Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Parki Narodowe w Polsce

No description

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Parki Narodowe w Polsce

Tatrzański Park Narodowy
Założony w 1955 roku
Ciekawe miejsca:
-Morskie oko
Polski park narodowy utworzony w 1954 roku na terenie województwa krakowskiego
Został założony na powierzchni 16,37 km²

Na fakt utworzenia Babiogórskiego Parku Narodowego wpłynęło wiele czynników, między innymi klasycznie wykształcony układ pięter roślinnych, zespół roślinności naskalnej i jedyne w Polsce stanowiska roślin: okrzyk jeleni i rogownica alpejska
Okrzyk jeleni
Rogownica alpejska
Fauna
a)105 gatunków ptaków (wliczając dzięcioły i puchacze).
b)Ssaki takie jak jelenie, rysie, wilki i niedźwiedzie.
c)Owady, zwłaszcza chrząszcze, wliczając unikatowe gatunki.
Szata roślinna
Na terenie parku opisano 500 gatunków roślin naczyniowych, prawie 200 gatunków mchów oraz liczne porosty, glony i wątrobowce. Występuje tutaj 70 gatunków wysokogórskich oraz 54 objęte ochroną gatunkową
Pejzaż Babiogórski
Pejzaż Babiogórski
Pejzaż Babiogórski
Powierzchnia: 211,64 km²
• leśna 151,91 km²
• uprawna 1,7 km²
• wodna 2,09 km²



Tatrzański Park Narodowy
Jaskinia Dziura
Jaskinia Mroźna
Morskie Oko
Parki Narodowe w Polsce
Babiogórski Park Narodowy
Babiogórski Park Narodowy
Pieniński Park Narodowy
Pieniński Park Narodowy
Założony w 1932 roku
Powierzchnia: 23,46 km²
- leśna 16,65 km²
- uprawna 4,71 km²
- wodna 0,32 km²



Ciekawe miejsca:
Magurski Park Narodowy
Ciekawe miejsca :
Magurski Park Narodowy
Wodospad Magurski
Jezioro Klimkowskie
Diabli Kamień
Ma 7 metrów wysokości. Znajduje się w Foluszu, leżącym na obrzeżu Magurskiego Parku Narodowego. Jest to największy wodospad w Beskidzie Niskim.
Zbiornik zaporowy utworzony na rzece Ropie w 1994 r.
Woda zretencjonowana w zbiorniku jest wykorzystywana do celów energetycznych. Poza funkcjami przyrodniczymi i krajobrazowymi zbiornik posiada również znaczenie przeciwpowodziowe, turystyczno-rekreacyjne oraz jest źródłem wody pitnej.
Diabli Kamień to dosyć liczna grupa dużych głazów z gruboziarnistego piaskowca magurskiego, z których najwyższy wybija się na ponad 10 metrów. Bloki skalne są bardzo oryginalnie ukształtowane, a do tego poprzedzielane licznymi szczelinami.
Bieszczadzki Park Narodowy
Bieszczadzki Park Narodowy
Powierzchnia: 292,02 km²
- leśna 247,24 km²
- uprawna 21,12 km²
- wodna 0,76 km²
Bieszczadzki Prak Narodowy jest jedynym
górskim parkiem narodowym Polsce,
który propaguje turystykę konną.
Możemy w nim znaleść ponad 140 km
tras konnych
Bieszczadzki Prak Narodowy utworzono w 1973 r. Zajmuje
on trzecie miejsce wśród największych Polskich Parków
Narodowych i jest największym górskim parkiem
narodowym w naszym kraju.Posiada on ok. 206 km
pieszych szlaków turystycznych

Roślinność stanowi ok. 780 gatunków roślin naczyniowych, 250 gatunków mchów, 500 gatunków porostów i 1000 gatunków grzybów. Około 30 to endemiczne gatunki wschodniokarpackie, np. tojad wschodniokarpacki i tauryjski. Spośród 230 gatunków kręgowców, w parku można spotkać takie zwierzęta jak:
jeleń, niedźwiedź brunatny, ryś, orzeł przedni
i orlik krzykliwy.
Trzy Korony
(Okrąglica)
Najwyższa z turni tworzących szczyt Trzech Koron w Pieninach Środkowych w Masywie Trzech Koron. Okrąglica (982 m n.p.m.) znajduje się w środku między tymi turniami szczytowymi (pozostałe turnie to: Płaska Skała, Nad Ogródki, Pańska Skała i Niżnia Okrąglica). Wysokość względna Okrąglicy w stosunku do Dunajca wynosi 532 m, a górna jej część opada w jego stronę bardzo stromą ścianą.


