Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Prezentacja na zaliczenie

No description
by

Karolina Sylwia

on 6 June 2011

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Prezentacja na zaliczenie

BALET Wstęp Historia baletu jest zaledwie fragmentem historii tańca obejmującym czasy nowożytne i odnosi się głównie do kultury europejskiej. Przyjęto dość umownie, że za początek nowego okresu tańca widowiskowego uważać należy wystawienie w Paryżu 15 października 1581 r. baletu dworskiego pod tytułem "Circe - Ballet Comique de la Reine " - Balet komiczny królowej. Przymiotnik komiczny wówczas oznaczał element dramatyczny, rozwijający jeden temat. Reżyserem widowiska był Włoch Baldassarino do Belgiojoso, który później przyjął nazwisko Balthasara de Beaujoyeulx. Historia Początki baletu Balet powstał z renesansowych maskarad karnawałowych i z triumfów, popularnych we Włoszech, które przerodziły się w widowiska dworskie złożone z recytatywu, śpiewu, muzyki, pantomimy i tańca. Od początku XV w. krystalizuje się specyficzny styl włoski, a jego najwybitniejszymi przedstawicielami są: Domenico da Piacenza i jego dwaj uczniowie: Antonio Cornazzano i Guglielmo Ebreo. Ten ostatni wydał Rozprawę o sztuce tańczenia. W 1489 roku w Tortonie odbył się ślub księcia Mediolanu, Galeazzo Viscontiego z Izabellą Aragońską. Z tej okazji Bergonzio di Botta przygotował dla dworu uroczyste interludium oparte na temacie wyprawy Jazona i Argonautów po złote runo. Można uznać to przedstawienie za pierwsze widowisko baletowe. Upowszechnienie baletu Na francuski dwór balet zawitał dzięki Katarzynie Medycejskiej. Mylnie za pierwsze baletowe widowisko uznaje się wystawione przez nią w 1581 roku Le Ballet Comique de la Reyne (Komiczny Balet Królowej). Między XVI a XVII w. balet przybrał formę widowiska o treści mitologicznej, wykonywanego przez dworzan. W XVIII w. powstała opera baletowa, w której przeważały nad partiami śpiewanymi partie tańczone, wykonywane przez zawodowych tancerzy (Marie Camargo, A i G. Vestris). Przełomową datą w kształtowaniu się baletu zawodowego był 1661 rok, w którym Ludwik XIV założył Narodową Akademię Muzyki i Tańca. Oderwanie się baletu od opery nastąpiło głównie dzięki działalności J.G. Noverre'a, który w 2 połowie XVIII w. stworzył balet d'action (dramat baletowy). Inni reformatorzy działający we Włoszech (S. Vigano, C. Blasis) ukształtowali podstawy stylu romantycznego. Balet w XIX;XX wieku W 1832 choreograf Filippo Taglioni stworzył pierwszy romantyczny balet Sylfida. Głównym dziełem epoki stał się inny balet,Giselle, dominował wtedy głównie taniec kobiecy. Za największe primabaleriny epoki uznano: Marię Taglioni, Carlottę Grisi i Fanny Elssler, a za największego tancerza i choreografa J. Perrot'a.

W drugiej połowie XIX wieku nowym centrum sztuki baletowej stała się Rosja. Marius Petipa stworzył tam balet-divertissement, klasyczny dziś typ baletu o ustalonej budowie, do takich należą schoreografowane przez niego Jezioro łabędzie (częściowo, gdyż akty romantyczne, tj. II i IV, są autorstwa Lwa Iwanowa) i Śpiąca królewna Piotra Czajkowskiego.

