Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

ZESPÓŁ REWALIDACYJNO-WYCHOWAWCZY W ZESPOLE SZKÓŁ SPECJALNYCH IM. MARII GRZEGORZEWSKIEJ W KROTOSZYNIE

Prezentacja
by

Karolina Wegrzyn

on 30 April 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of ZESPÓŁ REWALIDACYJNO-WYCHOWAWCZY W ZESPOLE SZKÓŁ SPECJALNYCH IM. MARII GRZEGORZEWSKIEJ W KROTOSZYNIE

ZESPÓŁ REWALIDACYJNO-WYCHOWAWCZY
W ZESPOLE SZKÓŁ SPECJALNYCH
IM. MARII GRZEGORZEWSKIEJ
W KROTOSZYNIE.



"Nie ma kaleki, jest człowiek”
Maria Grzegorzewska

Po raz pierwszy w historii polskiej oświaty uregulowano prawo do nauki dzieci i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie w stopniu głębokim w 1997 roku.
Obecnie zajęcia organizowane są zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 kwietnia 2013 roku dotyczącego warunków i sposobu organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim.

Zajęcia organizowane są dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim posiadających orzeczenie o potrzebie zajęć rew-wych wydane przez zespoły orzekające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (PPP).

Edukacją objęte są dzieci i młodzież od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym w którym kończą 25 lat.

Celem zajęć jest wspomaganie rozwoju dzieci i młodzieży, rozwijanie zainteresowania otoczeniem, oraz uzyskanie niezależności od innych osób w funkcjonowaniu w codziennym życiu.
Zajęcia mogą być organizowane w formie zajęć indywidualnych lub zajęć zespołowych, we współpracy z rodzicami ( prawnymi opiekunami).

Zajęcia zespołowe prowadzi się w zespołach od 2 do 4 uczestników zajęć.
Godzina zajęć trwa 60 minut.
W przypadku zajęć zespołowych minimalny wymiar zajęć wynosi 20 godzin tygodniowo, nie więcej niż 6 godzin dziennie.

W przypadku zajęć indywidualnych minimalny wymiar zajęć wynosi 10 godzin tygodniowo, nie więcej niż 4 godziny dziennie.
Dzienny czas trwania zajęć ustala dyrektor szkoły, we współpracy z rodzicami (prawnymi opiekunami) dziecka, uwzględniając indywidualne potrzeby i możliwości psychofizyczne uczestnika zajęć.

Dla każdego uczestnika zajęć opracowuje się indywidualny program zajęć.
Program opracowują nauczyciele prowadzący zajęcia we współpracy z psychologiem na podstawie:
diagnozy oraz zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczym wydanego przez PPP,
obserwacji funkcjonowania uczestnika zajęć.
Zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze obejmują przede wszystkim:
naukę nawiązywania kontaktów w sposób odpowiedni do potrzeb i możliwości uczestnika;
kształtowanie sposobu komunikowania się z otoczeniem na poziomie odpowiadającym indywidualnym możliwościom uczestnika;
usprawnianie ruchowe i psychoruchowe w zakresie dużej i małej motoryki, wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej;
wdrażanie do osiągania optymalnego poziomu samodzielności w podstawowych sferach życia;
rozwijanie zainteresowań otoczeniem, wielozmysłowe poznawanie tego otoczenia, naukę rozumienia zachodzących w nim zjawisk, kształtowanie umiejętności funkcjonowania w otoczeniu;
kształtowanie umiejętności współżycia w grupie;
naukę celowego działania dostosowanego do wieku, możliwości i zainteresowań uczestnika, oraz jego udział w ekspresyjnej aktywności.

Wybrane metody pracy w zespole rewalidacyjno-wychowawczym
1. Terapia Integracji Sensorycznej