Dawniej, przed wykonaniem sztucznego podejścia była trudno dostępna – wdrapywali się na nią jedynie najodważniejsi. Początkowo turyści nie wchodzili na Okrąglicę, lecz znajdującą się poniżej niej Niżnią Okrąglicę (Ganek). Z Okrąglicy według podań brat Cyprian z Czerwonego Klasztoru dokonał próby lotu za pomocą swojej skrzydlatej machiny. Na szczytach Trzech Koron podobno ukrywała się miejscowa ludność przed najazdem Tatarów.
Sokolica
Szczyt w pn.-wsch. części Pienin Środkowych w tzw. Pieninkach. Od sąsiedniego, leżącego w tej samej grani Czertezika oddziela ją przełęcz Sosnów. Geologicznie jest to część Pienińskiego Pasa Skałkowego, zbudowana z odpornych na wietrzenie wapieni rogowcowych. Północne stoki porasta las bukowo-jodłowy, na szczycie występują reliktowe sosny (najstarsza ma ok. 500 lat). Natomiast południowe, skalne ściany opadają prawie pionowo, uskokami w 310-metrową przepaść do przełomu Dunajca. Najwyższy uskok pod szczytem Sokolicy to pionowa niemal ściana 100 m wysokości. Pod nią znajduje się spiczasta skała zwana Głową Cukru (szczególnie okazale prezentująca się z Drogi Pienińskiej). Ściany te porastają obficie porosty, smagliczka skalna, aster alpejski, złocień Zawadzkiego i inne naskalne rośliny wapieniolubne. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin występują: kokorycz żółtawa, oman plamisty, starzec pomarańczowy i wiechlina styryjska.
Sosna reliktowa
Przełom Dunajca
Przełom rzeki Dunajec przez pasmo górskie Pienin (Pieniny Właściwe), na długości ok. 8 km pomiędzy Sromowcami Niżnymi a Szczawnicą. Rzeka tworzy na tym odcinku wiele ostrych zakoli, a ściany skalne osiągają ok. 300 m wysokości. Jeden z najpiękniejszych przełomów rzecznych w Europie.

Znany szlak turystyczny, którym od dziesiątków lat organizowane są regularne spływy na tratwach, stanowiące atrakcję na skalę europejską. Początek spływu ma miejsce w Sromowcach Wyżnych (Kątach), gdzie znajduje się przystań flisacka i pawilon Pienińskiego Parku Narodowego. Spływ kończy się po 18 km w Szczawnicy (czas trwania 2 godz. 15 min) lub po 23 km w Krościenku (czas trwania 2 godz. 45 min).

Początki spływów sięgają pierwszej połowy XIX wieku. Wtedy to pasażerami flisackich tratw byli najczęściej kuracjusze ze Szczawnicy oraz goście z zamków w Niedzicy i Czorsztynie.

Przełom Pieniński można także zwiedzić pieszo lub rowerem. Umożliwia to Droga Pienińska ze Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru prowadząca wzdłuż prawego brzegu Dunajca, niemal w całości po słowackiej stronie.

Skalne ściany przełomu zbudowane są przede wszystkim z tzw. wapieni pienińskich. Są to białe, bogate w szczątki mikroorganizmów wapienie rogowcowe, które tworzyły się w głębszych partiach zbiornika morskiego na przełomie jury i kredy oraz we wczesnej kredzie (ok. 145-120 mln lat temu).
Niewielka jaskinia położona w Tatrach Zachodnich, w Dolinie ku Dziurze. Otwór wejściowy jaskini, o szerokości 3 m i wysokości 2 m, znajduje się u stóp Ściany nad Dziurą, na wysokości 1002 m n.p.m. w grzbiecie Spaleńca (po wschodniej stronie doliny). Do wejścia prowadzi niebieski szlak turystyczny. Jaskinia utworzyła się w skałach wapiennych i składa się z jednej dużej komory, na której końcu w stropie znajduje się drugi otwór, położony na wysokości 1018 m (16 m wyżej od głównego).
Jaskinia we wschodnim zboczu Doliny Kościeliskiej w Tatrach, w masywie Organów, 120 m ponad dnem doliny. Wejście do jaskini znajduje się na wysokości 1100 m n.p.m., a otwór wyjściowy na wysokości 1112 m n.p.m. Całkowita długość jaskini wynosi 773 m.
Największe jezioro w Tatrach, położone w Dolinie Rybiego Potoku u stóp Mięguszowieckich Szczytów, na wysokości 1395 m n.p.m.
Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego o charakterze karowo-morenowym. Wypełnia wydrążoną przez lodowce misę skalną, zamkniętą od północy ryglem, na którym leży wał moreny czołowej. Morskie Oko ma powierzchnię 34,93 ha, długość 862 m, szerokość 568 m, a w najgłębszym miejscu osiąga 50,8 m
Został założony w 1995 roku
Powierzchnia: 194,39 km²
• leśna 185,31 km²
• uprawna 7,54 km²
• wodna 0,38 km²

Pow. ochrony
• ścisłej 24,08 km²
• częściowej 160,36 km²
• krajobrazu 9,95 km²

Długość szlaków turystycznych: 75 km
Gorczański Park Narodowy
Słowiński Park Narodowy
Słowiński Park Narodowy
Historia

