The Internet belongs to everyone. Let’s keep it that way.

Protect Net Neutrality
Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Prostytucja

Empiryczne studium wybranego zjawiska dewiacyjnego
by

Klaudia Kubowicz

on 27 January 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Prostytucja

PROSTYTUCJA
Być może prostytutki mają imiona, lecz żyją w świecie,
w którym imiona nie istnieją.

-Haruki Murakami
AKTY PRAWNE
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553).

Rozdział XXV – Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności

Art. 203.
Kto, przemocą, groźbą bezprawną, podstępem lub wykorzystując stosunek zależności lub krytyczne położenie,
doprowadza inną osobę do uprawiania prostytucji, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 204.
§ 1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji lub jej to ułatwia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę.
§ 3.
Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Karze określonej w § 3 podlega, kto zwabia lub uprowadza inną osobę w celu uprawiania prostytucji za granicą.

W 1952 roku Polska ratyfikowała Konwencję
w sprawie Zwalczania Handlu Ludźmi
i Eksploatacji Prostytucji ONZ, która zobowiązuje państwa strony m.in. do podjęcia działań w celu zwalczenia czerpania zysków z prostytucji innych osób. Tak więc sama prostytucja nie jest zabroniona przez polskie prawo, ale zabronione są czyny z nią związane. W kodeksie karnym z 1969 roku wymieniono trzy rodzaje przestępstw związanych z prostytucją: stręczycielstwo, sutenerstwo i kuplerstwo.
MOPS
USŁUGI

• Usługi opiekuńcze i oraz specjalistyczne usługi opiekuńcze
• Usługi świadczone w ośrodkach wsparcia
• Organizowanie rodzinnej opieki zastępczej
• Pomoc ofiarom i sprawcom przemocy w rodzinie
• Poradnictwo specjalistyczne
• Usługi w ramach wsparcia osób starszych prowadzone przez Ośrodek Wsparcia "Złoty Wiek"
• BRAK USŁUG ŚWIADCZĄCYCH SPECJALISTYCZNĄ POMOC W KWESTI PROSTYTUCJI
• Reakcja nastąpiłaby wtedy gdyby mieli informację o tym, że ktoś jest zmuszany do prostytucji. Może to być bezpośrednio osoba której to dotyczy, bądź może to być zgłoszenie z informacją o takim incydencie

W przypadku pojawienia się tego problemu ośrodek może zaoferować pomoc:
Psychologiczną
Prawną
Pedagogiczną (w przypadku nieletnich)

Ośrodek działa przy wsparciu projektów i programów i to na ich podstawie udziela pomocy. Nie posiada żadnego sprecyzowanego programu, ani projektu dotyczącego prostytucji.

PROJEKTY:

• KOSZALIŃSKI PROGRAM INTEGRACJI SPOŁECZNEJ- START (dotyczy ukończenia kursów i szkoleń zawodowych)
• LOKALNY SYSTEM POWIADAMIANIA O PRZEMOCY I PATOLOGIACH SPOŁECZNYCH- RAZEM SKUTECZNI- RAZEM BEZPIECZNI

PROGRAMY:

Lokalny system powiadamiania o przemocy
i patologiach społecznych
w Koszalinie – Razem skuteczni, Razem bezpieczni
Gminna strategia rozwiązywania problemów społecznych 2009 - 2015

Nie posiada żadnego programu dotyczącego prostytucji.


świnka, lolitka, mewka
– młodociane prostytutki, świeże w procederze, atrakcyjne dzięki młodemu wiekowi, jędrnemu ciału

gejsza
– klasowa i dobrze opłacana prostytutka, znajdująca się wysoko w hierarchii


cichodajka
– odwrotność gejszy, nie afiszuje się swoją profesją

tirówka i boczniak
– dziewczęta i kobiety zwabione do Polski zza wschodniej,
ich rewirami są pobocza uczęszczanych dróg, okolice przejść granicznych,
zatoczki i parkingi

szprycha (vel żyleta)
– duży temperament, seksualne wyuzdanie, szybko i często zmienia partnerów, jest żądną zawojowania jak największej liczby mężczyzn

muzeum
– kobieta starsza wiekowo, szybko degenerująca się fizycznie, nazywana również „starą ladacznicą”

dżont
- sprzedająca się za butelkę alkoholu, działkę narkotyków czy parę groszy; kobieta sprzedajna najniższej rangi, często notowana przez policję, nosicielka HIV
lub chora na AIDS bądź inne choroby weneryczne


książę -
obiekt dużego zainteresowania, ma dużą klasę, dobrze się ubiera, dba o zdrowie


pracuś –
szuka nowych klientów poza tylko jednym pracodawcą; zaczyna się okres dużej aktywności seksualnej; staje się wyrachowany, stawia wysokie wymagania finansowe


omnibus –
zalicza się do ludzi z branży, bierze udział
w imprezach z alkoholem, narkotykami, zaczyna się utożsamiać z innymi osobami z orkiestry, zaczyna swój powrót do miejsca startu

darek –
wizyty w klubach gejowskich, nie kontroluje siebie, wyzbywa się hamulców w zachowaniu, powoli staje się „kurwą”


wędkarz i dżont –
są notowani na policji, uzależnieni narkotykowo, nosiciele wirusa HIV lub AIDS; wędkarz ma szansę dokonać wyboru klienta, dżont nie

Mimo że z badań wynika, iż jest to najczęstsza przyczyna podejmowania prostytucji, należy pamiętać, że sytuacja materialna rodzin badanych nie jest aż taka zła.


