Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Medycyna arabska

No description
by

Agata Lorych

on 3 April 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Medycyna arabska

Dziekujemy
za uwage!
:) Podczas gdy Europa Zachodna byla pograzona w ciemnosciach upadku kultury i nauki, w Bagdadzie i Kordobie w IX wieku znano wszystkie dziela uczonych i filozofow greckich z Platonem i Arystotelesem na czele. Medycyne uprawiano tu wg klasykow medycyny greckiej i rzymskiej, w oparciu o dokladna znajomosc "Corpus Hippocraticum", dziel Celsa, Galena i Pawla z Eginy.
Jezyk arabski stal sie w tym okresie sredniowieczna lacina Wschodu, a kultura kalifatow - pomostem miedzy kultura starozytna a nowozytna. Rozwoj nauki w krajach arabskich Byli mistrzami medycyny w Europie do XVI stulecia, np. na uniwersytetach niemieckich w XVI w. wykladano medycyne wylacznie w oparciu o dziela znakomitych uczonych arabskich.
Do najwybitniejszych lekarzy kultury kalifatow nalezeli:
Awicenna (980-1038)
Abul Hassan Ali (ur. 810)
Al Kindi (zm. 870)
Razes (850-923)
Hali Abbas (zm. 994)
Abul Quasim (zm. 1013)
Awenzoar (1113-1162)
Awerroes (1126-1198)
Ibnal Nafis (zm. 1288) Lekarze arabscy Awicenna (c.d) Dwie ksiegi swego dziela poswiecil farmakognozji i farmakologii, przedstawiajac w nich przebogaty arsenal srodkow leczniczych ze swiata zwierzecego i mineralnego oraz czerpiac wiele z medycyny ludowej tadzyckiej, chinskiej i arabskiej. Ulubionym lekiem byl syrop z miodu i octu.
Awicenna w zasadzie przyjal nauke Hipokratesa o czterech podstawowych elementach, pozostawal tez pod wplywem Galena, ale przede wszystkim dazyl do naukowego poznania prawdy z pominieciem pogladow o silach nadprzyrodzonych.
Rozumial jednak wplyw czynnikow psychicznych na przebieg choroby i radzil postepowac w taki sposob, by chorego uspokoic i natchnac nadzieja na wyzdrowienie.
Awicenna byl pierwszym, ktory potrafil odroznic zapalenie srodpiersia od zapalenia oplucnej, sformulowal tez poglad o zakaznym charakterze gruzlicy pluc. Abul Quasim jeden z najwiekszych chirurgow na przelomie I i II tysiaclecia Małlgorzata Kosek
Agata Lorych