Utworzony w 1967 roku. Ma powierzchnię 327,44 km²
Jest położony w środkowej części polskiego wybrzeża, w województwie pomorskim. Obejmuje Mierzeję Łebską, Nizinę Gardeńsko-Łebską, oraz szereg jezior: Łebsko
(7,1 tys. ha), Gardno (2,5 tys. ha), Jezioro Dołgie Wielkie (156 ha) i Dołgie Małe (6,2 ha). W 1977 roku został włączony przez UNESCO do sieci Światowych Rezerwatów Biosfery, a w 1995 r. wpisany na listę terenów chronionych konwencją ramsarską.
Ruchome wydmy
Słowiński park narodowy kojarzy się nie
wątpliwie z ruchomymi wydmami. Piasek
wyrzucany przez fale na brzeg osadza się
na plaży. Dalsze przemieszczanie się materiału
na Mierzeję Łebską odbywa się dzięki
działalności wiatru i ma przebieg skokowy.
Ruch piasku rozpoczyna się przy wietrze wiejącym z prędkością 5m/s. Piasek jest toczony po łagodniejszym zboczu dowietrznym, a gdy dotrze do szczytu wydmy zsypuje się po stromym zboczu zawietrznym w dół.
Fauna i flora
Ogółem w Parku występuje około 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 gatunków glonów, 424 gatunki grzybów, z których 46 jest objętych ochroną ścisłą, a 15 częściową. Sklasyfikowano tu około 260 gatunków ptaków.
W Parku żyją również owady na czele z rzadkimi motylami, chrząszczami i skoczogonkami, z płazów znajdziemy ropuchy i żaby. Odnotowano 490 gatunków owadów, w tym ściśle chronione chrząszcze Carabus.
Powierzchnia 327,44 km²
- lądowa 113,06 km²
- morska 111,71 km²
- wodna (śródl.) 102,66 km²
- leśna 60 km²


Ojcowski Park Narodowy
Powierzchnia 21,46 km²
- leśna 15,28 km²
- uprawna 4,65 km²
- wodna 0,13 km²
Białowieski Park Narodowy
Historia
Ojcowki Park Narodowy utworzony był w 1956.
Znajduje się on w województwie małopolskim,
w powiecie krakowskim, około 15 km od Krakowa.
Leży w południowej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej i obejmuje: środkową część Doliny Prądnika, część Doliny Sąspowskiej wraz z przyległymi częściami wierzchowiny jurajskiej. Jest najmniejszym z polskich parków narodowych.d
Założony w 1981 roku
Powierzchnia: 70,28 km²
- leśna: 65,91 km²
- uprawna: 4,18 km²
- wodna: 0,19 km²
Pow. ochrony:
- ścisłej: 36,11 km²
- częściowej: 28,82 km²
- krajobrazu: 5,37 km²
Ciekawe miejsca :
Przełęcz Knurowska
Szeroka przełęcz w Gorcach, oddzielająca rozróg Turbacza od Pasma Lubania. Przebiega przez nią asfaltowa, kręta droga powiatowa nr 25404, prowadząca z Harklowej przez Ochotnicę Górną i Ochotnicę Dolną do Tylmanowej. Po północnej stronie przełęczy znajduje się wieś Ochotnica Górna, po południowej wieś Knurów, od której pochodzi nazwa przełęczy. Przełęcz Knurowska bywa także nazywana Przełęczą Ochotnicką lub Furcówką. Jest jedyną przejezdną przełęczą przez Gorce w kierunku południe-północ.
Polany Gorczańskie
Stanowią jeden z najbardziej charakterystycznych składników krajobrazu i przyrody Gorców. Są też największą ich turystyczną atrakcją. Rozciągają się z nich rozległe widoki na Tatry, Pieniny, Beskid Wyspowy i Sądecki. Wiosną pokrywają się łanami krokusów. Powstały w XIV w. w wyniku działalności przybyłych z Półwyspu Bałkańskiego Wołochów, którzy tutaj przynieśli swoją kulturę pasterską, później kontynuowaną przez mieszkańców tych terenów. Polany te, przez miejscową ludność nazywane halami, powstały w wyniku wypalania lasu, a następnie poszerzane były poprzez wyręby. Wypasanie i koszenie zapobiegało ich zarastaniu lasem.
Gorczański Park Narodowy
Białowieski Park Narodowy
Ojcowski Park Narodowy
Wielkopolski Park Narodowy
Powierzchnia - 75,84 km²
Data założenia - 1957 r.
Położenie - położony nad Wartą, na południe od Poznania, w trójkącie miast Luboń-Stęszew-Mosina
Historia założenia parku
Inicjatorem powstania Wielkopolskiego Parku Narodowego jeszcze przed II wojną światową był prof. Adam Wodziczko. Określił ten obszar jako prawdziwe muzeum form polodowcowych i żywe muzeum przyrody.
Fauna
Fauna Wielkopolskiego Parku narodowego charakteryzuje się bogactwem gatunków należących do rozmaitych grup systematycznych. Dominują tu gatunki środkowoeuropejskie i eurosyberyjskie.