Jacek Kurzępa w odniesieniu do przyczyn ekonomicznych odnosi się do deprywacji potrzeb. Dziewczęta konfrontując swój stan posiadania ze stanem posiadania koleżanek, uznają, że mają mniej, że są uboższe, nie mają takiej modnej odzieży jak ich rówieśniczki czy jak pokazują to w telewizji. Mamy do czynienia z tworzeniem określonego wyobrażenia, co nastolatka powinna na siebie włożyć, jak powinna się zachowywać czy też w jakim towarzystwie przebywać.

Z badań wynika, iż jest to wynik niewiarygodny, ponieważ wcześniejsze wskazania dotyczące sytuacji materialnej chłopców prostytuujących się homoseksualnie wskazywały na dobre i bardzo dobre warunki materialno – bytowe. Mamy tu raczej do czynienia ze swoistą „zasłoną dymną” niż faktycznym poczuciem ubóstwa i deprywacji określonych potrzeb.
Prostytucja jako najstarsza patologia społeczna nigdy nie była popierana i akceptowana przez społeczeństwo, współcześnie jest potępiana
i spychana na margines społeczny.

Kobiety prostytuujące się mają świadomość istniejącego zagrożenia etykietowania ze strony społeczeństwa. Dlatego tak mały odsetek mówi
o swoim „drugim życiu”.
Ż
YCIE ROD
Z
INNE PROSTYTUUJĄCYCH SIĘ KOBIET


Zdawałoby się, że świadczenie przez kobiety płatnych usług seksualnych będzie wpływać niszcząco na ewentualne stałe związki. Badane kobiety twierdzą zupełnie co innego.
Według nich:

Prostytutki mogą założyć rodzinę i pozostać wierne przyszłemu partnerowi/ mężowi.

•Łatwiej zbudować związek partnerski byłej prosty¬tutce bądź tej, która w tym samym czasie zerwie z tym zajęciem, niż tej, która pozostając w związku, nadal się prostytuuje.

Fundamentem relacji w związku jest szczerość wobec partnera.

Wpływ prostytuowania się na życie rodzinno- środowiskowe:

Prostytuujące się kobiety, które pozostają w związkach, poinformowały swoich partnerów, czym aktualnie się zajmują.

Część kobiet ma już dzieci, którym również zamierza powiedzieć, że kiedyś świadczyły płatne usługi seksualne.

Wszystkie kobiety biorące udział w badaniu zostały zdradzone.

Żadnej z badanych kobiet świadczenie usług seksualnych różnym mężczy-znom/kobietom nie przeszkadza w dochowaniu wierności swojemu obecnemu bądź przyszłemu partnerowi.

Respondentki, które pozostają obecnie w związku partnerskim, tłumaczą to brakiem zaangażowania w to, czym się zajmują. Traktują prostytucję wyłącznie jako pracę.

Prostytucja wyrządza olbrzymie spustoszenie w sferze psychicznej i moralnej oraz zdrowotnej i społecznej osobie,
która się nią trudni.

Z
agrożenia, jakie mogą wynikać z uprawiania prostytucji:
kontakt ze światem przestępczym;
stymulowanie innych przestępstw (handel ludźmi);
rozwój innych patologii (narkomania, alkoholizm, pornografia);
ryzyko zakażenia wirusem HIV;
konsekwencje psychologiczne;
zanik poczucia własnej wartości;
wypaczenie wizji i roli miłości fizycznej;
stygmatyzacja (etykietowanie społeczne).

Mówiąc o
skutkach
prostytucji można je podzielić na konsekwencje:

• dla zdrowia psychicznego,
• dla zdrowia fizycznego,
• ze strony społeczeństwa.

Skutki prostytucji
dla zdrowia psychicznego
związane są z:

przemocą fizyczną
i słowną stosowaną przez klientów bądź alfonsów ;
gwałtami;
chorobami i urazami;
uzależnieniami;
aborcją;
problemami psychologicznymi;
złożonymi zaburzeniami stresu posttraumatycznego.

