Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Descartes

No description
by

Pilar Lado

on 26 September 2017

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Descartes

MÉTODO
O MÉTODO CARTESIANO INSPÍRASE NO ASPECTO MATEMÁTICO QUE CONFIGURABA O ÉXITO DA NOVA CIENCIA E O MÉTODO CIENTÍFICO.
VERDADE
VERDADE = CERTEZA
"PENSO,LOGO SON"
Da radicalidade da dúbida atopamos a primeira verdade:
Podo dubidar de todo menos de que estou dubidado, pensando
RAZÓN
Confianza absoluta na razón
na súa pretensión de coñecer a verdade.
Razón ilimitada = Optimismo
.
Diverxencias...
O coñecemento é como unha "taboa rasa" ao nacer. A orixe do coñecemento está na experienca, nas impresións das cales derivas as ideas. Polo tanto, os empiristas
rexeitan as ideas innatas dos racionalistas
.
FUNDAMENTACIÓN DO MÉTODO
DÚBIDA METÓDICA
Descartes: O MÉTODO
- Principio de igualdade da razón
- Razón dogmática. (ideas innatas)
- Razón autónoma.
- Razón sistemática.
- Razón deductiva.
IDEAS INNATAS
A razón atopa en si mesma os primeiros principios ou ideas innatas que funcionan como verdades absolutas sen demostración pero fundamento para calquera demostración posterior.
- Idea do Eu pensante
- Idea de Deus
- Idea de Extensión
As ideas innatas de Descartes collen como modelo os 5 postulados dos
Elementos
de Euclides
Fronte ao
innatismo esaxerado
de Platón (todas as ideas son innatas), Descartes sostén un
innatismo moderado
(só temos un puñado de ideas innatas)
Método matemático
Verdade como adecuación ou correspondencia

A
certeza
é o estado subxectivo (a verdade está no suxeito) polo cal a razón capta a realidade cando se presenta clara e distinta, cando aparece como
evidente
.
Diverxencias...
Verdade como aletheia
Lembrando aos presocráticos
El concepto tradicional de verdad en Occidente se liga a una adecuación, acuerdo de subjetividad y objetividad, pero esa distinción entre psicología y física no aparece jamás en el pensamiento griego arcaico, quizá debido a la intensidad de experiencia relacionada con el concepto de physis. Verdad es para este saber una cierta acción de oponerse a olvido y/o ocultación. Si la physis es brotar al límite,
aletheia
constituye el contenido de tal brotar,
desvelamiento
. El desvelamiento
en nada coincide con el hecho de descubrir los hombres algo acerca de algo; es más bien el sentido de presencia como presencia natural
. Verdad en griego es decisión de la luz, impulso de presentación, poder en definitiva, pero poder dirigido al puro y
simple brotar
en cuanto tiene de llenar un vacío del sentido y ocupar el sentido. Al romper el olvido y la ocultación la verdad pone de manifiesto lo real, aquello que era antes y aquello que es y será, el ser.
ANTONIO ESCOHOTADO, De physis a polis
A verdade está no obxecto
MÉTODO: CONXUNTO DE REGRAS QUE CONDUCEN A RAZÓN Á VERDADE
1. EVIDENCIA
: Admitir unicamente aquilo que se presenta tan
claro
e
distinto
á miña mente que non poida dubidar diso.
2. ANÁLISE
: "dividir todo problema que se someta a estudio en tantas partes menores como sexa posible e necesario para resolvelo mellor"
3. SÍNTESE
: “Conducir con orde os meus pensamentos, comezando polos obxectos máis simples e máis doados de coñecer, para ascender pouco a pouco, como a través de chanzos,, ata coñecementos dos máis complexos, supoñendo que hai unha orde, así mesmo, entre aqueles obxectos dos cales non preceden naturalmente aos obxectos doutros
4. ENUMERACIÓN
: E finalmente, unha chamada á prudencia na orde de facer as revisións tan minuciosas como sexa necesario para garantir a validez do procedemento. “Facer en todo recontos ou enumeracións tan complexos e revisións tan xerais, que esteamos seguros de non emitir nada”. A enumeración comproba a análise, mentres a revisión comproba a síntese.
Demostrar
a validez, universalidade e fecundidade do método.
Como?

Aplicandoo
, e se temos resultados (atopar verdades) o método quedaría demostrado.
Crítica radical de todo saber
= Admitir única e exclusivamente aquelas ideas das que non poda
DUBIDAR
Características
provisional
non escéptica
metódica
absoluta
radical
hiperbólica.
PASOS DA DÚBIDA
1. Comeza dubidando dos coñecementos dados polos sentidos
, xa que os sentidos nos enganan as veces, e, polo tanto, poden enganarnos sempre.
2.
Ademais
temos coñecementos durante o sono semellantes aos que se teñen mentres estamos espertos
,sen que se poida achar un criterio seguro de distinción entre uns e outros.
3.

Dubidemos tamén dos contidos dados polo propia razón (de forma tamén provisional)
porque cometemos paraloxismos e caemos en contradicción que non poden garantir a veracidade das nosas argumentacións
.
4.
A dubida faise radical, universal, volvese hiperbólica , ca hipótese do xenio maligno. Mentres non se saiba nada certo sobre nós mesmos e a nosa orixe, se pode supoñer que
o home foi creado por un xenio malo que propuxo enganalo, procurándolle coñecementos aparentemente certos pero faltos de verdade
.