Metoda integracji sensorycznej (SI) jest jedną z najnowszych metod terapeutycznych w Polsce. Twórczynią metody była amerykańska psycholog i terapeuta zajęciowy A. Jeane Ayres.
Teoria integracji sensorycznej zakłada, że prawidłowe funkcjonowanie psychofizyczne dziecka jest związane z procesem właściwego odbioru, przetwarzania i integrowania przez mózg różnych informacji o charakterze sensorycznym. Informacje te mogą dochodzić drogą słuchową, wzrokową, czuciową, smakową, zapachową, a także innymi kanałami zmysłowymi tj. czucie głębokie (propriocepcja) oraz zmysłem, który odbiera siłę grawitacji i ruchy naszego ciała (układ przedsionkowy).
Dysfunkcje w zakresie integracji sensorycznej objawiają się najczęściej w postaci nadpobudliwości i nadruchliwości psychoruchowej, deficytach uwagi, słabej organizacji zachowania i działania, opóźnionego rozwoju mowy oraz słabej koordynacji ruchowej.
Dziecko, które trafia do terapii, w pierwszym etapie jest diagnozowane w zakresie odbioru, rozpoznawania i wykorzystywania wrażeń sensorycznych docierających do niego za pomocą wszystkich zmysłów, następnie prowadzona jest terapia poprzez stymulowanie poszczególnych układów zmysłowych.

2. Muzykoterapia
Muzykoterapia – terapia posługująca się muzyką lub jej elementami w celu poprawy funkcjonowania dzieci i młodzieży z różnorodnymi problemami natury emocjonalnej, fizycznej lub umysłowej. Muzyka pobudza do ruchu , np. wystukiwanie rytmu nogami, palcami, ruchu ciała, wielu reakcji mimicznych, co ma duże znaczenie dla usprawniania. Muzyka musi być umiejętnie dobrana i stosowana podczas zajęć. Rytm muzyki porządkuje reakcję, które działają pobudzająco i wyzwalają aktywność ruchową dziecka. Muzyka działa rozluźniająco i powoduje obniżenie napięcia mięsni. Ma ona wpływ na uczucia, wyobrażenia i zainteresowania. Wzbogaca życie uczuciowe, umożliwia poznanie osobowości dziecka, podnosi jego wiarę we własne siły.
3. Hipoterapia
Hipoterapia wpływa u dziecka na:
- poprawę koordynacji ruchowej,
- rozluźnienie okolicy obręczy biodrowej i kończyn pod wpływem ciepłej skóry konia,
- stabilizację i wzmacnianie prawidłowego napięcia mięśniowego,
- poprawę równowagi,
- ruch rotacyjny całego kręgosłupa,
- dodatkowe wymachy nóg podczas jazdy konnej.

4. Dogoterapia

Dogoterapia opiera się na wykorzystaniu w terapii osób niepełnosprawnych bezpośredniego kontaktu ze zwierzęciem - psem terapeutą. Podstawowym jej założeniem jest możliwość tworzenia w czasie sesji terapeutycznej warunków, w których pacjent ma zapewnione poczucie bezpieczeństwa oraz akceptacji własnej osoby. Dogoterapia oznacza takie działanie w leczeniu i rehabilitacji, które ma na celu przywracanie zdrowia i dobrego samopoczucia osobom, które tego potrzebują. Bezpośredni kontakt z psem pomaga w kształtowaniu umiejętności okazywania emocji oraz rozwija spontaniczną aktywność ruchową. Korzystnie oddziaływuje na sferę psychiczną i socjofizyczną osób chorych. Pomaga im się otworzyć na świat zewnętrzny, przełamać lęki związane z nawiązaniem bezpośredniego kontaktu z ludźmi oraz stymuluje rozwój zmysłów, tj. wzroku, słuchu, dotyku czy węchu.

5. „Poranny krąg” – metoda stymulacji polisensorycznej

Polega na pobudzaniu wszystkich zmysłów dziecka za pomocą symboli podstawowych, których źródłem jest świat przyrody. Są to takie symbole jak: żywioły, barwy, zapachy, smak, wrażenia dotykowe i termiczne, które przyporządkowane zostały określonej porze roku. Symbole te zmieniają się cyklicznie w zależności od pory roku, stąd nazwa metody.
Cele metody:
1. Stymulacja wielozmysłowa połączona z rytualizacją czynności.
2. Budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa, któremu służy utworzenie kręgu i ten właśnie rytuał, którego reguły są wychowankom dobrze znane. Każdy element porannego kręgu staje się z czasem dla dziecka przewidywalny, a więc bezpieczny.
3. Komunikacja na poziomie niewerbalnym opierająca się głównie na języku znaków i symboli.

