Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

film polski

No description
by

Agnieszka Penkala

on 22 March 2012

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of film polski

W lipcu 1896 roku w Resursie Obywatelskiej na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie można było zapoznać się z nowym wynalazkiem.

Ogromna popularność pokazów w krakowskich teatrach przed spektaklami.

Przyciągały przed ekrany niewymagających, niewyrobionych i
żądnych niewyszukanej rozrywki odbiorców. W Polsce jednak dość szybko odezwały
się głosy broniące artystycznych aspiracji filmu. Karol Irzykowski i Bolesław Matuszewski doceniali dokumentalne możliwości filmu i nawoływali do stworzenia wielkiej narodowej Filmoteki – archiwum filmów rejestrujących życie codzienne kraju. Początki kina na ziemiach polskich
W 1908 roku pierwsze polskie filmy pt. „Pruska kultura” i „Antoś pierwszy raz w Warszawie”.
W tym okresie producentami filmów byli sami kiniarze.
Nasze kino nieme
Gatunki takie jak na Zachodzie: komedia, horror, sensacja, melodramat.
Szukano inspiracji w literaturze. Popularne adaptacje klasyków literackich. („Potop”, „Quo vadis” czy „Halka”, nie stroniono również od literatury
klasy B mnożąc w nieskończoność podobne schematy narracyjne. W 1912 roku otwarto w Krakowie pierwsze profesjonalne sale kinowe: „Wanda” i „Uciecha” z cyklami tematycznymi np. „Tydzień śmiechu i horroru”.

Kino stało się masową rozrywką. Co ósmy lwowianin był już w tym czasie w kinie!
Michał Elwir Andriolli Henryk Siemiradzki Aleksander Hertz po I wojnie Wytwórnia Sfinks i jej filmy

dominująca tematyka miłosna
w niezwykle uproszczonej
i strywializowanej wersji.
Dwie drogi polskiego filmu przedwojennnego .
propagandowo – patriotycznej.
filmy o tematyce
500 kin w całej Polsce! Zaczynano od zera, bez zaplecza i specjalistów.


Film – według leninowskiego założenia – stać się miał najważniejszą ze sztuk i to nie tylko ze względu na swój propagandowy charakter. Socrealizm próby poszukiwania wlasnej drogi Po wojnie... W „Zakazanych piosenkach” Leonarda Buczkowskiego i „Ostatnim etapie” Wandy Jakubowskiej widać było jeszcze
próbę poszukiwania własnego języka filmowego, który oddałby społeczne nastroje. Przełom miał jednak nastąpić szybko. Wraz z odwilżą 1956 roku do głosu doszły naturalne aspiracje społeczne i narodowe. Nie mogło być na nie głuche młode środowisko filmowe.

„Chciałbym, aby nasz film przygotował się do wielkiej rozprawy historycznej, społecznej i moralnej z otaczającym nas życiem, naszym czasem, aby powstała polska szkoła filmowa godna wielkiej tradycji naszej sztuki”

Andrzej Jackiewicz, "Przegląd Kulturalny" 1954 r. Polska Szkoła Filmowa http://www.polskaszkolafilmowa.pl/pl/ Był to najbardziej płodny okres w historii
polskiego filmu.
Jednoczęsnie to zbiór indywidualności twórczych, dzięki którym powstawały ponadczasowe psychologiczne obrazy człowieka uwikłanego w historię.
film składa się z dwóch nowel – jedna rozgrywa się w czasie powstania, druga w obozie dla jeńców wojennych.
W ironiczny sposób w filmie analizowane są narodowe stereotypy bohatera. „Eroika”,1957,
Andrzej Munk
film opowiada losy bohatera na tle kilkudziesięciu lat historii - pełna ironii antynomia oportunizmu i bohaterskości „Zezowate szczęście”,
1959, Andrzej Munk film rozgrywa się na dwóch płaszczyznach – współczesnej i retrospektywnej obejmującej lata okupacyjnej Warszawy. Młoda dobrze zapowiadająca się aktorka zauroczona w
swoim koledze poświęca swoje dobre imię ukrywając go we własnym mieszkaniu. Nieodwzajemniona miłość kończy się samobójczą śmiercią bohatera. „Jak być kochaną”,
1962, Wojciecha Jerzego Hasa Akcja filmu rozgrywa się w ostatnim dniu II wojny światowej. Przedstawia dylematy pokolenia Kolumbów, którzy muszą zmierzyć się z powojenną rzeczywistością „Popiół i diament”, 1958,
Andrzeja Wajdy Po okresie niezwykłego ożywienia w polskiej kinematografii spowodowanego społecznymi i politycznymi zmianami po śmierci Stalina w latach 60., w czasie tzw. małej stabilizacji epoki gomułkowskiej nastąpił widoczny regres i zastój.

Specyfiką tej dekady stał się bezpieczny w swojej politycznej i społecznej wymowie supergigant historyczny, czyli wielkie adaptacje literatury. Wówczas powstały takie filmy jak „Pan Wołodyjowski” Jerzego Hoffmana, „Popioły” Andrzeja Wajdy, „Faraon” Jerzego Kawalerowicza, „Lalka” i „Rękopis znaleziony w Saragossie”
Wojciecha Jerzego Hasa. Mała stabilizacja
Nieoczekiwany wysyp talentów – debiutował właśnie kolejny rocznik łódzkiej Szkoły Filmowej. Krytyka stęskniona nowego
zjawiska grupowego od razu zobaczyła w młodym pokoleniu zapowiedź reformy i okrzyknęła go mianem „trzeciego kina polskiego” (pierwsi byli Robinsonowie – rozbitkowie powojenni, drudzy Kolumbowie – pierwsze roczniki łódzkiej filmówki,
trzecie kino należało do Tubylców debiutujących pod koniec lat 60.) Nurt „Trzeciego kina polskiego” Wyznaczono trzy wskaźniki dla tego kina:
autentyzm,
poetyckość
i ironię.
Filmy te miała wyróżniać refleksyjność, poszukiwanie
prawdy o rzeczywistości i wrażliwość na świat wewnętrzny i życie osobiste.
Zjawisko było łączone z debiutami:
Wojciecha Solarza,
Krzysztofa Zanussiego,
Witolda Leszczyńskiego,
Andrzeja Żuławskiego i
dokumentalisty Marka Piwowskiego. „Żywot Mateusza” 1967 Witolda Leszczyńskiego


