od pracy, jaką wykonuje. Koń, który przebywa na pastwisku i nie wykonuje żadnej pracy w ciągu dnia, może przez całe lato żywić się trawą, w zimie wymaga jedynie siana i niewielkiej ilości pokarmu. Jeśli jednak koń trzymany jest w stajni, to powinien być karmiony paszą zawierającą białka, błonnik, tłuszcze, skrobię, sole mineralne i witaminy. Owies, kukurydza i jęczmień zawierają sporo skrobi i tłuszczy. Paszę objętościową stanowią trawę i siano, otręby, papka z buraka cukrowego i marchew; sole mineralne zawiera siano, a konieczne witaminy znajdują się w niewielkich ilościach we wszystkich rodzajach pokarmu. KONIE GORĄCOKRWISTE KONIE MAŁE I KUCE KONIE ZIMNOKRWISTE Kuce - to najmniejsza odmiana koni, wykazująca cechy koni prymitywnych. Kuce na pierwszy rzut oka wydają się być ocieżałe, lecz jest to mylne wrażenie, ponieważ konie te są bardzo żwawe i sprytne. Ich wzrost waha sie w granicach 50-145 cm w kłębie. Mimo swego małego wzrostu kuce mogą być bardzo niegrzeczne, a nawet nieznośne. Potrafią dotkliwie ugryźć a nawet kopnąć. Jednym słowem są bardzo złośliwe, ale również zdarzają się koniki o bardzo łagodnym usposobieniu.
Jest to rasa koni zaliczana do kuców, pochodząca z Wysp Sztlandzkich. Jest to jedna z najmniejszych występujących ras kuców na świecie – ich niski wzrost jest wynikiem naturalnego procesu skarłowacenia, wynosi ok 102 cm. KUC SZETLANDZKI CECHY TYPOWE:

•silna budowa ciała

•gładka klatka piersiowa

•bujne owłosienie grzywy, ogona i szczotek pcinowych

•umaszczenie rne, take srokate i tarantowate

•Wysoko w kłbie: do 112 cm KONIK POLSKI Rasa występuje w Polsce, na wsi nierozerwalnie związana jest z rolnictwem. Konik polski pochodzi od tarpana i zachowuje wiele cech swojego przodka. Jest to rasa konia długowiecznego, odpornego na choroby i trudne warunki utrzymania. CECHY TYPOWE:

•głowa lekka

•ścięty zad

• kończyny krótkie, suche o niedużych, mocnych kopytach

•wysokość w kłębie: 134 - 136 cm

•umaszczenie: myszate, odmiany niewielkie

•wybujały temperament KOŃ PRZEWALSKIEGO Powszechnie uważany jest za jedynego prawdziwego dzikiego konia, ponieważ nigdy nie został oswojony przez człowieka. Stado tych koni zostało odkryte w końcu XIX wieku w Mongolii przez rosyjskiego badacza – pułkownika Przewalskiego. CECHY TYPOWE:

•krępy

•ciężka, masywna głowa

•stojąca grzywa bez grzywki

•silne kończyny

•wysokość w kłębie: 130 - 145 cm

•umaszczenie: bułane dzikie

•dziki temperament, odważny •długie kończyny
•długa linia ciała
•stosunkowo wąski tułów
•przedział wzrostu 150-180 cm w kłębie
•rasy te mają przeważnie domieszkę pełnej krwi angielskiej
• występują w różnych maściach
• konie o bardzo wysokim temperamencie
•bardzo sprawne fizycznie, więc są wykorzystywane w sporcie konnym i na wyścigach.
• potrzebują dużo ruchu i silnej ręki, niekiedy są bardzo rozbrykane i trudne w prowadzeniu.
•mają wspaniały, płynny ruch Charakterystyka: GŁÓWNE RASY: •KONIE ARABSKIE
•KONIE PEŁNEJ KRWI ANGIELSKIEJ
•KOŃ ANGLOARABSKI
•KOŃ BERBERYJSKI
•KOŃ DOŃSKI
•KOŃ FRYZYJSKI Charakterystyka: •bardzo silne i masywne.
•bujne owłosienie grzywy, ogona oraz nóg, gdzie znajdują się gęste szczotki pęcinowe
•szeroka klatka piersiowa
•wzrost waha się od 140 do 200 cm
•waga przeważnie sięga do około 1 tony
•mimo swej potężnej budowy są bardzo szybkie, zwinne i ruchliwe
•służą przede wszystkim do prac rolnych i transportowych
•bardzo łagodne i przyjazne GŁÓWNE RASY: •SHIRE
•PERSZERON
•CLYDESDALE SHIRE Rasa Shire hodowana jest przede wszystkim w Wielkiej Brytanii.
Konie te należą do jednej z najcięższych i największych ras na świecie. Do tej rasy należy rekord w kategorii najwyższego konia. Ważył on 1500 kg i miał 230 cm w kłębie. •głowa o szerokim, często garbonosym profilu noszona