Najbogatsza jest fauna bezkręgowców, wśród których najliczniej reprezentowane są owady - ponad 3 tys. gatunków. Lasy obfitują w chrząszcze.
Wielkopolski Park Narodowy
Jezioro Góreckie
Jezioro Budzyńskie
Czapliniec - czaple siwe




Maczuga Herkulesa
Biebrzański Park Narodowy
Biebrzański Park Narodowy
Został założony w 1993 roku
Powierzchnia - 592,23 km²
- leśna -155,44 km²
- uprawna - 181,8 km²
- wodna - 8,9 km²

Pow. ochrony
- ścisłej - 50,75 km²
- częściowej - 278,85 km²
- krajobrazu - 262,63 km²
Ciekawe miejsca :
Rezerwat przyrody Czerwone Bagno
Jest to rezerwat przyrody o powierzchni 11 629,75 ha położony na terenie gmin; Goniądz oraz Rajgród w województwie podlaskim. Rezerwat położony jest na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego.
Twierdza Osowiec
Jest to twierdza z drugiej połowy XIX wieku, położona na terenie osady Osowiec-Twierdza należącej do gminy Goniądz w powiecie monieckim w Polsce, znana z 6,5-miesięcznej obrony podczas I wojny światowej. Na początku XX wieku zaliczana do najnowocześniejszych twierdz świata. Nigdy nie została zdobyta.
Woliński Park Narodowy
Woliński Park Narodowy
Założony w 1960 roku.
Powierzchnia --- 109,37 km²
- leśna --- 46,49 km²
- nieleśna --- 16,07 km²
- wodna --- 46,81 km²

Pow. ochrony
- ścisłej --- 2,24 km²
- częściowej --- 107,13 km²
Ciekawe miejsca
Zagroda Pokazowa Żubrów
Żubrowisko w powiecie kamieńskim w województwie zachodniopomorskim, położone w środku lasu. Zagroda o powierzchni 28 ha (w tym wybieg 20 ha, rejon kwarantanny 0,5 ha) założona została w 1976 roku.
Jezioro Turkusowe
Jezioro na wyspie Wolin, na południu wsi Wapnica, w powiecie kamieńskim, w województwie zachodniopomorskim. Powierzchnia jeziora wynosi 6,74 hektara, a jego głębokość to 21,2 metry.
Jedno z najstarszych drzew WPN. W ostatnim czasie mocno uszkodzone na skutek sztormu. Przy drzewie głaz informujący, iż znajduje się przy obszarze ochrony ścisłej im. Adama Wodziczki. W pobliżu wybrzeże klifowe Zalewu Szczecińskiego.
Dąb Wolinian
Świętokrzyski Park Narodowy
Świętokrzyski Park Narodowy
Został założony w 1950 roku
Powierzchnia - 76,26 km²
- leśna - 72,26 km²
- nieleśna lądowa - 3,98 km²
- wodna - 0,02 km²

Pow. ochrony
- ścisłej - 17,31 km²
- czynnej - 55,88 km²
- krajobrazowej - 3,23 km²
Ciekawe miejsca
Muzeum Przyrodnicze Świętokrzyskiego Parku Narodowego na Świętym Krzyżu
Jest to muzeum, działające w ramach Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Placówka mieści się w budynku, należącego w przeszłości do zespołu zabudowań opactwa benedyktynów na Łysej Górze. Został on przejęty przez Park Narodowy w 1950 roku.
Bazylika na Świętym Krzyżu
Sanktuarium znajdujące się na Świętym Krzyżu (Łysej Górze) w Górach Świętokrzyskich, na terenie diecezji sandomierskiej. Jest to najstarsze polskie sanktuarium.
Flora i fauna
Ciekawe miejsca
Na bogactwo flory składa się ok. 950 gatunków roślin naczyniowych, ponad 230 gatunków mchów i wątrobowców, 1200 odmian grzybów i ok. 200 rodzajów porostów. Występują tu 84 gatunki roślin prawnie chronionych. Liczbę występujących tu gatunków zwierząt szacuje się na 11 tys., opisano do tej pory ok. 6 tys. Bardzo charakterystyczną dla OPN grupą zwierząt i będącą jego symbolem są zamieszkujące jaskinie nietoperze – występuje ich tutaj aż 17 gatunków (w całej Polsce jest 25 gatunków), najczęstszymi są nocek duży i podkowiec mały
Charakterystyczne dla Ojcowskiego Parku Narodowego
sa przede wszystkim jaskinie. Opisano ich na terenie parku ponad 400, przypuszcza się, że jest ich ok. 700. Powstały głównie w wyniku krasowego działania wód. Najdłuższe z nich to: Jaskinia Łokietka, Ciemna, Zbójecka, Okopy Wielka Dolna, Sąspowska, Krakowska, Biała i Koziarnia. Dwie pierwsze są udostępnione do turystycznego zwiedzania. Na terenie paku możemy też znaleźć Maczugę Herkulesa. Jest to zbudowana z twardych wapieni skalistych maczuga skalna znajdująca się w Pieskowej Skale.
Powierzchnia - 105,17 km²
- leśna - 95,94 km²
- uprawna - 0,74 km²
- wodna - 0,09 km²

