Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

HISTORIA DEKORACJI ROŚLINNYCH

No description
by

Patrycja Włodarczyk

on 14 December 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of HISTORIA DEKORACJI ROŚLINNYCH

HISTORIA DEKORACJI ROŚLINNYCH
Zakres programu:
1.Dzieje dekoracji roślinnych:
Sztuka antyczna
Dekoracje roślinne świata antycznego: starożytny Egipt, Grecja, Rzym
Specyfikacja sztuki romańskiej i gotyckiej
Średniowieczne dekoracje roślinne
Renesans, okres przełomu w sztuce
Renesansowe dekoracje roślinne
Barok, związek architektury, malarstwa i rzeźby
Barok i rokoko, dekoracyjność kompozycji roślinnych
Sztuka klasycyzmu
Klasycystyczne kompozycje roślinne
Przemiany w sztuce XIX wieku, nowe nurty
Dekoracje roślinne w XIX wieku
Kierunki w sztuce XX wieku
Style w dekoracjach roślinnych w XX wieku
Współczesne trendy florystyczne
Symbolika roślinna
Znaczenie roślin w obrzędach i zwyczajach w kulturze europejskiej.

2. Historia orientalnej sztuki układania kwiatów:
Znaczenie roślin w kulturze Dalekiego Wschodu
Dzieje ikebany
Symbolika ikebany
Szkoły ikebany
Materiały stosowane w ikebanie
Zasady układania kwiatów według reguł ikebany
Wpływ ikebany na europejskie kompozycje roślinne
Znaczenie roślin w obrzędach i zwyczajach w kulturze orientalnej
Sztuka antyczna
Ogrody starożytnego Egiptu:
1. Wiadomości ogólne. Uproszczony podział dziejów starożytnego Egiptu:

Stare Państwo (XXIX – XXI w p.n.e.):
czasy Dżesera, Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa. W tym okresie powstały piramidy Cheopsa i Chefrena w Gizie i piramida schodkowa Dżesera.

Średnie Państwo (XXI – XVI w p.n.e.):
groby skalne w Beni Hasan w Ausanie. Kraj osłabiony walkami wewnętrznymi.

Nowe Państwo (XVI – XI w p.n.e.):
władcy: Hatszepsut, Amenhotep IV, Tutenchamon, Ramzes II. Dzieła z tego okresu: świątynia grobowa Hatszepsut w Dejr el-Bahari, świątynie w Luksorze i Karnaku, pałac Amenhotepa IV w Tell el-Amarna, grobowiec Tutenchamona w Dolinie Królów.

Epoka późna (XI – IV w p.n.e.)
Epoka grecko – rzymska (IV w p.n.e. – VII w. n.e.)

2. Prapoczątki

Na początku były tylko pola uprawne i pastwiska. A od kiedy możemy mówić o „ogrodzie”? Kiedy po raz pierwszy jakiś rolnik, w obawie przed nieprzyjacielem, albo dzikimi zwierzętami postawił płot. I ten właśnie ogrodzony teren, był pierwszym ogrodem. Początkowo był to niewielki kawałek ziemi, otaczający dom, gdzie sadzono drzewa owocowe i warzywa.

O początkach ogrodów w Egipcie nie dowiemy się z bezpośrednich źródeł. Ze względu na nietrwałość materiału i późniejsze przemiany nie zachował się żaden ogród z tamtego okresu. Pozostały jednak świątynie i grobowce. To ich ściany pokryto malowidłami i płaskorzeźbami, przedstawiającymi sceny z życia codziennego i liczne zajęcia związane z ogrodami: uprawa roślin użytkowych i ozdobnych, plany ogrodów. Te ostatnie nastręczają jednak pewnych trudności. Egipcjanie nie stosowali zasad perspektywy. Rysowali w takich proporcjach i kształtach jakie dany obiekt miał naprawdę, a nie jak go widzieli. Jednocześnie chcieli widzieć dom wewnątrz i na zewnątrz, z przodu i z boków, ogród przed domem i tą część, która znajdowała się na tyłach budynku. Dodatkowo na rysunek nakładają się wyobrażenia rzutu poziomego, elewacji i widoku z lotu ptaka. Trzeba poświęcić trochę czasu na nauczenie się odczytywania tych rysunków, aby dostrzec w nich prawdziwe bogactwo treści i formy.