gr. 11
1 rok, WLK SUM Medycyna arabska Medycyna arabska W okresie wczesnego sredniowiecza wlasciwe i bogate zrodlo rozwoju medycyny, obok zrodla ubogiego czyli medycyny klasztornej.
Kultura arabska nazywano kulture narodow wchodzacych w sklad kalifatow, czyli muzulmanskich panstw feudalnych (kraje poudniowo-zachodniej i srodkowej Azji, polnocnej Afryki oraz poludniowej i srodkowej czesci Polwyspu Pirenejskiego). Medycyna w Koranie Obowiazkiem kazdego muzulmanina bylo czytanie Koranu, ktory zawieral m.in. wiele informacji medycznych. Znajdowaly sie w nim wiadomosci z zakresu embriologii, fizjologii, wskazania lecznicze, omowione zasady higieniczne oraz przepisy ich przestrzegania. Tradycja przekazala medycynie wiele nazw lekarskich, uzytych po raz pierwszy przez lekarzy arabskich, jak np. zapalenie oplucnej oraz nazw srodkow leczniczych.
W krajach arabskich dalszy i wlasciwy rozwoj osiagnelo szpitalnictwo, ktore stalo sie dopiero kilka wiekow pozniej wzorem dla organizacji podobnych zakladow w Europie. Rozwoj poszczegolnych dziedzin medycyny Najbardziej zostala wzbogacona w medycynie kalifatow symptomatologia chorob epidemicznych, okulistyka, farmakologia, a przede wszystkim higiena. W dziedzinie higieny indywidualnej szczegolna uwage zwracali lekarze arabscy na zagadnienia diety, zasady lepszego odzywiania sie, wypieku chleba, itp. ("jesli mozesz wyleczyc chorego dieta i lekarstwem - wybierz diete")
Natomiast zakazanie przez Koran dokonywania sekcji zwlok ludzkich wplynelo na upadek anatomii, a w zwiazku z tym chirurgii i poloznictwa. Nie dotyczylo to jednak chirurgii okulistycznej, lekarze arabscy bowiem wykonywali wszystkie prawie zabiegi jakie sa dokonywane obecnie. Farmakologia Lekarze kalifatow znali wiele lekow pochodzenia mineralnego, zwierzecego i roslinnego, np. liczba lekow znanych Awicennie dochodzila do 760. Do farmacji wprowadzili oni syropy, powidelka, mazidla, emulsje tluste i substancje oleiste, a przede wszystkim szereg srodkow chemicznych, jak kwasy, alkohol, ocet, itp. Abul Hassan Ali Autor pierwszego pelnego podrecznika medycyny arabskiej, w rodzaju kompendium dla studentow i lekarzy pt. "Firdausul - Hikmat".
Ali korzystal z dziel licznych dawniejszych i wspolczesnych sobie lekarzy, niektorych cytowal we fragmentach, wymienial z nazwisk (np. Hipokrates, Galen) Awicenna
(Abu Ali Ibn Sina) najwybitniejszy lekarz Wschodu w calym owczesnym swiecie cywilizowanym, wielki uczony encyklopedysta i znakomity mysliciel
w wieku 16. lat zaslynal jako lekarz
najwazniejsze dzielo: "Kanon medycyny", czyli ksiega regul medycznych, dzielo obowiazujace przez wiele stuleci na Wschodzie i na Zachodzie, ktora zepchnela na drugi plan dziela autorytetu, Galena. Obejmuje zagadnienia z dziedziny anatomii, fizjologii, patologii, terapii, farmakologii, higieny i dietetyki, a zawiera przy tym wiele pogladow oryginalnych dotychczas nieznanych.
przy opisie dzumy, ospy, odry i innych chorob zakaznych wspomina o niewidzialnych czynnikach chorobotworczych i o rozprzestrzenianiu sie takich chorob za posrednictwem gleby i wody.
wiele uwagi poswiecil on roli mozgu i nerwow
opis metody badania moczu (uroskopia)
zagadnienia dotyczace dietetyki, higieny ciala, odziezy, zywienia, profilaktyki chorob i chirurgii, ktora znal nie tylko z teorii, ale i z wlasnej dzialalnosci praktycznej (prawdopodobnie dokonywal on potajemnie sekcji zwlok ludzkich) Razes
(Abu Bakr Muhammed Ibn Zakarya Ar Razi) drugi obok Awicenny przedstawiciel medycyny Wschodu,
zalozyciel i dlugoletni kierownik szpitalu w Bagdadzie
napisal ok. 200 prac wykazujac w nich najwieksza sposrod lekarzy arabskich samodzielnych.
najwazniejszym dzielo: "Al Hawi" (Ksiega obejmujaca)
najstarszy w dziejach medycyny opis kliniczny ospy i odry, traktat o chorobach dzieci (miano "ojca pediatrii"), znajomosc nastepstw uszkodzen rdzenia kregowego oraz swiadomosc, ze zoltaczka moze powstac na skutek niedroznosci przewodow zolciowych
w lecznictwie chorob - odpowiednia dieta i dbanie o ogolne zachowanie sil organizmu
dominacja obserwacji i dokladnego opisu choroby nad spekulowaniem
w dziedzinie chirurgii opisal instrument do wydobywania obcych cial z krtani i byl jednym z pierwszych, ktory mial zastosowac rodzaj waty przy opatrunkach ran Hali Abbas autor "Disposilio regalis" (Krolewska ksiega) - owczesny ulubiony podrecznik medyczny w Europie obserwacja przebiegu choroby w szpitalach proby lekow na zwierzetach zwolennik medycyny doswiadczalnej kontynuator samodzielnego kierunku w medycynie Ibn Al Haitam matematyk, fizyk-optyk; wielka rola w rozwoju oftalmologii pierwszy opis budowy anatomicznej oka, fizjologii wzroku i okularow prekursor idei wynalazkow optycznych - mikroskopu, teleskopu wynalazca wielu operacji, pierwsza proba wyciecia tarczycy i opis krwawiaczki najwieksze dzielo: traktat "Al Tasrif" (Przepis - przewodnik) - opisy i ilustracje ponad 200 chirurgicznych narzedzi Awenzoar przeciwwstawil sie pogladom Galena glowne dzielo - "Al Taisir" (Ulatwienie odnosnie do leczenia i diety) dobry znawca patologii i kliniki schorzen klatki piersiowej, doskonaly praktyk Ibnal Nafis ostatni ze znakomitych przedstawicieli medycyny arabskiej kierownik slynnego szpitala w Kairze poprawil bledne poglady o krazeniu krwi i ustalil znaczenie krazenia plucnego Koncepcja choroby Do teorii choroby rozpowszechnionych w krajach staroytnego Wschodu nalezalo wiazanie jej z wplywami sil kosmicznych. Wierzono, ze kazdy narzad jest podporzadkowany konkretnej planecie i od ukladu planet zalezy zdrowie i choroba czlowieka (serce przyporzadkowano Sloncu, pluca i mozg - ksiezycowi, watrobe - Jowiszowi, nerki i narzady plciowe - Wenus, a zoladek i sledzione - Saturnowi). Koncepcje te rozwinely sie nastepnie w krajach arabskich, a potem trafily do medycyny europejskiej. Z astrologii wywodzily sie przekonania o dniach pomyslnych i niepomyslnych dla przebiegu choroby (magiczne liczby 4 i 7). Najczestszy czynnik chorobotworczy - robaki, autenyczne i wyimaginowane. Bibliografia red: prof.dr.hab.med. Tadeusz Brzezinski, Historia medycyny, PZWL, Warszawa, 1988 Seyda B., Dzieje medycyny w zarysie, PZWL, Warszawa, 1973
Full transcript