Historia
Najstarsze ślady obecności człowieka w Puszczy Białowieskiej pochodzą z neolitu, czyli sprzed około 4500 lat. Są to proste narzędzia z krzemienia, toporki kamienne oraz resztki naczyń. Pierwsze plany utworzenia parku narodowego na terenie Białowieży powstały w 1916 roku
Na mocy rozporządzenia wydanego przez ministra rolnictwa z 4 sierpnia 1932 nadleśnictwo Rezerwat zostało przekształcone w „Park Narodowy w Białowieży”,. Park podlegał Dyrekcji Lasów Państwowych w Białowieży.
Flora i Fauna
Puszcza Białowieska jest środowiskiem życia dla olbrzymiej jak na tę strefę klimatyczną liczby gatunków zwierząt. Poczynając od bezkręgowców: pierwotniaków, płazińców, obleńców, brzuchorzęsków, mięczaków, dżdżownic, niesporczaków, pająków, roztoczy, wijów, owadów i wielu innych, aż po kręgowce: ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki – dotychczas stwierdzono w Puszczy obecność ponad 12 tysięcy gatunków zwierząt. W całej Polsce jest ich około 35-40 tysięcy. Charakterystycznymi zwierzętami dla puszczy sa żubry.
Puszcza Białowieska jest najlepiej zachowanym lasem naturalnym na Nizinie Wschodnioeuropejskiej. Ponad 2/3 powierzchni parku zajmują lasy liściaste.Występuje tu 20 zespołów leśnych. Ogólnie flora parku liczy ponad 1000 gatunków roślin, w tym 728 gatunków roślin naczyniowych, 277 gatunków porostów.
Ciekawe miejsca
Charkterystyczna dla parku rzecza sa żubry.
Najczęsciej odwiedzanym miejscem w parku jest więc
Rezerwat Pokazowy Żubrów. Żubry można ogladać także online, Dzięki kamera zainstalowanym przez pracowników
Lasów Państwowych.
W Biełowieskim Parku Narodowym występuje także
przepiękna Puszcza Białowieska. Zachowały się w niej ostatnie fragmenty lasu o charakterze pierwotnym. Tutaj mieszka największa populacja wolnego żubra na świecie..
Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy
o powierzchni: 55,76 km², został utworzony 16 stycznia 1959 i jest jednym z najstarszych polskich parków narodowych i jednym z dwóch utworzonych w Sudetach.
Park w roku 1992 wspólnie z czeskim Krkonošskym národním parkiem został uznany przez UNESCO za Bilateralny Rezerwat Biosfery.
Śnieżka 1602 m.n.p.m-najwyższy szczyt Karkonoszy.
Muflon- charaterystyczne zwierzę
Karkonoskiego Parku Narodowego
Karkonoski Park Nardowy
Park Narodowy Gór Stołowych
Park Narodowy Gór Stołowych został utworzony 16.09.1993 r. Jest on położony na terenie Sudetów Środkowych na płn.- zach. Ziemi Kłodzkiej, przy granicy polsko-czeskiej. Park Narodowy Gór Stołowych o powierzchni 6340 ha obejmuje wierzchowinowe
i centralne partie Gór Stołowych oraz północno- zachodnią część Wzgórz Lewińskich.
Aktualny obraz roślinności Parku ukształtowały nie tylko zróżnicowane warunki siedliskowe. Podobnie jak w całych Sudetach została ona przeobrażona przez wieloletnią działalność człowieka. Spowodował on wylesienie, szczególnie niżej położonych obszarów, zmiany stosunków wodnych, oraz przebudowę naturalnych drzewostanów na skutek preferującej świerka intensywnej gospodarki leśnej. Lasy zajmują 89 % całkowitej jego powierzchni.

Park Narodowy Gór Stołowych
Kampinoski Park Narodowy
Data Utworzenia - 1959 rok
Położenie - Rozciąga się na na północny zachód od Warszawy. Pokrywa się z terenami Puszczy Kampinoskiej
Powierzchnia -385,4 km²
Historia
W latach trzydziestych utworzono w Puszczy Kampinoskiej pierwsze rezerwaty (Granica, Sieraków, Zamczysko) za sprawą badań Romana (badania florystyczno-fitosocjologiczne) i Jadwigi (badania geomorfologiczno-geologiczne) Kobendzów.

Park został powołany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1959 roku. Został założony na powierzchni 407 km². Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 1997 jego powierzchnia została zmieniona na 385,4433 km²
Gleby i budowa geologiczna
Na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego występują zwykle kwaśne i mało żyzne gleby wytworzone z piasków eolicznych: gleby rdzawe i bielicowe oraz gleby gruntowoglejowe. Można spotkać też: czarne ziemie, gleby gruntowoglejowe, mułowe, torfowe, murszowe i murszowate, a czasem mady rzeczne
Kampinoski Park Narodowy w wiosennej szacie
Łoś w KPN
Kampinoski Park Narodowy
Kampinoski Park Narodowy
Poleski Park Narodowy
Położenie - województwo lubelskie, w polskiej części Polesia.
Data założenia - 1 maja 1990
Powierzchnia - 97,62 km²
Poleski Park Narodowy
Historia
Po raz pierwszy pomysł utworzenia parku narodowego na Polesiu został wysunięty w 1933 przez polskiego botanika, profesora Władysława Szafera. Postulował on utworzenie parku na terenie polskiej części Polesia. Kolejna koncepcja utworzenia takiego parku powstała w 1954 i należała do profesora Tadeusza Wilgata.Idea utworzenia parku w miejscu, w którym znajduje się obecnie, została po raz pierwszy wysunięta przez profesora Dominika Fijałkowskiego. Był to wówczas pierwszy w kraju projekt parku narodowego, który zakładał ochronę terenów wodno-torfowiskowych. Według tego projektu, nowy park o nazwie Wytycki Park Narodowy miał zajmować około 30 km².
Flora
Roślinność parku jest bardzo bogata. Obfituje w gatunki typowe dla terenów podmokłych i bagiennych. Na terenie parku występuje około tysiąca gatunków roślin naczyniowych, z czego 170 to gatunki rzadkie, 81 podlega ochronie gatunkowej, a kolejnych 15 znajduje się w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin.
Fauna
Fauna Poleskiego Parku Narodowego obejmuje wiele rzadkich gatunków zwierząt - razem około 290 gatunków. Jej różnorodność wynika z ilości i różnorodności siedlisk występujących w parku. Wiele zwierząt należy do gatunków chronionych.
Cietrzew
Polesie zimą
Makowa ferarria
Kosaciec syberyjski
Park Narodowy "Ujście Warty"
Powierzchnia 80,38 km²
• leśna 0,82 km²
• uprawna 26,62 km²
• wodna 2,97 km²