Przeciw zrutynizowaniu tańca baletowego wystąpiła na początku XX w. Isadora Duncan. Skostniałe schematy tradycyjnego baletu zreformował Michaił Fokin. W swych choreografiach Ognistego ptaka i Pietruszki do muzyki I. Strawińskiego, wystawionych przez zespół Ballets Russes. Najwybitniejszymi tancerzami epoki byli Anna Pawłowa, Wacław Niżyński, Matylda Krzesińska, Tamara Karsawina. W drugiej połowie XX w. duże znaczenie dla rozwoju współczesnego baletu miała działalność M. Béjarta i R. Petit Terminy w balecie Adagio - wolny początek pas de deux, po którym następują dwie partie solowe i partia finałowa.
Allegro - kroki, podskoki i obroty wykonywane w szybkim tempie.
Arabesque - poza taneczna polegająca na wyciągnięciu do tyłu uniesionej jednej nogi oraz pochyleniu tułowia do przodu.
Attitude - poza taneczna: jedna noga wyciągnięta do tyłu i zgięta w kolanie
Barre - długa poręcz w sali baletowej, która służy tancerzom do przytrzymywania się w trakcie ćwiczeń.
Battement - rytmiczny ruch nóg.
Batterie - kroki, w których znajdujące się w powietrzu nogi krzyżują się bądź uderzają o siebie.
Cabriole - podskok, w którym tancerz unosi jedną nogę a następnie szybko uderza o nią drugą nogą.
Coupe jetś - podskoki z obrotem z jednej nogi na drugą wykonywane dookoła sceny.
Entrechat - krok polegający na skrzyżowaniu nóg w podskoku.
Fouettś - bardzo szybkie obroty, w trakcie których noga nie będąca na ziemi wyciągnięta jest w bok i dołączona do kolana kiedy tancerz kręci się.
Jetś - skok z jednej nogi na drugą.
Manege - okrąg na scenie, wzdłuż którego tancerz wykonuje popisowe podskoki.
Pas - krok w tańcu.
Pas de deux - taniec z udziałem pary tancerzy.
Pique - kiedy balerina staje na końcach palców bez uprzedniego zginania kolan.
Piruet - obrót w tańcu.
Plis - pierwsze ćwiczenie przy poręczy (barre), w którym tancerz kuca, powoli zginając kolana.
Pointe - pozycja polegająca na staniu na czubkach palców.
Port de bras - sposób w jaki tancerze prowadzą swoje ramiona.
Pozycje - pięć podstawowych układów stóp i odpowiadające im ruchy ramion.
Rond de jambe - noga uniesiona do góry, kolana zgięte, stopa wykonuje kolisty ruch w powietrzu.
Tour en hair- jedno-, dwu- a czasami trzykrotny obrót w powietrzu. Figury baletowe W balecie oprócz ciągłego poruszania się na palcach i wykonywania sekwencji kroków tanecznych i piruetów zobaczyć możemy jeszcze inne elementy taneczne które na pewno są już bardziej przyziemnymi i spotykanymi niejednokrotnie choćby nawet w tańcu nowoczesnym. Przykładem są tutaj zamaszyste ruchy nóg wykonywane przez tancerzy polegające na ich wyginaniu i podtrzymywaniu którąś z rąk. Takie elementy widzimy dosyć często w tańcach nowoczesnych takich jak rumba czy też inne tańce latynoamerykańskie. Widoczne są też elementy polegające na tym iż tancerze zazwyczaj para ogrywają na scenie pewnego rodzaju grę. Może to być na przykład spotkanie dwóch kochanków które często widzimy na scenie w tańcu zwanym paso doble. Piruety odpowiadają obecnie wykonywanym licznym w tańcu obrotom. Czasem również zauważymy w tańcach nowoczesnych zastyganie w pewnej pozie na krótki czas charakterystyczne właśnie dla baletu. Poważnośc taneczna ContentPomimo tego iż dosyć często trudno jednoznacznie określić samemu charakter tancerza i jego wyszkolenie techniczne można pokusić się jednak chociaż o próbę. Najłatwiej jest bowiem zobaczyć w tańcu z jakiej szkoły tańca lub akademii wywodzi się artysta bowiem każda posiada swój określony i jednoznaczny styl który je od siebie odróżnia. Łatwo jest zauważyć naleciałości taneczne tancerze który swoje początki miał w tak zwanym klasycznym balecie który w przeciwieństwie do innych stylów tańca rządzi się swoimi odrębnymi prawami. Jedni z nich będą dokładnie kopiować i śledzić każdy takt muzyki a inni wręcz przeciwnie będą