Zagrożenia
dla zdrowia psychicznego
:

niskie poczucie własnej wartości;
szybki przeskok do ostrego seksu z równoczesnym brakiem satysfakcji
z obszaru określanego jako „gry miłosne" i ciepła uczuciowego;
traktowanie własnego ciała jako towaru;
obniżony próg intymności, estetyki i dbałości o własne zdrowie;
postrzeganie życia w krótkiej perspektywie (nieświadomość dalekosiężnych konsekwencji prostytuowania się);
problemy ze stałymi partnerami;
życie w ciągłym strachu przed ujawnieniem faktu prostytuowania się - życie w dwóch światach (rodzinno-środowiskowy i agencji towarzyskiej);
ciągłe zmiany wizerunku (włosy, makijaż, ubiór) jako próby ukrycia się.

Omawiając
zagrożenia zdrowotne prostytucji
, należy przede wszystkim uwzględnić:

choroby przenoszone drogą płciową,
zakażenie wirusem HIV,
zachorowania na AIDS,
uzależnienia od alkoholu, narkotyków i środków psychoaktywnych.

Kobiety uprawiające prostytucję są narażone nie tylko na
społeczne wykluczenie
,
etykietowanie
, ale też na
potępienie
. Trudniej jest im dostać pracę poważaną przez społeczeństwo, zwłaszcza jeżeli wyjdzie na jaw prawda o ich nieaprobowanej przeszłości.
W Polsce prostytucja jest tematem tabu, podobnie jak sfera erotyczna i seksualna człowieka. Rodzice nie rozmawiają o tym ze swoimi dziećmi. Nie poruszają również kwestii dotyczących możliwości zejścia na drogę prostytucji, o przyczynach podejmowania takiej decyzji, o jej negatywnych skutkach
i zagrożeniach.
Doświadczenia związane z prostytucją pozostają w psychice człowieka na całe życie!

Niektóre osoby zajmujące się prostytucją sięgają po dramatyczne rozwiązanie jakim staje się samobójstwo. Szacunek dla swojej osoby traci się na zawsze. Brzydzi się siebie, swojego ciała. Odrzuca się Boga. Traci się wiarę.

Prostytucja to sytuacja, w której jedna ze stron całkowicie podporządkowuje się popędowi seksualnemu do tego stopnia,
że rezygnuje z władzy nad własną seksualnością, akceptując współżycie z nieznaną sobie osobą.

Godzi się więc na to, że nie jest traktowana jako osoba,
że współżyjący z nią człowiek nie interesuje się jej przeżyciami
i jej losem, gdyż jest zainteresowany jedynie własną przyjemnością cielesną w tym celu posługuje się ciałem drugiej osoby.

Posługiwali się rytuałami wudu, by zmuszać kobiety do prostytucji .

Każda musiała odpracować zadłużenie wobec "organizacji" w wysokości 40 do 60 tysięcy euro.

Aby zachować pełną kontrolę psychiczną nad swymi ofiarami, przestępcy posługiwali się rytuałami wudu, tak iż eksploatowane kobiety były przekonane, że każde nieposłuszeństwo wobec "organizacji" sprowadzi nieszczęście na ich dzieci i na nie same.

Po niemal 6 latach gehenny uciekła z niemieckiego burdelu.

Miała 17 lat, kiedy chłopak sprzedał ją w Berlinie. Przez prawie sześć
lat zmuszali ją do prostytucji, faszerowali ją heroiną. Bili, gwałcili szczotką do czyszczenia sedesu, a ciało cięli żyletkami. Uciekła w lutym z dwiema innymi dziewczynami.

Miesiąc po przyjeździe do Polski próbowała popełnić samobójstwo.
Boi się każdego samochodu, który wieczorem podjeżdża pod blok.
Ma blizny po tym, jak "opiekunowie" cięli ją żyletką. Chodzi w swetrach
i długich spodniach. Nawet przy ostatnich upałach. - Sąsiadka zaczepiła ciocię. Powiedziała jej, że coś ze mną chyba nie tak, skoro w polarze wychodzę do kiosku. Ciekawe, jaką miałaby minę, gdyby dowiedziała się,
że byłam dziwką - tłumaczy Olga i po raz pierwszy widać na jej twarzy krzywy uśmiech.

Morderstwa prostytutek

Bogdan Arnold
w drugiej połowie lat 60. zamordował cztery prostytutki. Ciała ćwiartował, polewał substancją żrącą
lub próbował palić w swoim małym mieszkanku.

Gary Leon Ridgway
– amerykański seryjny morderca, znany jako
Green River Killer
(Zabójca znad Zielonej Rzeki). Od młodzieńczych lat miał obsesję na punkcie prostytutek oraz dysfunkcjonalne związki z kobietami.

Bestialsko zamordował co najmniej 48 kobiet (do tylu morderstw się przyznał), jednak policja podejrzewa, że ofiar mogło być nawet dwukrotnie więcej.

Jego ofiarami padały prostytutki, które dusił. Ciała porzucał w ulubionych przez siebie
miejscach, m.in. na brzegach Green River (stąd przydomek), gdzie (według zeznań jego żony)
lubił uprawiać seks.