Historia
Najmłodszy z 23 parków narodowych na terenie Polski, utworzony 1 lipca 2001 r.
Park został założony dla ochrony unikatowych terenów podmokłych, rozległych łąk i pastwisk, które są jedną z najważniejszych w Polsce ostoją ptaków wodnych i błotnych.
Turystyka
Jest to doskonałe miejsce do uprawiania turystyki pieszej oraz rowerowej. Można poruszać się po szlakach pieszych (np. „Mokradła”), szlakach rowerowych (np. „Na dwóch kółkach przez polder północny”). W parku znajduje się także dużo ścieżek przyrodniczych (np. „Ptasi szlak”).
Fauna i flora
Na terenie Parku stwierdzono obecność 245 gatunków ptaków, w tym 174 lęgowych. Aż 26 z nich należy do gatunków ginących w skali światowej. Są to m.in. wodniczka, derkacz, rycyk, żuraw,
Park Narodowy "Ujście Warty"
Drawieński Park Narodowy
Powierzchnia 114,41 km²
• leśna 96,14 km²
• uprawna 3,86 km²
• wodna 9,37 km²
Historia
Polski park narodowy o powierzchni 114,41 km², utworzony w 1990 r. na terenie trzech województw:
lubuskie: 55,91 km²
zachodniopomorskie: 54,72 km²
wielkopolskie: 3,78 km²
Fauna i flora
Lasy na terenie Parku zajmują 83% powierzchni. W większości są to lasy bukowe i dębowo-bukowe, a także bory sosnowe. Ponadto 10% powierzchni wodnej Parku zajmują jeziora wraz z rzekami. Główne rzeki to: Drawa i Płociczna. Jeziora: 20 zbiorników wodnych, w tym unikatowe w skali kraju, Jezioro Czarne. Największe Jezioro Ostrowiec. W Parku znajduje się 20 obszarów ochrony ścisłej.
Drawieński Park Narodowy
Bory Tucholskie
Jeden z największych kompleksów borów sosnowych w Polsce. Zajmuje ok. 3 tys. km2 sandru w dorzeczu Brdy i Wdy oraz Równiny Tucholskiej i Równiny Charzykowskiej. Od lasów tych wziął nazwę również mezoregion fizycznogeograficzny Bory Tucholskie znajdujący się we wschodniej części kompleksu oraz szereg powierzchniowych form ochrony przyrody: park narodowy, rezerwat biosfery, obszar Natura 2000, a także leśny kompleks promocyjny. Bory Tucholskie dały również nazwy jednostkom różnych systemów podziału geobotanicznego, np. okręg Borów Tucholskich w systemie Szafera i Zarzyckiego lub dzielnica Borów Tucholskich w systemie Mroczkiewicza.
Flora i Fauna
W przeszłości na obszarze Borów Tucholskich w drzewostanie dominował buk wraz z sosną. Rosły tu też liczne drzewa liściaste, głównie dęby, graby, osiki i lipy. Nasilająca się od XVII wieku rabunkowa gospodarka leśna i późniejsze zalesianie wyłącznie sosną spowodowały, że obecnie Bory są obszarem monokulturowym sosny, jedynie na zboczach nad Wisłą występują w lasach gatunki ciepłolubne a na obszarach wylesionych wrzosowiska. Zarastające rynny jeziorne zamieniły się w torfowiska lub urodzajne łąki. Na torfowiskach występują dość licznie żurawina błotna, bagno zwyczajne, liczne gatunki mchów i torfowców.
Teren Borów Tucholskich zamieszkuje wiele różnorodnych gatunków zwierząt. Występuje licznie zwierzyna – jelenie, sarny, dziki, lisy, pojawiają się (szczególnie podczas ostrych zim) wilki. Nad rzekami występują bobry. Spośród ptaków, z gatunków rzadkich występują bielik, rybołów, żuraw zwyczajny, łabędź niemy, czapla siwa, kruk, puchacz, bocian czarny i inne.
puchacz
żuraw zwyczajny
Środowisko geograficzne
Bory Tucholskie rosną przeważnie na piaskach sandrowych Równiny Tucholskiej i Charzykowskiej, wchodząc nieco na obszar południowej części Pojezierza Kaszubskiego. Rzeźba terenu ukształtowana została przez ostatnie zlodowacenie. Oprócz sandrów występują pagórki morenowe, rynny, wydmy, wytopiska i doliny rzeczne. Liczne są wśród borów jeziora, w tym 40 przekraczających powierzchnię 1 km². Głównymi rzekami Borów są Brda i Wda, mniejsze cieki to Kłoniecznica, Zbrzyca, Czerska Struga, Młosienica.