próbowali stworzyć coś nowego i swojego w jakiś sposób upiększyć czy też ubarwić swój występ taneczny i prezentowane gesty. Często również zdarzy się tak że tancerz skoncentruje się na podkreśleniu rytmicznego stylu tańca. Inny z możliwych elementów wykorzystywanych przez tancerza jest podkreślenie nastroju tańca i granego utworu. Klasyka Istnieją znaczne rozbieżności pomiędzy interpretacją tańca dokonywaną przez tancerza który stara się na parkiecie o to aby jego występ miał jak najwięcej wspólnego z tańcem klasycznym a występem artysty lubującym w tańcach nowoczesnych. Często widzimy w występach tancerzy że po przetańczeniu określonej liczby taktów mowa tu o tancerzach klasycznych jeżeli układ jest specyficznie zbudowany to widzimy że po dojściu na przykład do końca sceny następuje przerwa i tancerz nie wiedząc co ma robić przebiega po prostu z jednego końca sceny na drugi co wygląda po pierwsze dosyć nieprofesjonalnie a po drugie rodzi pytanie czy na pewno posiada on odpowiednie umiejętności do tego aby prezentować się na scenie. Zupełnie inny obraz zobaczymy gdy na scenie w podobnej sytuacji znajdzie się tancerz preferujący nowoczesne style tańca. Zachowa się on inaczej i w odpowiedni sposób zakryje tą część występu. Odmiennośc Tancerz klasyczny może jeszcze przeczekać owy moment przerwy wówczas gdy muzyka staje się cichsza i przygotowuje tancerza do zapoczątkowania kolejnej partii ewolucji. Wówczas może on przyjąć odpowiednią pozę czekając na ten moment w którym ma nastąpić kontynuacja tańca czynionego wówczas w kierunku odwrotnym bez przebiegania przez scenę. Tancerze nowocześni w takiej sytuacji skupią się raczej na tym aby ową drogę prze taktować w odpowiednim tylu w połączeniu z specyficznymi ruchami rąk i odpowiednią gestykulacją. Gdy zdecyduje się przeczekać jednak w miejscu owy moment wybiera wykonanie jakiejś prostej figury lub koncentruje się głównie na mimice twarzy i odpowiednich gestach tak aby publiczność chociaż na chwilę oderwała swoją uwagę od zaistniałego na scenie zdarzenia. Daje to tancerzowi możliwość na to aby wprowadzić do tańca jeszcze nutkę humoru i ekspresji. Inne opcje W czasie tańca grupowego istnieje już poważny problem rozwiązania takiej sytuacji. Z pomocą przychodzi wówczas tutaj wyobraźnia choreografa który w łatwy i wybrany przez siebie sposób może zaprowadzić porządek na parkiecie. Robi to wprowadzając zazwyczaj zwiększony ruch wśród tancerzy lub przykuwa uwagę widowni jakąś pojawiająca się nagle na scenie i z góry nieprzewidzianą sekwencją elementów scenograficznych. Pozwala to na zatuszowania przez choreografa nieumiejętności tancerzy która objawia się w tej sytuacji. Następuje wówczas szybkie przemieszczenie się wszystkich tancerzy którzy nagle są już gotowi do wykonywania kolejnych sekwencji kroków będąc po tej samej stronie sceny z której zaczynali występ. Istnieje też jeszcze inny sposób na to aby tancerz lub grupa tancerzy mogła pokonać zaistniały na scenie problem. Tego uczy się głównie w szkołach i akademiach tańca. Tańczymy Trudność szybkiego przemieszczenia się po scenie bez muzyki lub w momencie do tego przeznaczonym gdy muzyka gwałtownie przycicha tancerze rozwiązują jeszcze w jeden bardzo specyficzny sposób który najprawdopodobniej wywodzi się u nich z tego iż uczęszczali kiedyś na zajęcia w szkole tańca. Ich pomysł polega na tym aby ową sytuację po prostu przetańczyć. Oznacza to że powrót na drugą stronę sceny odbywa się normalnie dzięki krokom tanecznym tylko że odbywa się bez muzyki lub w niezgodzie z jej taktami. Istnieje jednak tutaj pewne niebezpieczeństwo. Wiąże się ono z tym że po czasie gdy muzyka znów będzie grała głośno tancerz nie od razu zgra się z kolejną sekwencją i rytmem granej muzyki. Wówczas może wydawać się nam że przechodzi on obok rytmu i w ogóle go nie czuje. Na