Egipt jest krajem o klimacie pustynnym, gorącym.
Swoje istnienie zawdzięcza tylko Nilowi, stąd zwany jest również „darem Nilu”. Wąski pas pól uprawnych mógł powstać tylko tam, gdzie rzeka przyniosła żyzny muł. To właśnie ona regulowała tryb życia mieszkańców. Z mułu wyrabiano cegłę, służącą do budowy domostw, wybrzeża Nilu pełne były fauny i flory. Ale poza wybrzeżami rozciągała się władcza i surowa pustynia, bez lasów, ale za to z bogatymi złożami minerałów i kamieni. To właśnie z nich budowano wielkie grobowce, świątynie i monumentalne rzeźby.

3. Rośliny:

a. Drzewa
Egipcjanie opracowali perfekcyjne systemy nawadniania, które pozwalały dostarczać wodę na tereny położone powyżej rzeki. Używali do tego kanałów, grobli, śluz, studni, tam. Dzięki temu można było sprowadzić drzewa, które nie miały szans na zaaklimatyzowanie się w terenach bezpośrednio przylegających do rzeki, z powodu regularnych jej wylewów. Podstawowymi funkcjami jakie miały spełniać drzewa były: owoce, drewno i cień. Tego Egipcjanie szukali w swych pierwszych ogrodach. Już w malowidłach z czasów Starego Państwa odnajdujemy przedstawienia ukazujące ogrodników nawadniających uprawy, pielęgnujących rośliny, zbierających plony, czy składających je do spichlerza. Pierwszym drzewem jakie pojawiło się w malowidłach naściennych i utworach literackich była sykomora. W Egipcie była uważana za drzewo święte. Była symbolem drzew jako takich. Często tych pojęć: drzewo i sykomora – używano zamiennie. Przedstawiano ją jako potężne drzewo stojące pod sklepieniem nieba, pomiędzy wschodem, a zachodem. Spełniała wszystkie założenia jakie miał spełniać ogród – dawała owoce, cień i drewno. Stanowiła również pokarm dla zwierząt. Gdy drzewo było gotowe do ścięcia pozwalano kozą zjeść jej liście.
Inne gatunki drzew pojawiające się w egipskich ogrodach to drzewo figowe, dwa gatunki palm i akacja, zwana przez ówczesnych Perseą. Pisarz Ennene, który żył około roku 1500 p.n.e. podaje listę dwudziestu różnych gatunków.

b. Winorośl
Zaraz po drzewach, winorośl stanowiła postawę roślinności egipskich ogrodów już od czasów Starego Państwa. Malowidła z tego okresu przedstawiają cały ciąg scen, począwszy od dojrzewania winogron, kiedy to specjalni strażnicy odganiali ptactwo kijami, przez zbieranie, wyciskanie soku, aż do sceny przelewania do naczyń. Do czasów Nowego Państwa winnica stała się bogatym ornamentem i centralnym punktem każdego ogrodu.
c. Warzywa
Pierwsze przedstawienia warzyw w ogrodzie pojawiły się w czasach Państwa Średniego. W grobowcu w Beni-Hassan odnaleziono malowidła ukazujące kwadratowe kwatery, w których uprawiano rośliny. Na innym rysunku z tego okresu ogrodnicy podlewają ziemię, a w centrum ogrodu znajduje się zawsze kanał lub basen, dla uzupełnienia sceny. Staw był najczęściej prostokątny lub w kształcie litery T. Był nie tylko elementem ozdobnym, ale służył również do hodowli ryb, ochłody, czy obrzędów kultowych. Na obrzeżu stawu była rabata kwiatowa. Całość otaczał szereg drzew. Układ ogrodu był geometryczny, regularny, otoczony murem, tworząc całkowicie odrębną przestrzeń. Do wnętrza ogrodu i rezydencji prowadził ozdobny portyk w murze i dziedziniec wejściowy.

d. Kwiaty
Motyw kwiatów pojawiał się w Egipcie niemal wszędzie, w kapitelach kolumn, w bogatych ornamentach świątyń i domów. Malowidła przedstawiające wnętrza domu zawsze zawierają olbrzymie pęki kwiatów w dekoracyjnych wazonach albo stoły pełne kwiatów. Nigdy nie spotkamy malowidła przedstawiającego służącego przygotowującego posiłki, natomiast bardzo często pojawia się sługa niosący wieniec lub pielęgnujący rośliny. Oczywiście najważniejszym kwiatem był lotos. Znany od wieków, charakterystyczny znak, wręcz symbol Nilu. Rósł w jeziorach, kanałach i strumieniach. Początkowo zdziczały, następnie „przeniesiony” do prywatnych ogrodów. Wszystkie przedstawienia z czasów Starego Państwa zawierają kwiat lotosu. Również w okresie Średniego i Nowego Państwa lotos nie zniknął, mimo, że pojawiły się nowe liczne gatunki kwiatów.