Fundacja Przeciwko Handlowi Kobietami „La Strada”

Twórcą Programu Prewencji Handlu Kobietami z Europy Środkowej i Wschodniej „La Strada” jest holenderska Fundacja Przeciwko Handlowi Kobietami, która ma wieloletnie doświadczenie w opiece
nad ofiarami handlu ludźmi.

Równocześnie zajmuje się ona realizacją trzech programów:
kampanią informacyjną,
kampanią prewencji oraz kampanią wsparcia dla ofiar
pomagającą w uregulowaniu sytuacji prawnej, pomoc w załatwianiu spraw życiowych, a także pomoc psychologiczną. Od grudnia 1995 działa również telefon zaufania „La Strada”, pod którym można dowiedzieć się jak bezpiecznie wyjechać za granicę
i jak odróżnić dobrą ofertę pracy od nieuczciwej.

W Polsce działa również
Caritas
, który stworzył
Program Przeciwdziałania Przymusowej Prostytucji „Nadzieja”
.

Celem programu była między innymi, intensywna aktywizacja zawodowa, pomoc
w kontynuowaniu nauki bądź znalezieniu pracy i usamodzielnieniu się.
Dziewczęta miały zapewnioną wszelką pomoc Caritasu – pedagogiczną, psychologiczną.


Dodatkowo w Polsce działa również
Stowarzyszenie Po MOC dla Kobiet i Dzieci im. Marii Niepokalanej
.

Oferują kompleksową pomoc dla krzywdzonych kobiet, ich dzieci
oraz rodzin będących w kryzysowych sytuacjach:
ofiar przemocy,
kobiet wykorzystywanych seksualnie,
ofiar przymuszonej prostytucji,
ofiar handlu ludźmi.

Fundacja
Centrum Praw Kobiet
to organizacja,
której misją jest działanie na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn w życiu publicznym oraz w rodzinie.

W swej działalności starają się łączyć różne formy aktywności. Z jednej strony udzielają pomocy prawnej
i psychologicznej kobietom z drugiej zaś starają się wpływać na kształt prawa i jego stosowanie.

Istotną rolę w ich działalności odgrywają również szeroko rozumiane działania edukacyjne.


Tada
jest organizacją pozarządową, której podstawowym celem działalności
jest praca na polu profilaktyki HIV/AIDS i edukacji seksualnej oraz promowanie praw człowieka.

Działa w środowiskach, w których ryzykowne zachowania seksualne są szczególnie częste, a więc wśród kobiet i mężczyzn prostytuujących się, mężczyzn mających seks z mężczyznami, młodych ludzi eksperymentujących z seksem i narkotykami.

Realizuje programy edukacyjne i profilaktyczne poprzez:
bezpośrednią pracę środowiskową (street/ outreach work)
poradnictwo i edukację: osobiście, przez telefon oraz drogą elektroniczną
udział w dużych imprezach młodzieżowych (np. Przystanek Woodstock, FAMA)

Problemy w jakich udzielana jest pomoc:
Konflikty rodzinne
Samobójstwa
Przemoc domowa
Agresja
Przemoc seksualna
Wykorzystywanie seksualne dzieci
Bezrobocie
Wypadki, katastrofy
mediacje sądowe i rodzinne

W Polsce prowadzone są również inne instytucje pomagające osobom uwikłanym
w problem prostytucji.

W Krakowie
Albertynki
z noclegowni dla kobiet wychodzą na dworzec, by tam „zbierać najbardziej poszkodowane”, w Katowicach siostry ze zgromadzenia sióstr Maryi Niepokalanej, jako pracownice ulicznego Domu Aniołów Stróżów, są dobrze znane tamtejszym prostytutkom. Te zaś wiedzą, że mogą z nimi porozmawiać i nie muszą przed nimi udawać, wiedzą też, że mogą liczyć na pomoc.

Oprócz tych instytucji w Polsce spotkać możemy się z takimi placówkami jak:

a) Krajowe Centrum Interwencyjno – Konsultacyjne dla Ofiar Handlu Ludźmi(KCIK)
b) Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych
c) Fundacja „Pomoc Społeczna SOS”
d) Związek Dziewcząt i Kobiet Chrześcijańskich – Polska „YWCA” Warszawa
e) Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia".

NIEMCY

Kluczowe zmiany prawne nastąpiły w 2002 roku gdy zniesiono zakaz prowadzenia domów publicznych
i zezwolono na świadczenie usług seksualnych na zasadzie zwykłej umowy o pracę.
Tak stanowione prawo miało też wskazywać, że prostytucja nie powinna już być teraz traktowana
jako coś niemoralnego.

Każde miasto ma prawo na określenie pewnych obszarów, gdzie prostytucja nie jest dozwolona (tzw. Sperrbezirk) pod karą grzywny.Kilka landów zabrania prowadzenia domów publicznych
w małych miastach.

Badania z lat 90. XX wieku szacowały liczbę osób prostytuujących na 50 do 200 tysięcy.

Obecnie szacuje się że liczba ta wynosi około 400 tysięcy z czego 93% stanowią kobiety, 3% osoby
o odmiennej tożsamości płciowej, 4% mężczyźni.