Gleby są na ogół ubogie, piaszczyste klas IV – VI, jedynie w okolicach Czerska, Brus i Śliwic występują gleby klasy III.
Bory Tucholskie
Wigierski Park Narodowy
Wigierski Park Narodowy
Powierzchnia
Powierzchnia: 149,88 km²
- leśna: 94,58 km²
- rolna: 23,02 km²
- wodna: 29,08 km²

Pow. ochrony:
- ścisłej: 6,23 km²
- częściowej: 114,46 km²
- krajobrazu: 29,19 km²
Historia
Pierwsze próby objęcia ochroną przyrody rejonu Wigier datują się na początek lat 20. XX w. Już w 1921 r. Kazimierz Kulwieć opracował projekt rezerwatu obejmującego jezioro Wigry i otaczające je lasy. Na posiedzeniu w dniu 28 grudnia tegoż roku projekt ten przedstawiono Państwowej Komisji Ochrony Przyrody, lecz nie poszły za tym żadne konkretne działania. W 1924 r. Bolesław Hryniewiecki i Alfred Lityński opublikowali w roczniku „Ochrona Przyrody” kolejny projekt pt. Plan utworzenia rezerwatu na Jeziorze Wigierskim. I on nie został zrealizowany, jednak przedstawione w nim walory naukowe jeziora spowodowały powołanie nad jego brzegami Stacji Hydrobiologicznej. Prowadzone w oparciu o nią do 1939 r. intensywne badania naukowe pozwoliły „zaistnieć” jezioru na forum światowej hydrobiologii.[1] Niestety, stacji nie odbudowano po zniszczeniach z okresu II wojny światowej.

Pierwsze rzeczywiste działania ochronne podjęto w rejonie wigierskim dopiero w latach 50. w celu ochrony bobrów (wówczas praktycznie w Polsce wyniszczonych), które przybyły tam z terenów Związku Radzieckiego. W 1959 r. utworzono rezerwat pod nazwą „Ostoja bobrów Stary Folwark” o pow. 120 ha, obejmujący ujście rzeki Czarna Hańcza do Wigier wraz z częścią tafli jeziora. Drugi rezerwat, również dla ochrony bobrów, pod nazwą „Ostoja bobrów Zakąty” powołano w 1961 r. Obejmował on niewielkie jeziorko (7 ha powierzchni) Zakąty na południowym obrzeżu Wigier. W 1970 r. powstał maleńki (2 ha) rezerwat „Wądołek”, powołany dla ochrony małego jeziorka z pływającymi wysepkami torfowymi wraz z otaczającym je torfowiskiem.[1]
Flora i Fauna
Pod względem geobotanicznym Wigierski Park Narodowy reprezentuje rejon północno-wschodniej Europy, charakteryzujący się dominacją mszystych lasów iglastych sosnowo-świerkowych. W jego granicach występuje blisko 800 gatunków roślin naczyniowych, ponad 200 gatunków mchów i wątrobowców, ok. 300 gatunków porostów. Bogata jest również flora glonów, zasiedlających parkowe wody. Wśród roślin rosnących w Parku aż 75 taksonów objętych jest ochroną gatunkową, przy czym 61 ochroną ścisłą, a 14 częściową. Na szczególną uwagę zasługują gatunki zagrożone wyginięciem oraz gatunki rzadkie. Na liście roślin naczyniowych występujących w Wigierskim Parku Narodowym w 1994 r. znalazły się 52 takie taksony, w tym jeden gatunek – kanianka lnowa (Cuscuta epilinum) – uznany za wymarły w Polsce. Aktualne badania nie potwierdzają jednak występowania tej rośliny.
Na terenie Parku stwierdzono występowanie 297 gatunków kręgowców, w tym 32 gatunki ryb, 12 gatunków płazów, 5 gatunków gadów, 205 gatunków ptaków oraz 46 gatunków ssaków.

Ponad 82% fauny kręgowców Parku (244 gatunki) podlega ochronie gatunkowej. Jest to 48% wszystkich chronionych w Polsce kręgowców. Wśród gatunków objętych ochroną zdecydowanie największą grupę stanowią ptaki – 185 gatunków, a następnie ssaki – 37 gatunków. Pozostałe gatunki należą do gromady płazów, gadów i ryb
Turystyka
Park jest obszarem udostępnionym dla różnorodnych form turystyki. W tym celu wyznaczone i urządzone zostały szlaki lądowe o łącznej długości 190 km dla turystyki pieszej i rowerowej oraz wyznaczone jeziora i rzeki do uprawiania turystyki wodnej. Turystyka na szlakach turystycznych Parku może się odbywać przez cały rok od świtu do zmierzchu. Udostępnione wody WPN-u można zwiedzać kajakiem, łodzią wiosłową, żaglówką lub innym sprzętem pływającym bez silnika spalinowego. Akweny udostępnione do turystyki i wędkarstwa to jeziora: Wigry, Pierty, Omułówek, Mulaczysko, Czarne k.Bryzgla, Leszczewek, Postaw i rzeka Czarna Hańcza poniżej Wigier.