6. Metoda stymulowania poszczególnych zmysłów i doskonalenie ich koordynacji

Snoezelen - Sala Doświadczania Świata

Zasadniczym celem stosowania Sal Doświadczania Świata w procesie rewalidacji osób głębiej upośledzonych umysłowo jest pobudzanie zmysłów, oddziaływanie na nie przy pomocy odpowiednio dobranych bodźców. A poprzez to wyzwolenie aktywności własnej osoby poddanej tej terapii oraz ułatwienie kontaktu z opiekunem.
Pracując z dzieckiem niepełnosprawnym w Sali Doświadczania Świata staramy się wpływać na jego wszechstronny rozwój przede wszystkim poprzez :
7. Metody oparte głównie o kontakt z ciałem:

A. Baraszkowanie
Kolejnym przykładem zabaw opartych o kontakt z ciałem jest baraszkowanie. Poprzez podrzucanie dziecka, siłowanie się z nim, huśtanie go, turlanie itp. można intensywnie stymulować zmysły, kładąc tym samym podwaliny pod wykształcanie się świadomości schematu ciała. Dziecko w ten sposób uczy się też wchodzić w kontakty z innymi ludźmi. Bardzo ważna dla rozwoju dziecka jest również swobodna, radosna atmosfera, która towarzyszy baraszkowaniu.
13. Zabawy na świeżym powietrzu.
12. Ćwiczenia samoobsługowe.
11. Ćwiczenia ogólnorozwojowe.
10. Ćwiczenia motoryki małej.
9. Masaż twarzy wg Castillo-Moralesa

Metoda ustno - twarzowej terapii regulacyjnej polega na stymulacji mięśni biorących udział w procesie mowy: mięśni oddechowych i klatki piersiowej, mięśni kontrolujących ustawianie głowy, mięśni twarzy i jamy ustnej. U noworodków niemowląt nieprawidłowe napięcie tych mięśni prowadzi do trudności w domykaniu ust, uchwyceniu piersi, ssaniu, połykaniu, później w życiu
Metoda polega na:
regulacji motoryki mięśni ustno - twarzowych w celu uzyskania właściwego lub zbliżonego do normy wzorca ruchu,
normalizacji wzmożonego bądź obniżonego napięcia mięśni całego ciała,
regulacji nieprawidłowego ułożenia szczęki i żuchwy względem siebie,
regulacji zaburzeń oddychania.
8. Masaż Shantala
Jest to masaż który pochodzi z Indii. Jest tradycyjną sztuką masażu dzieci z opóźnieniem psychoruchowym czy porażeniem mózgowym, profilaktycznie stosowany również u dzieci prawidłowo rozwijających się. Masaż ten korzystnie działa na cały organizm dziecka pobudzając funkcjonowanie najważniejszych organów i układów:
- pozytywnie wpływa na stan skóry - między innymi zmniejsza częstość występowania alergii,
- dotlenia, polepsza krążenie w nóżkach i rączkach dziecka dzięki czemu stają się one cieplejsze,
- poprawia trawienie, oddawanie gazów (co jest szczególnie pomocne u niemowląt cierpiących na kolki)
- pobudza układ limfatyczny, odgrywający ważną rolę w kształtowaniu odporności.
- uwalnia napięcia w poszczególnych częściach ciała.
C . Metoda Ruchu Rozwijającego
Metoda opracowana przez Weronikę Sherborne wyrównuje zaburzenia psychoruchowe. Jej istotą jest wspomaganie rozwoju dziecka przez kontakt emocjonalny, fizyczny i ruch. Proponowane ćwiczenia terapeutyczne wywodzą się z okresu wczesnego dzieciństwa, jak np. baraszkowanie, które zawiera elementy bliskości fizycznej i emocjonalnej. Zdaniem
W. Sherborne dziecko powinno być świadome własnego ciała oraz powinno nauczyć się posługiwania różnymi przedmiotami, a także radzenia sobie ze światem zewnętrznym. U dziecka należy budować poczucie całości ciała, a nie koncentrować się na ruchu pojedynczych jego części.
Opracowały:
Mgr Honorata Kempa
Mgr Karolina Węgrzyn