•obfite, jedwabiste szczotki, zaczynające się już od stawu skokowego

•krótki, gęsty ogon

•silne umięśnienie, długie kończyny, szeroka pierś

•maść gniada z dużymi białymi odmianami na głowie i kończynach, siwa, skarogniada i kara

•wysokość: powyżej 180 cm w kłębie, nierzadko niecałe 2 m

•bardzo przyjacielski charakter

Użytkowanie: pociągowe, ostatnio coraz częściej znów używane w transporcie (browary), a także do ciężkich prac polowych CECHY TYPOWE: PERSZERON Perszeron pochodzi z regionu Perche w Normandii, należy do najpiękniejszych ras koni ciężkich. Wśród linii krwi dominuje w jego rodowodzie krew arabska, dzięki której ma ładny, posuwisty i swobodny ruch. W dodatku szybko przystosowują się do innego klimatu i są idealnym materiałem do krzyżowania. •silna i krępa budowa
•zaokrąglone kształty
•duża głowa
•głęboka klatka piersiowa
•sylwetka wpisana w prostokąt
•krótkie nogi
•maść najczęściej siwa
•wysokość 160 - 170 cm
•użytkowanie pociągowe CECHY TYPOWE: KONIE ARABSKIE Rasa koni arabskich jest najstarszą rasa czystej krwi na świecie (powstała na Półwyspie Arabskim już 5000 lat p.n.e).
Koni tych ras używano do tworzenia wielu innych ras. CECHY TYPOWE:
•koń bardzo szlachetny i elegancki