Z innych badań wynika, że z płatnych usług seksualnych korzystało kiedykolwiek od 10% do 30% populacji dorosłych mężczyzn. Wśród 17-letnich mężczyzn, którzy mieli kiedykolwiek stosunki seksualne z płatnych usług seksualnych korzystało 8%.
HOLANDIA

w 2000 roku weszło w życie nowe prawo legalizujące działalność domów publicznych (na zasadzie licencji). Osoby prostytuujące mogą legalnie podejmować pracę
w domach publicznych lub pracować niezależnie.

Badania Holenderskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 2000 roku szacowały, że w Holandii usługi seksualne świadczy od 20 do 25 tysięcy osób.

Wysokość rocznych obrotów związanych z prostytucją w Amsterdamie oszacowano na 100 milionów dolarów (około 300 milionów złotych). Dzielnica Czerwonych Latarni w Amsterdamie stanowi też popularną atrakcję turystyczną
to też dochody tego miasta z turystyki po części związane są z prowadzoną tam działalnością domów publicznych.
S
Z
WECJA

Oferowanie usług seksualnych jest w Szwecji legalne,
ale płacenie za usługi seksualne jest w Szwecji prawnie zabronione.

W myśl szwedzkiej „Ustawy o kupowaniu seksu” płacenie za usługi cielesne podlega karze grzywny lub półrocznemu pozbawieniu wolności.

Szwedzkie prawo uznaje prostytutki za ofiary.
Wielu prawodawców łudziło się, że zniesienie kar dla prostytutek spowoduje,
że kobiety te uda się zmotywować do zmiany stylu życia i porzucenia dotychczasowego niecnego zajęcia.


W 1997 roku liczbę kobiet oferujących usługi seksualne w Szwecji szacowano na około
2,5 tysiąca.
Z tego 650 "pracowało" na ulicy. Każda z tych kobiet miała przeciętnie 50 klientów.
Oznacza to, że blisko 125 tysięcy mężczyzn w Szwecji korzystało
z seksu za pieniądze. Szacunki mówią, że 10 do 13% szwedzkich mężczyzn kupowało seks od prostytutek.
AUSTRIA

Obecnie prostytucja jest
legalna i regulowana
(wymagana jest rejestracja
i zaświadczenie lekarskie) z tym, że karane jest korzystanie z usług seksualnych nieletnich (poniżej 18 roku życia).

Prawo federalne landów nakłada dodatkowo ograniczenia na miejsca
i czas w jakich prostytucja jest dopuszczalna.

Ogólna liczba kobiet świadczących usługi seksualne w Wiedniu, legalnie
i nielegalnie, szacowana jest na 3,5 do 6 tysięcy a liczba klientów obsługiwanych każdego dnia na 15 tysięcy.

Jak długo pracuje Pani w tym zawodzie?

Angelika, 25 lat:
Już od około ponad roku.

Paula, 23 lata:
Cztery lata z tym, że z przerwami.

Tatiana, 25 lat:
Około 3. lat. Tak, to będą już 3 lata.
Nie wiem kiedy to zleciało. Zbyt szybko minęło,
teraz zauważam jak bardzo życie przecieka mi przez palce.

Co skłoniło Panią do podjęcia pracy prostytutki?

Angelika:
Jakby to ująć… Niektóre dziewczyny w pewnym wieku
po prostu tracą wszystko i nie wiedzą jak zacząć coś od nowa,
bo nie mają pomocy ze strony rodziny, najbliższych.
Więc najczęściej to popycha młode dziewczyny do prostytucji. Przyjeżdżają do dużego miasta i są zagubione, nie wiedzą co dalej. Jeżeli dziewczyna tego nie lubi, to nie powinna tego robić,
a jeżeli jej się to podoba, bo wcześniej chodziła na imprezę
i chodziła z mężczyznami za darmo, czyli wyrywała faceta
i dawała dupy za nocleg, to myślę, że chyba lepiej iść i pracować za pieniądze. Mnie skłoniły do tego szybkie pieniądze, bo można naprawdę dużo zarobić. Poza tym ja to lubię.

Czy pamięta Pani swój pierwszy dzień w pracy?

Paula:
Pamiętam, oczywiście. Przyjechałam z koleżanką ode mnie z miasta. Tego się nie da opisać, bo nie wiedziałam, jak mam się zachować.
Człowiek jest tam, siedzi tam, ale nie dopuszcza tego,
co się dzieje do świadomości. Przychodzą klienci i są różni, często są pijani, naćpani, a dziewczyny są porozbierane i każdy non stop praktycznie na nie patrzy i kontroluje. To jest bardzo krępujące. Taki był pierwszy raz i prawie taki sam jest każdy następny.

Czy jest to praca, którą można polubić?