I. Stymulację percepcji wzrokowej
- aktywizowanie zmysłu wzroku (doświadczanie bodźców wzrokowych)
- rozwijanie spostrzegawczości, koncentracji wzrokowej
- wydłużanie czasu koncentracji wzroku na bodźcach wizualnych
- rozwijanie kierunkowości spostrzegania (zdolności poruszania oczami we wszystkich kierunkach i podążania wzrokiem za poruszającymi się przedmiotami)
- rozwijanie pamięci wzrokowej (przewidywanie kolejności następujących po sobie czynności, przedmiotów, barw)
- rozwijanie koordynacji wzrokowo - ruchowej
- kształcenie analizy i syntezy wzrokowej
- oddziaływanie za pomocą barw na nastrój samopoczucie i aktywizację dziecka

II. Stymulację percepcji słuchowej
- aktywizowanie zmysłu słuchu
- poszerzanie zasobu doświadczeń w zakresie percepcji słuchowej
- usprawnianie koncentracji na bodźcach słuchowych
- zmniejszanie lęku przed dźwiękami nieznanymi
- reagowanie na różne sygnały (szukanie źródła dźwięku)
- rozwijanie umiejętności różnicowania dźwięków otoczenia i dźwięków mowy (dźwięki różnych przedmiotów, instrumentów, dźwięki natury, głos ludzki)
- doświadczanie znaczenia pojęć: cicho-głośno, dźwięki wysokie-niskie, szybkie-wolne, przerywane-ciągłe
- rozwijanie pamięci, analizy i syntezy słuchowej
- rozwijanie koordynacji słuchowo- ruchowej i słuchowo – wzrokowej
- aktywizowanie uczniów do wytwarzania dźwięków przy pomocy różnych przedmiotów, instrumentów, aparatu głosowego
- oddziaływanie na samopoczucie i nastrój

VI. Stymulację zmysłu równowagi
- doświadczanie ruchu
- normalizowanie napięcia mięśniowego
- rozwijanie orientacji w schemacie ciała
- rozwijanie orientacji przestrzennej
- wzbogacanie aktywności

V. Stymulację percepcji smakowej
- aktywizacja zmysłu smaku
- rozwijanie percepcji smakowej (akceptacja nowego smaku, posiłku)
- reagowanie na określony smak i nabywanie umiejętności różnicowania smaku

III. Stymulację percepcji dotykowej
- zachęcanie ucznia do badania przedmiotów o różnej fakturze (aktywizacja zmysłu dotyku)
- nabywanie różnych doświadczeń dotykowych (ciepło-zimno, sucho-mokro, szorstko-gładko itp. ) i łączenie ich z różnymi przedmiotami i sytuacjami (rozwijanie pamięci dotykowej)
- wyczuwanie poszczególnych części ciała w trakcie masowanie ich różnymi materiałami
IV. Stymulację percepcji węchowej
- aktywizacja zmysłu węchu
- gromadzenie doświadczeń węchowych (poznawanie różnych zapachów)
- poszukiwanie źródła zapachu
- kojarzenie zapachu z różnymi substancjami

14. Aktywnie uczestniczymy w życiu szkoły:
- DZIEŃ INTEGRACJI
- WIGILIA SZKOLNA
- KOLOROWE DNI
- CZYTAMY DZIECIOM

7. Metody oparte głównie o kontakt z ciałem:

B. Zabawy paluszkowe
Znane z dzieciństwa zabawy ("Idzie rak nieborak", "Sroczka kaszkę ważyła" i inne) posiadają bardzo dużą wartość dla rozwoju każdego człowieka, dostarczając dziecku doznań dotykowych pozwalają poznać własne ciało, poczuć jego odrębność, nawiązać kontakt z drugim człowiekiem. Zapewniają poczucie pewności i bezpieczeństwa, gdyż dziecko znając te zabawy potrafi przewidzieć rozwój zdarzeń.
D. Program aktywności: świadomość ciała, kontakt i komunikacja
Zostały stworzone przez Mariannę i Christophera Knillów. Podstawowym ich celem jest rozbudzenie aktywności osoby niepełnosprawnej, zachęcenie jej do działania i przejawiania własnej inicjatywy. Działania terapeutyczne oparte są na tworzeniu sposobności do doświadczania, nabywania i organizowania podstawowych informacji o sobie. Niezbędne do tego jest jednak stworzenie warunków, w których podopieczny będzie czuł się bezpiecznie, w których możliwe będzie wywołanie i utrzymanie jego uwagi. Dlatego np. po to, by osoba niepełnosprawna mogła rozpoznać sytuację, która za chwilę nastąpi - każdą aktywność poprzedzają i kończą specjalne dźwięki.
Full transcript