Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

HEDONIZM

No description
by

Słodkie Kotki

on 13 March 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of HEDONIZM

HEDONISTYCZNE SZKOŁY STAROŻYTNE
HEDONIZM
Hedonizm (gr. hedone – przyjemność) – doktryna filozoficzna uznająca za cel życia osiągnięcie przyjemności i unikanie cierpień. Historycy przedstawiają Arystypa z Cyreny jako jednego z pierwszych hedonistów. On sformułował pogląd, że należy zmaksymalizować przyjemność i zminimalizować cierpienie.
Artystyp z Cyreny
Artystyp z Cyreny – filozof grecki (ok.430-355 przed Chr.). Założyciel szkoły cyrenajskiej, upatrującej źródło szczęścia w przyjemności. Nazwa szkoły od jego miejsca urodzenia w Cyrenie, greckiej kolonii w północnej Afryce, na terenie dzisiejszej Libii. Uczeń Sokratesa.
Cyrenajcy
Cyrenajcy – szkoła filozoficzna założona w 399 roku p.n.e. Cyrenajcy zgodnie z zaleceniami Sokratesa zajmowali się głównie etyką i troską o szczęście. Inaczej je jednak rozumieli. Ich szczęście polegało na maksymalizowaniu przyjemności. Celem człowieka jest szczęście polegające na doznawaniu przyjemności, które mogą nam dostarczyć zmysły.
Szkoła epikurejska
Szkoła epikurejska, nazywana również „ogrodem Epikura”, została założona w Atenach k. 306 r. p.n.e. przez Epikura i przetrwała do IV w.n.e. W swych poglądach epikurejczycy nawiązywali do materializmu atomistycznego Demokryta (teoria bytu) oraz do hedonizmu cyrenaików (etyka).
Główną zasadą etyki Arystypa było dążenie do szczęścia i przyjemności. Jednak o ile jego nauczyciel ,Sokrates, uważał, że to cnota (dobro moralne) daje prawdziwą przyjemność, o tyle Arystyp prezentował stanowisko, że dążenie do szczęścia i przyjemności to jedyne dobro. Była to więc filozofia hedonistyczną, którą tak gardzili cynicy.
Dla Arystypa miarą rzeczy był człowiek. Szczęście bierze się tylko z doznawanych przyjemności, a nie na przykład z przyjemności negatywnej rozumianej jako brak cierpienia. Jedyna różnica między przyjemnościami to różnica intensywności w doznawaniu przyjemności, nawet cnota, z której cyrenaicy nie rezygnowali jest cenna o tyle tylko, o ile dostarcza człowiekowi przyjemności.
Według Epikura, szczęście polega na doznawaniu przyjemności a nieszczęście na doznawaniu cierpienia. Epikur podjął i zmodyfikował doktrynę hedonizmu, którą wcześniej ogłosił Artystyp z Cyreny, twierdzący, że największym dobrem jest przyjemność zmysłowa. W odróżnieniu od Artystypa, Epikur był zdania, że do szczęścia wystarczy sam brak cierpienia, ponieważ człowiek jest z natury już szczęśliwy, gdy nie dotykają go cierpienia.
Szkołę Epikura nazywano także „sektą czcicieli życia”. Epikur: „najwięcej przyjemności ma ten, kto ma najmniej potrzeb”. W epikuryźmie funkcjonuje także pozytywna koncepcja szczęścia polegająca na doznawaniu przyjemności duchowych (potrzeby poznania, miłości, potrzeby estetyczne, przyjaźń) i fizycznych. Szczęście można uzyskać poprzez mądrość, doskonalenie swego umysłu i praktykowanie cnoty. Epikur stawia rozsądne korzystanie z przyjemności, które dzieli na trzy grupy: 1. Popierać 2. Akceptować 3. Unikać ich
Proponuje popierać naturalne i niezbędne, akceptować naturalne, ale nie niezbędne, unikać zaś przyjemności, które nie są ani naturalne, ani niezbędne. W ten sposób osiąga korzystny dla człowieka stan spokoju duszy, czyli ataraksję.



KONIEC
Full transcript