Turystów obowiązują przepisy ochrony przyrody, w tym zakaz wpływania w strefę szuwarów, niszczenia roślinności wodnej, płoszenia zwierząt, a w pewnych okresach także wpływania na wyznaczone akweny o szczególnym znaczeniu dla ptaków wodnych. Wędkowanie na tych wodach może się odbywać po wykupieniu licencji na sportowy połów ryb według zasad zbliżonych do regulaminu Polskiego Związku Wędkarskiego, lecz z pewnymi ograniczeniami. Przy każdej zakupionej licencji znajduje się regulamin połowu określający zasady obowiązujące w danym roku. Obowiązuje tu całkowity zakaz połowów suma, siei, troci jeziorowej i pstrąga potokowego, 10-miesięczny okres ochronny dla szczupaka, zakaz stosowania połowów "na żywca" i używania zanęt.
Narwiański Park Narodowy
Powierzchnia 68,1 km²
- leśna 0,93 km²
- uprawna 7,19 km²
- wodna 66,8 km²
Opis
Narwiański Park Narodowy, utworzony 1 lipca 1996 r., jest jednym z 23 parków narodowych na terenie Polski.
Park znajduje się w północno-wschodniej Polsce, w województwie podlaskim, na zachód od Białegostoku, pomiędzy miejscowościami Suraż i Rzędziany. Ma obszar 6 810,23 ha, przy czym początkowo, na skutek nieprecyzyjnych pomiarów, uważano, że jest to 7350 ha[1] i taka wartość jest podana m.in. w akcie powołującym park[2].
Fauna i flora
Na terenie Parku występuje 58 zbiorowisk roślinnych. Przeważa roślinność bagienna - zbiorowiska wielkoturzycowe i szuwarowe. Na obrzeżach występują łąki, olsy i zarośla wierzbowe. Flora roślin naczyniowych w Narwiańskim PN liczy około 500 gatunków. Wśród nich są objęte ścisłą ochroną, jak grążel żółty, grzybienie białe, kosaciec syberyjski, mieczyk dachówkowaty,
Roztoczański Park Narodowy
Powierzchnia 84,83 km²
- leśna 81,02 km²
- uprawna 2,04 km²
- wodna 0,53 km²
Historia
Początki ochrony przyrody na Roztoczu sięgają XVI wieku, gdy na obszarze należącym wówczas do ordynacji założonej przez kanclerza Jana Zamoyskiego, utworzono zwierzyniec. Teren zwierzyńca otoczono parkanem o długości ok. 30 km, a obejmował on obszar obecnego obszaru ochrony ścisłej Bukowa Góra oraz część obwodu Florianka. W zwierzyńcu Zamojskich znajdowały się jelenie, rysie i dziki, wilki, żbiki i tarpany. Zlikwidowano go pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku - zwierzęta zostały wypuszczone bądź oddane okolicznym mieszkańcom.
Położenie
Roztoczański Park Narodowy położony jest w środkowo-wschodniej części Polski, w województwie lubelskim, obejmując najcenniejsze przyrodniczo obszary Roztocza. Aktualna jego powierzchnia wynosi 8.483 ha, z czego lasy zajmują 8.102 ha (95,5%). Ochroną ścisłą objęto 806 ha (9,5%).Park obejmuje część Roztocza Środkowego, które tworzą głównie skały górnokredowych. W jego strefie krawędziowej występują utwory trzeciorzędowe, a w dolinach piaski czwartorzędowe. Wysokość na terenie parku wynosi najwyżej 350 m n.p.m.
Fauna i Flora
Najbardziej zalesiony park narodowy w Polsce, grunty leśne pokrywają 95,5% powierzchni parku. Roztocze to obszar graniczny gromadnego występowania ważnych gatunków drzew lasów zachodnioeuropejskich - jodły, buku, jaworu, lipy szerokolistnej, świerku i cisu. W parku wyróżniono około 20 zespołów leśnych.
Szczególnie bogate w gatunki są w parku ślimaki, krocionogi, pajęczaki i owady. Występują rzadcy przedstawiciele szarańczaków, mrówek, pluskwiaków oraz chrząszczy (w parku ponad 2000 gatunków[4]) z rodziny biegaczowatych i kózkowatych. Wśród gadów występuje żółw błotny i padalec zwyczajny w odmianie turkusowej.Z ponad 190 gatunków ptaków w parku 130 regularnie gniazduje w jego obrębie.
Roztoczański Park Narodowy
Dziękujemy za uwagę.
Jaskinia Łokietka
Zamek w Pieskowej Skale

Sóweczka- żadki gatunek sowy
Full transcript