•lekkiej budowa ciała

•jego sylwetkę można wpisać w kwadrat

•mała głowa często o profilu szczupaczym

•krótki, dobrze umięśniony, poziomy zad

•często wysokie osadzenie ogona

•wysokość ok. 145 – 155 cm

•występują wszystkie maści podstawowe (najczęściej siwe, gniade i kasztanowate, bardzo rzadko kare) Polska ma starą i czysta linię arabów zapoczątkowana w XVI wieku przez stado zdobyte podczas wojny z Turcją. Obecnie stadniny arabów znajdują się w Janowie Podlaskim, Michałowie, Kurozwękach i Białce. KONIE PEŁNEJ KRWI ANGIELSKIEJ (THOROUGHBRED) Potocznie nazywane folblutem lub anglikiem. Pełną krew angielską można nazwać za najbardziej udany „wynalazek” końskiego świata. Gdy wzrosło zainteresowanie wyścigami, które nabrały profesjonalnego charakteru i zyskały ogromną popularność, zaczęto poszukiwać szybszych i większych koni sportowych. Odkryto wówczas, że krzyżowanie miejscowych klaczy z orientalnymi ogierami prowadzi do uzyskania pożądanych cech. W rezultacie, około 300 lat temu, sprowadzono do Wielkiej Brytanii ogiery arabskie w celu skrzyżowaniu ich z miejscowymi klaczami o mieszanym rodowodzie. CECHY TYPOWE:
•długie kończyny
•sierść o delikatnym, krótkim włosie
•lekka budowa ciała
•skośnie położona łopatka, która umożliwia większą szybkość w galopie
•wysokość 150-160 cm
• elegancki, o najwyższej wartości hodowlanej
•ogromna szybkość, zwłaszcza na krótkich dystansach ( mogą osiągać prędkość 70 km/godz) KOŃ ANGLOARABSKI Angloarab to połączenie dwóch dominujących ras – pełnej krwi angielskiej, najszybszej rasy na świecie i czystej krwi arabskiej. Ta rasa została wyhodowana w Wielkiej Brytanii, obecnie hoduje się ją w wielu krajach, a szczególnie we Francji. Zarówno Wielka Brytania, jak i Francja uważają tę krzyżówkę za oddzielną rasę, ale inaczej określają warunki, które musi spełnić koń, by uzyskać wpis do księgi stadnej. CECHY TYPOWE:
•głęboka klatka piersiowa
•krótki grzbiet
•proporcjonalny zad
•wysokość 155-162 cm
•łagodne usposobienie, temperament i inteligencja
•często jednak konie te są trudne do opanowania
•szybkie, zwinne i wyczulone na pomoce jeździeckie
•Konie tej rasy odnoszą ogromne sukcesy w sporcie. Jego chody są płaskie i wydajne. Posiada wielki talent do skoków. KOŃ BERBERYJSKI Koń berberyjski z Afryki Północnej jest drugą z podstawowych ras na świecie. Podobnie jak jego bardziej znany sąsiad, koń arabski, jest to koń pustynny, jednak te dwie rasy znacznie różnią się pokrojem i charakterem. Według jednej z teorii, koń berberyjski pochodzi od dzikich koni, które uciekły przed skutkami epoki lodowcowej. Gdyby w istocie tak było, konia berberyjskiego można by uważać za rasę starszą od czystej krwi arabskiej. CECHY TYPOWE:
•mocne kończyny
•prosty profil głowy
•mocno osadzona, prosta szyja
•ścięty zad.
•wszystkie maści podstawowe, najczęściej siwa
•rasa, używana przez Beduinów jako konie bojowe ze względu na swoja odporność na stres,
wytrzymałość i opanowanie. KOŃ FRYZYJSKI Jedna z najstarszych ras w Europie. Ich rodzimym krajem jest dzisiejsza Holandia. W dzisiejszych czasach hodowanie tej rasy jest ograniczone do terenów Fryzji, pełnych łąk i słonej gleby. CECHY TYPOWE:
•długa, ładnie wyrzeźbiona głowa z małymi uszami
•kształtna szyja
•długa grzywa
•mocne grzbiety
•głęboko osadzone żebra
•zad jest ładnie zaokrąglony
•nogi są mocne, z pęcinami pokrytymi włosami.
•W hodowlach dopuszcza się maść wyłącznie karą, jednak w dwóch odmianach: krucza (wymagana u reproduktorów) i płowiejąca KOŃ DOŃSKI Koń doński jest jedną z najbardziej znanych ras rosyjskich. Sławę zdobył dzięki Kozakom, nieregularnym oddziałom zbrojnym, które tak skutecznie nękały wojska francuskie podczas ich odwrotu spod Moskwy. CECHY TYPOWE:

•masywna, mocna budową

•głowa ma średnią wielkość, a kark jest krótki i sztywny

•zad zaokrąglony i pochyły

• ogon nisko osadzony.

•wysokość ok 153 cm

•umaszczenie gniade i kasztanowate ze złotym połyskiem

•Pewne elementy jego anatomii utrudniają jednak ruchy : strome łopatki –
ograniczają długość kroku, ułożenie tylnych kończyn uniemożliwia swobodę ruchów – często mają tendencje do krowiej postawy Nawet rosyjscy hodowcy przyznają, że pod względem pokroju koń doński, podobnie jak większość ras rosyjskich, daleki jest od ideału. Jest jednak niezwykle wytrzymały i może ciężko pracować żywiony nawet bardzo ubogą paszą. CLYDESDALE Clydesdale pochodzą z rejonu Lanarkshire nad rzeką Clyde w Szkocji. Użytkowane są głównie w zaprzęgach, gdzie pracują w bogato zdobionych uprzężach. Clydesdale są zwykle łatwe w obejściu, co wobec masy ciała ok. 1 tony jest nieocenioną zaletą.
Charakteryzują się wysoką akcją kończyn, mówiono o nich nawet iż" piękno tych koni zamienia banalne rozwożenie piwa w publiczne widowisko". Konie tej rasy są bardzo podobne do koni shire- największych koni świata. CECHY TYPOWE:
•ciężka budowa
•krótki grzbiet
•duże kopyta
•pierś szeroka i wypukła
•skośna łopatka
•kłąb wyższy od zadu, co zwiększa jego siłę uciągu
•na pęcinach jedwabiste szczotki
•krowia postawa tylnych nóg, o stawach skokowych ustawionych blisko siebie (u innych koni jest to wadą)
•wysokość 165 – 180 cm
•maść przeważnie gniada z białymi odmianami na czterech kończynach i dużą na głowie
•użytkowanie do ciężkich prac transportowych przednie kończyny mają tendencję do cofniętego nadgarstka
Full transcript