Pomiędzy władzą a artystami nastąpił ostateczny rozłam.
Twórcy zaczęli przyjmować na siebie obowiązek włączenia się w przemiany społeczne.

Nazwa formacji wzięła się od tytułu „Młoda kultura”
dodatku do krakowskiego „Studenta”.

Hasłem było „mówienie wprost” –
próba opisywania rzeczywistości, w której przyszło żyć.
Kino Młodej Kultury
(1969 – 1975) Potoczna codzienność PRL-u, wcześniej wstydliwie przemilczana lub zniekształcana pod wpływem propagandy teraz zaczęła przenikać do tekstów kultury.
Twórcami nowego nurtu byli: przede wszystkim:
Krzysztof Zanussi – w awangardowy sposób opisujący dylematy ówczesnej inteligencji,
Krzysztof Kieślowski,
Marek Piwowski.
Rok 1975 zamyka ten okres w kinie. To koniec epoki Gierka a
zarazem początek kształtowania się demokratycznej opozycji. w słynnym „Rejsie” pamflet na urzędową nowomowę, zebrania, wieczorki, bierność, rutynę i oportunizm przenikający całe społeczeństwo. 1976-81
termin został użyty przez krytyka Janusza Kijowskiego

Do twórców tego nurtu należeli między innymi:
Agnieszka Holland,
Krzysztof Zanussi,
Krzysztof Kieślowski,
Wojciech Marczewski,
Feliks Falk. Kino moralnego niepokoju Kino moralnego niepokoju Film, który zapoczątkował przemiany był to niewątpliwie znakomity obraz pt. „Człowiek z marmuru” Andrzeja Wajdy.

Działające wówczas dwa zespoły filmowe: „Tor” związany z Krzysztofem Zanussim i „X” wspierany przez Andrzeja Wajdę skupiały młodych twórców. Większość z nich bezkompromisowo atakowała już nie tylko słabe punkty systemu politycznego, ale i sam system. Wielu krytyków zarzuca filmom z tego nurtu zbytnią publicystyczność, położenie nacisku na temat i odsuwanie na plan dalszy kwestii artystycznych. Jednak kino moralnego niepokoju spełniało swoje zadanie – budziło uśpioną świadomość, wyciągało na jaw fakty historyczne spychane przez propagandę, rozpoczęło walkę o godne życie. Nie ma cenzury!
Każdy może zostać producentem!
Film stał się produktem komercyjnym podlegającym prawom wolnego rynku!
Ale:
Zabrakło pieniędzy, ale także i odbiorców. Polacy zaczęli odwracać się od
polskiego kina, które przestało mówić ich językiem. Do tego doszedł zalew masowej produkcji hollywoodzkiej. Po roku 1989.
Po transformacji W latach 90. starzy mistrzowie jeszcze mieli ochotę opisywać i podsumowywać peerelowską traumę. Przykładem takiego filmu może być „Ucieczka z kina wolność” Wojciecha Marczewskiego (1990) czy „Gry uliczne” (1996) Krzysztofa Krauze, który stara się mówić do młodzieży o przeszłości ich językiem, stosując techniki szybkiego
montażu atrakcji charakterystycznego dla teledysku. Przełomem była prowokacyjna produkcja „Psów” Pasikowskiego obnażająca społeczne nastroje, gdzie zniknęły czarno-białe podziały, obalone zostały mity romantyzmu ruchu solidarnościowego W Polsce po przełomie nastał chaos, a młodzi
przestali identyfikować się ze środowiskiem dawnych opozycjonistów walcząc o przetrwanie i miejsce dla siebie w nowej rzeczywistości. Tą polską brutalną codzienność kiełkującego kapitalizmu lat 90. starał się też odtworzyć także Krzysztof Krauze w „Długu” (1999). Próbę analizy nowego pokolenia wkraczającego właśnie w dorosłe życie podjął także Robert Gliński w „Cześć Tereska” (2000). Z najnowszych badań przeprowadzonych przez portal Filmweb wynika, że prawie 60% badanych widziało w ciągu ostatnich dwóch lat w kinie od 1 do 5 polskich filmów. Co czwarty badany w ogóle nie oglądał w tym czasie w kinie polskiego filmu.

Rodzime produkcje najchętniej oglądamy w telewizji (63,7%) i na video/dvd (56,3%), rzadziej w kinie (28,2%). W internecie polskie filmy oglądał tylko co piąty respondent. Prawie 2/3 badanych wybiera wśród polskich filmów komedie, a ponad 40% –filmy psychologiczne i społeczne. Mniej osób ogląda filmy historyczne, kryminały i wojenne (niemal co czwarty) oraz autorskie (prawie co piąty).

W polskim kinie najbardziej lubimy dowcip (38,1%), osadzenie akcji w polskich realiach (36,5%) oraz dialogi (36,0%).

Full transcript