ogół takie sytuacje są rzadkością jeżeli mamy do czynienia z występami tanecznymi które były wcześniej wielokrotnie trenowane. Nawyki Większość nawyków tanecznych wynoszona jest przez osoby zajmujące się tańcem ze szkół i akademii tańca w który stawiają swoje pierwsze kroki taneczne. Widząc takiego artystę na parkiecie od razu można poznać czy jest on osobą która sama doskonali swoje umiejętności czy też może współpracuje z odpowiednimi fachowcami. W szkołach tańca nauka często wbrew pozorom odbywa się bez użycia muzyki a wykonywane czynności na parkiecie dzieją się tylko i wyłącznie przy udziale samego rytmu. Często jest też tak że kolejne figury czy też sekwencje kroków odbywają się na odpowiednie słowa rzucane do adeptów tańca przez prowadzącego zajęcia instruktora. Innym sposobem na otrzymanie jakiegokolwiek rytmu do tańca jest granie na jakimś instrumencie i tutaj najczęściej instruktorzy starają się wykorzystywać dźwięk fortepianu. Do tych dźwięków zazwyczaj tancerz przyswaja sobie sekwencje kroków i figur jakie ma wykonać. Piruet Jednym z elementów tanecznych a dokładniej figurą bez której nie obejdzie się zazwyczaj żaden występ baletowy jest piruet. Wykonywany jest on zazwyczaj przez artystę tancerza na palcach z rozłożonymi nad głową rękami stykającymi się ze sobą palcami i tworzącymi specyficzny daszek nad głową. Często piruety wywierają nie lada wrażenie na zgromadzonej widowni która podziwia szybkość ich wykonania i ogromną równowagę która w chwili jego wykonania charakteryzuje tancerza znajdującego się na scenie. Oprócz tych cech imponuje również zapewne to że pomimo trudności tańca baletowego jest on wykonywany z gracją i nie ma tu choćby trochę miejsca na jakiekolwiek błędy. Można powiedzieć że balet jako gałąź tańca należącego przecież do znajdującej się nad nim w hierarchii sztuki jest czymś doskonałym. Istnieje wiele szkół baletowych które wykształciły najlepszych na świecie tancerzy. Figury baletowe W balecie oprócz ciągłego poruszania się na palcach i wykonywania sekwencji kroków tanecznych i piruetów zobaczyć możemy jeszcze inne elementy taneczne które na pewno są już bardziej przyziemnymi i spotykanymi niejednokrotnie choćby nawet w tańcu nowoczesnym. Przykładem są tutaj zamaszyste ruchy nóg wykonywane przez tancerzy polegające na ich wyginaniu i podtrzymywaniu którąś z rąk. Takie elementy widzimy dosyć często w tańcach nowoczesnych takich jak rumba czy też inne tańce latynoamerykańskie. Widoczne są też elementy polegające na tym iż tancerze zazwyczaj para ogrywają na scenie pewnego rodzaju grę. Może to być na przykład spotkanie dwóch kochanków które często widzimy na scenie w tańcu zwanym paso doble. Piruety odpowiadają obecnie wykonywanym licznym w tańcu obrotom. Czasem również zauważymy w tańcach nowoczesnych zastyganie w pewnej pozie na krótki czas charakterystyczne właśnie dla baletu. Techniki baletu Tancerze baletowi starają się aby ich występu były jak najbardziej doskonałe. Nie wyrażają oni uczuć. Uważa się bowiem że w tańcu baletowym uczucia niesione są przy pomocy taktów płynącej w czasie występu muzyki. Tancerze baletowi mają za zadanie odbębnienie pewnego rodzaju schematu który w połączeniu z muzyką ma dać odpowiednio zharmonizowaną całość. Publiczność zgromadzona na występach baletowych ma utrudnione zadanie. Aby zrozumieć w pełni sens występu tancerzy swoją uwagę musi skupić zarówno na prezentowanych przez tancerzy krokach ale i również na muzyce dobranej do występu która niesie ze sobą ściśle określony przekaz bez którego zrozumienie występu może okazać się niemożliwe. Widzimy tutaj wyraźne połączenie dwóch ludzkich zmysłów do którego zmusza nas balet i artyści którzy poświecili się tej jakże pięknej formie tańca. Wymagają oni od nas wytężenia zarówno wzroku jak i słuchu.
Full transcript