Paula:
Nie. Z biegiem czasu człowiek niby się przyzwyczaja, ale im dłużej się w tym jest, tym jednak ta psychika wysiada i każdy klient, który przychodzi, który jest miły, sympatyczny, grzeczny, zadbany,
to i tak on drażni w tym momencie.

Angelika:
Tak, myślę, że tak. Ja lubię tę pracę. Nie sprawia mi bólu czy cierpienia. Lubię to, co robię.

Tatiana:
Życie nauczyło mnie jednego jak się coś kocha, to łatwo można to stracić. Ale w tym pytaniu kryje się gdzieś pytanie o coś zupełnie innego, czy lubię samą siebie, odpowiedź brzmi tak lubię, nie kocham, nie nienawidzę, lubię. Bo jak się coś po prostu lubi, łatwiej się żyje, bez popadania w skrajności. Bardzo mnie to wkurwia.
Więc może bardziej wmawiam sobie, że lubię te robotę, bo tak będzie mi łatwiej iść do niej każdego dnia.

Czy próbowała Pani zmienić swoje życie zawodowe? Podjąć jakąś inną pracę?

Angelika:
Próbowałam. Ale nigdzie nie zarobię tak szybko, tak dużych pieniędzy. Podobają mi się tutaj właśnie pieniądze. Są łatwe. Na czysto wychodzi mi ok. 30 tys. miesięcznie. Także mi się to opłaca.

Paula:
Tak. Ja pracowałam w normalnej pracy, jako kelnerka, ale osoba, która jest sama i chce, musi sama się utrzymać zarabiając 1200 zł jednak nie da rady.

Tatiana:
Tak, próbowałam, ale to nic nie daje. Standard: Od początku nie miałam pomysłu na siebie. Nie mam żadnego talentu, pasji, zawsze robiłam wszystko i nic,
tak naprawdę. Zaczynałam naukę w szkole, potem rezygnowałam.
Nie mogłam znaleźć dla siebie miejsca.

Czy rodzina i przyjaciele wiedzą czym się Pani zajmuje?/ Co by było, gdyby się dowiedzieli?

Paula:
Nie, nie, nie. Mama nie wie, siostra nie wie, więc kiedy jadę do domu, staram się wyłączać telefon i nie myśleć
o pracy, zostawiam wszystko, co z tym zawodem związane, tu na miejscu. Znajomi też nie wiedzą, to znaczy dwie zaufane osoby wiedzą, ale to są tacy ludzie, którzy nigdy nie dali mi odczuć, że coś jest nie tak, że jestem gorsza
od nich i mogę liczyć na ich dyskrecję. Reszta nic nie wie.

Angelika:
Z rodziny to tylko Tata wie. To znaczy domyśla się, bo kiedyś zapytał mnie wprost czy jestem prostytutką,
ale skłamałam mówiąc, że nie. Powiedziałam, że się uczę i że normalnie pracuję w normalnej pracy. Ale wiem, że on i tak swoje wie i domyśla się, czym się zajmuję. Poza tym moja Ciocia wie, bo przyłapała mnie kiedyś na gorącym uczynku, kiedy stałam na ulicy i próbowałam zdobyć klienta, więc na pewno powiedziała Tacie. Reszta rodziny nie wie.

Tatiana:
W tej chwili jestem sama dla siebie rodziną, a przyjaciele no cóż, określiłabym ich raczej jako znajomych, którzy niewiele o mnie tak naprawdę wiedzą.

Czy ma Pani partnera w życiu prywatnym?

Angelika:
Tak, mam. On wie czym się zajmuję, rozumie, że to tylko praca
i nie ma mi tego za złe.

Tatiana:
Partnera seksualnego tak, mężczyzny którego kocham, nie. On nie wie,
co robię w pracy, bo przecież pracuję w dużej firmie korporacyjnej.

Paula:
Partner jest, oczywiście, z tym, że czy to jest taki prawdziwy partner?
Patrzę na niego bardziej pod katem pomocy finansowej, niż prawdziwego związku, ponieważ ja już tyle razy przejechałam się na mężczyznach, że teraz nie patrzę
na niego pod kątek przyszłego męża, czy ojca dzieci.

Czy wierzy Pani w Boga?

Paula:
Wierzę. Noszę różaniec na palcu. Choć często mam takie wahania: gdzie jest Bóg, on o mnie zapomniał. Ale potem dochodzę do wniosku,
że nie muszę chodzić do Kościoła, żeby się modlić, bo Bóg jest wszędzie.
A przecież tak często to sami księża do mnie przychodzą i to nie po to, żeby rozmawiać. Więc stwierdziłam, że nie będę chodziła do komunii czy spowiedzi do kogoś, kto składał śluby i z taką premedytacją je łamie. Bo przychodzą do agencji i korzystają z naszych usług, a są na tyle bezczelni, że potrafią dziewczynie mówić kazanie o tym, co robi. Miałam takiego klienta, księdza, który przez cały stosunek trzymał się za krzyżyk zawieszony na szyi. Tak więc wierzę w Boga, ale nie wierzę w Kościół jako instytucję, bo wydaje mi się, że tam się dzieją większe cuda niż u nas w agencji. Może kiedyś się przekonam, ale na dzień dzisiejszy na pewno nie.