MATRIX, hábil enganador?
1ª Evidencia
1ª Intuición
1ª Idea Clara e distinta
1ª IDEA INNATA
PRIMEIRO PRINCIPIO DA Fª
FUNDAMENTO DO MÉTODO
Son unha cousa (res, sustancia) pensante. Unha razón, un entendemento, unha
ALMA
.
SUBXECTIVISMO
IDEALISMO PROBLEMÁTICO OU EU SOLITARIO
Constatación filosófica do antropocentrismo. A verdade sobre a que se asenta o sistema filosófico é o suxeito pensante que aparece como evidente. A realidade obxectiva temos que demostrala.
Hai algo mais que o meu pensamento? Hai algo fora de min?

Para facer fronte a esta serie de dificultades e para fundamentar de xeito definitivo o carácter obxectivo das nosas facultades cognoscitivas, Descartes formula e soluciona o problema da existencia e da función de Deus. Pretende solucionar o problema do idealismo problemático ou do eu solitario.
DEUS, ÚLTIMA GARANTÍA DO MÉTODO
DERRIDA: Quen atopou algunha vez un EU?
http://es.wikipedia.org/wiki/Jacques_Derrida
SABER MÁIS...
ACTUALIDADE...
ANTONIO DAMASIO
DEUS XEÓMETRA
PENSAMENTO
MATERIA
Pensar é ter
ideas
(cadros ou representacións da realidade)
Ideas adventicias
: veñen de fóra.
Ideas facticias
: inventadas por nós.
Ideas innatas
: nacan con nós.
De entre todas as miñas ideas, teño unha que considero como a máis grande: A
IDEA DE DEUS
. A idea de un ser omnipotente e infinito que creos todo o que eu considero.
SAÍNDO DO IDEALISMO PROBLEMÁTICO
Demostrando a existencia de Deus demostraría a existencia dunha realidade que está fóra da propia mente, a primeira realidade externa ao pensamento
Probas para demostrar a existencia de Deus
TEXTO "YO, ROBOT" ISAAC ASIMOV
http://ir.nmu.org.ua/bitstream/handle/123456789/135397/a848a971f45d5435b3cb83eabc08a890.pdf?sequence=1
Capítulo 2 A Razón
Desde a páxina 54 ata a páxina 58.

Primeira proba da demostración da existencia de Deus
: Unha idea tan grande non pode proceder de mi mesmo, polo tanto, hai que concluír que necesariamente Deus existe. Non podería ter a idea dunha substancia infinita, sendo eu finito, se non a puxese en min unha substancia infinita (Deus).
Segundo proba da demostración da existencia de Deus
: Eu son finito e imperfecto, como se demostra polo feito de que dubido. Pero se fose a causa de min mesmo, daríame as perfeccións que concibo e que están contidas na idea de Deus.
Terceira proba da demostracion da existencia de Deus
: (Proba ontolóxica de Anselmo que Descartes volve a formular). O ser soberanamente perfecta non pode ser concibido como desprovisto da perfección que é a existencia.
Deus, pola súa perfección, non puiden enganarme (non pode ser un xenio enganador)
Da perfección de DEUS, infire que, maila todas as dúbidas que anteriormente nos impediron afirmar a existencia dunha realidade física exterior á mente, as ideas que se nos aparecen como representando cousas exteriores e distintas de nós correspóndense realmente con esas cousas. É dicir, agora podemos xa afirmar que as ideas adventicias, que recibimos a través dos sentidos, deben ser causadas por unha realidade substancial exterior á mente: a extensión (res extensa).
A idea de Deus é "como a marca do artesán que se coloca no súa obra, e nin sequera é necesario que esta marca sexa algo diferente a obra mesma".
A SUSTANCIA
Con respecto ao debate filosófico entre alma ou mente e corpo, Antonio Damasio traza no seu libro O erro de Descartes (1996) unha resposta clara:
SE NON HAI CORPO NON HAI MENTE
. E o erro de Descartes arrástrase aínda hoxe. Só pensamos na medida que somos e non ao revés (“penso logo son”). Este erro fixo que se descoiden os efectos do psicolóxico sobre o corpo. A medicina tardou en recoñecer os efectos dos psicolóxico sobre o corpo. É por iso que a Psicoloxía non entrou a formar parte dos tratamentos médicos ata fai moi pouco.
Pero moito antes do alba da humanidade, os seres eran seres. Nalgún punto da evolución, comezou unha conciencia elemental. Con esta consciencia elemental veu unha mente simple; cunha maior complexidade da mente apareceu a posibilidade de pensar e, aínda máis tarde, de utilizar a linguaxe para comunicar e organizar mellor o pensamento. Así, pois, para nós no principio foi o ser, e só máis tarde foi o pensar. E para nós agora, a medida que chegamos ao mundo e desenvolvémonos, seguimos empezando co ser, e só máis tarde pensamos. Somos, e despois pensamos, e só pensamos na medida en que somos, posto que o pensamento está en realidade causado polas operacións do ser.
Este é o erro de Descartes: a separación abismal entre o corpo e a mente, entre o material do que está feito o corpo, medible, dimensionado, operado mecanicamente, infinitamente divisible, por unha banda, e a esencia da mente, que non se pode medir, non ten dimensións, é asimétrica, non divisible; a suxestión de que o razoamento, e o xuízo moral, e o sufrimento que provén da dor física ou da conmoción emocional poden existir separados do corpo. ANTONIO DAMASIO, O erro de Descartes

Presencia da idea na mente
cáptase soa, separada do resto de ideas
A
intuición
é a operación da mente mediante a cal adquirimos evidencias. A intuición é a comprensión directa e inmediata dunha idea que se fai presente á propia mente.
A EVIDENCIA É O CRITERIO CARTESIANO DE VERDAD
.
Cando podemos dicir que algo é verdadeiro? Cando é evidente.
Para os EMPIRISTAS o criterio de verdade reside na experiencia. Cando podemos dicir que algo é verdadeiro? Cando pode ser contrastado ca experiencia.
Full transcript