Czy można odróżnić seks z partnerem od seksu z klientem?

Paula:
Tak, można odróżnić seks z partnerem od seksu z klientem. Seks z klientem jest mechaniczny. Wchodzisz do pokoju i robisz to, co musisz, czasem nawet nie myśląc o tym
co robisz.

Angelika:
Dokładnie, tak. Klient płaci i wymaga, więc trzeba podejść do tego profesjonalnie.
Mówi czego oczekuje, więc trzeba te oczekiwania spełnić.

Tatiana:
Ja tak naprawdę nie wiem, czy wiem, co to znaczy seks z partnerem. Bo widzi Pani,
mnie słowo partner kojarzy się z klientem. Musiałaby Pani zapytać, czym różni się seks z partnerem od seksu z ukochanym. Ale rozczaruję Panią, na to pytanie też nie znam odpowiedzi,
bo jeśli ukochany to przeze mnie i owszem tego nie da się porównać z niczym, ale problem polega na tym, że dla niego to ja musiałabym być tą ukochaną. A tego nie doświadczyłam.

DZIEWCZĘTA:
CHŁOPCY:
FRAGMENTY WYWIADÓW
Z PROSTYTUTKAMI
JAK WYGLĄDA SYTUACJA ZA GRANICĄ?
PRZECIWDZIAŁANIE PROSTYTUCJI
- INSTYTUCJE
SKUTKI PROSTYTUCJI
PRZYCZYNY PROSTYTUCJI
RODZAJE PROSTYTUTEK
PROSTYTUTKA JAKO OFIARA
Z
akres usług:
Pomoc psychologiczna
Pomoc socjalna (praca socjalna)
Pomoc prawna
Psychoterapia
Grupy wsparcia
Hostel
Rodzinny Ośrodek Interwencyjno – Mediacyjny


KAMPANIE REKLAMOWE
Podział wg Jacka Kurzępy
Instytucje w PL:
Małgorzata Błaszczyk, Agnieszka Czajkowska, Marta Lewańczyk, Anna Stadnik
Pojęcie prostytucji i sponsoring:
Kamila Dubowska
Akty prawne i MOPS:
Martyna Jakubik
Prostytucja za granicą:
Michał i Marek Strzelczykowie
Kampanie reklamowe:
Marta Lewańczyk
Podział prostytutek:
Magdalena Wygaś
Przyczyny prostytucji:
Adriana Adach
Skutki prostytucji oraz wywiady z prostytutkami:
Agata Głuszko
HIV/AIDS, przeciętne ceny usługi seksualnej oraz rozmieszczenie agencji w woj. zachodniopomorskim:
Kamila Pietraszek
Prostytutka jako ofiara oraz szata graficzna:
Klaudia Kubowicz

MU PEDAGOGIKA
Podział pracy:
Brak jest jednolitej definicji zjawiska prostytucji. Najczęściej mianem prostytutki określa się osobę, stale lub dorywczo zaspokajającą potrzeby seksualne przygodnych partnerów w zamian za korzyść materialną (pieniądze, wartościowe rzeczy np. w postaci upominków), bez zaangażowania uczuciowego i praktycznie bez możliwości wyboru partnerów.

Prostytucja, (p.-łac. prostitutio), uprawianie nierządu w celach zarobkowych
(Słownik Wyrazów Obcych PWN, Warszawa 1980)
.

Wg Małej Encyklopedii Medycyny, (PWN Warszawa 1990)
: Prostytucja, to negatywne zjawisko społeczne, polegające na uprawianiu nierządu w celach zarobkowych. Prostytucja wiąże się ściśle z szerzeniem chorób wenerycznych
i z przestępczością.
Przeciętna cena usługi seksualnej

Ze względu na specyfikę i sytuacje prawną prostytucji trudno określić cenę, lecz pojawiają się w literaturze wątki które opisują w sposób raczej pozanaukowy tę sprawę - jak Marek Karpiński w swojej książce "We wszystkich miejscach na kuli ziemskiej, niezależnie od rynku, cena usługi seksualnej, świadczonej przez zawodową pracownicę równa się cenie pary męskich trzewików".


Marek Karpiński: Najstarszy zawód świata. Historia prostytucji. London: Lemur (Puls Publications Ltd), 1997, s. 7.

Cytat:
Kiedyś byłem przewodnikiem pewnego japońskiego profesora. Ten żółtoskóry dżentelmen z wyjątkową pilnością badał witryny sklepów z butami. (…) Zapytałem więc, ciekawy, co też jest w owych wystawach aż tak interesującego. Ceny – odpowiedział. Wyjaśnił, że wykrył pewną prawidłowość i weryfikuje ją we wszystkich odwiedzanych przez siebie miejscach na kuli ziemskiej. Prawidłowość ta głosi, że niezależnie od rynku cena pary męskich trzewików równa się cenie usługi erotycznej świadczonej przez zawodową pracownicę.
Z
A K Ł A D E P I D E M I O L O G I I
Z
akażenia HIV i zachorowania na AIDS w Polsce

Od wdrożenia badań w 1985 r. do 30 listopada 2013 r. stwierdzono zakażenie HIV u 17.389 osób, odnotowano 3.022 zachorowania na AIDS; 1.237 chorych zmarło.


W latach 2008-2012 średnia roczna wykrywalność wirusa HIV zdecydowanie największa była w województwie mazowieckim i wynosiła 4,1 przypadków na 100 000 mieszkańców. Na drugim miejscu znalazło się województwo dolnośląskie z wynikiem 3,8 zakażonych na 100 000 mieszkańców, zaś trzecie najbardziej zagrożone województwo to lubuskie (2,9). Sytuacja nie wygląda dobrze także w województwach: zachodniopomorskim (2,3) i warmińsko-mazurskim (2,2).
Dane wg stanu w dniu 30.06.2013 r.
Jeśli natomiast weźmiemy pod uwagę zachorowalność na AIDS,
to najgorzej prezentuje się dolnośląskie - tam chorych jest 1,2 osób na każde 100 000 ludzi. Dalej uplasowały się lubuskie 0,8 na 100 000 oraz łódzkie i pomorskie: po 0,7.

Wykorzystajcie dzisiejszy dzień na refleksję i weźcie sobie do serca te coraz groźniejsze statystyki - i miejcie na uwadze, że czasami jedna decyzja może zaważyć na ludzkim losie.

Dane wg stanu w dniu 30.06.2013 r.
ROZMIESZCZENIE I ILOŚĆ AGENCJI TOWARZYSKICH –
WOJ. ZACHODNIOPOMORSKIE

Sponsoring

uważany jest za nową formę prostytucji
, jednak zaakceptowanie przez społeczeństwo uprawiania prostytucji pod taką postacią jest łatwiejsze niż w formie świadczenia płatnych usług seksualnych w agencjach towarzyskich. Sponsorowana osoba ma dużą swobodę w wyborze klienta, ustaleniu warunków sponsoringu, a co istotne: nie określa siebie mianem prostytutki, co mogłoby ingerować w jej godność osobistą.
Zdania na temat ‘sponsoringu” są bardzo podzielone. Część badaczy problemu uważa, iż sponsoring ma tylko pewne cechy właściwe dla prostytucji, jednakże nie można go wprost określić prostytucją bądź jej współczesną formą. Przyczyn tego upatrują oni chociażby w tworzeniu w miarę
„stałego związku”
z jednym bądź dwoma partnerami. Niezależnie od tego, czy osobie sponsorowanej na tym zależy czy nie, po dłuższym utrzymywaniu kontaktów seksualnych ze sponsorem, pojawia się przywiązanie, uczucia, więzi emocjonalne itp. Tego nie można nazwać prostytucją, gdyż w kontaktach prostytutek ze swoimi klientami nie pojawiają się żadne uczucia oraz nie powinny być zawiązywane więzi emocjonalne.
Z drugiej jednak strony badacze problemu podkreślają,
iż osoba, która decyduje się na sponsora, świadczy mu
usługi seksualne
w zamian za korzyści materialne lub/i niematerialne. Niestety, zjawisko sponsoringu jest jeszcze zbyt mało zbadane, aby móc jednoznacznie stwierdzić, że jest to współczesna forma prostytucji.

Istotne jest, że nie tylko studenci decydują się na sponsoring. Zjawisko to dotyczy zarówno
kobiet
, jak i mężczyzn, młodzieży licealnej, osób pracujących zawodowo, nawet w dojrzałym wieku, czyli po 45. r.ż. Każda z osób poszukujących sponsora/sponsorki ma inne pobudki, różne potrzeby i oczekiwania.

Prostytucję w Polsce na co dzień widać tylko na malutkich reklamówkach wkładanych za wycieraczki aut. Nie ma oficjalnych dzielnic z czerwonymi latarniami ani półnagich kobiet wystających na rogach ulic. Kiedy jednak zajrzeć do Internetu, okazuje się, że tysiące dziewczyn, świadczących usługi „całodobowo”, ogłasza się na prawie 250 portalach. Adresy, pod którymi panie przyjmują, wskazują, iż chodzi o centra większych polskich miast.
AGENCJE W STOLICY

Agencja towarzyska jest niemal przy każdej ulicy. Trudno jednak oszacować, ile ich działa w Warszawie, bo są one rejestrowane jako salony masażu, fitness czy kluby. Policja nieoficjalnie ocenia, że działa tu ponad 200 domów publicznych. Z kolei Stołeczne Biuro Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego podaje, że na terenie Warszawy działa 250 agencji nie zarejestrowanych i ponad 150 zarejestrowanych!

Magdalena Rychter „WPROST”
Full transcript