Kolejną „obowiązkową” rośliną każdego ogrodu był papirus. Obie rośliny stały się symbolami kwiatów w ogóle, podobnie jak sykomora drzew. Inne rośliny występujące na malowidłach to: anemon, mak, oset, trzcina, a także chryzantemy i kukurydza. Opiekę nad kwiatami sprawowali specjalnie do tego zatrudnieni, wykształceni ogrodnicy. Każdy ogrodnik miał swoją część ogrodu, nad którą sprawował pieczę, a nad nimi czuwał główny ogrodnik, którego imię zapisywano w podpisach malowideł. W głównym ogrodzie królewskim władcy o imieniu Seti II pracować miało dwadzieścia jeden ogrodników, mężczyzn, kobiet i dzieci.
4. Ogrody
Najlepiej znane założenia ogrodowe pochodzą z okresu Nowego Państwa, poprzednie okresy pozostawiły po sobie tylko częściowe wyobrażenia o ogrodach. Natomiast znany jest ogród przy willi Metena, wysokiego urzędnika i wodza z czasów IV Dynastii. Z napisów w jego grobowcu wiemy, że rezydencja, obejmująca dom i obszerny ogród, zajmowała teren o powierzchni 11025 m². Otoczona była murem, a wewnątrz rosły palmy, drzewa figowe i akacje, a także kilka basenów z ptactwem wodnym. Przed domem znajdowała się winnica. Jednym z najbardziej znanych przedstawień jest malowidło z grobowca Amenhotepa III w Tebach, z okresu XVIII dynastii. Całość jest ujęta jako plan, ale poszczególne budynki przedstawione są jakby z przodu. Ogród jest otoczony murem i dodatkowo, z jednej strony, aleją drzew i rzeką, co potęguje wrażenie odgrodzenia. Wejście główne prowadzi przez okazałą bramę, ale znajdują się tam również dwa małe wejścia. W centralnej części znajduje się winnica. Boczne partie ogrodu zajmują cztery prostokątne baseny z ptactwem i roślinami wodnymi, dwa pawilony ogrodowe otwarte, rabaty kwiatowe, krzewy i cieniste aleje.
Inne malowidło odnalezione w Tebach ukazuje zbiornik wodny w kształcie litery T
w centralnej części. Liczne reliefy i malowidła grobowe ukazują bogactwo form roślin ogrodowych. W ogrodzie Aponiego wszystko bujnie rośnie dzięki troskliwej opiece i dobremu nawadnianiu. Odnajdziemy tam sykomory i laury, ale również lotosy, papirusy, chabry, maki i inne kwiaty. W Tell-el-Amarna odnaleziono zachowane fragmenty posadzki z pałacu Amenhotepa IV, na których zostały umieszczone różnorodne rośliny kwiatowe, rosnące w specjalnych kwaterach. Naukowcy przypuszczają, że wokół pałacu Amenhotepa IV, wielkiego miłośnika kwiatów, rozciągał się park, który posadził jego ojciec – Amenhotep III. On też zbudował dla swojej żony Teje staw o długości pół kilometra i szerokości trzystu metrów. W dwudziestą rocznicę ślubu zbiornik został napełniony, a królewska para podziwiała dzieło siedząc w specjalnej łodzi.

Poza gatunkami rodzimymi, zaczęły pojawiać się w ogrodach gatunki obce. A to głównie za sprawą władców, którzy przywozili nowe rośliny ze swoich wypraw. Pionierem w tej dziedzinie była królowa Hatszepsut, pierwsza kobieta, która odegrała tak istotną rolę w rozwoju i polityce kraju. Za jej rozkazem sprowadzono z kraju Punt drzewa mirtowe. Jedno z malowideł, znalezionych w Dejr el-Bahari, w świątyni grobowej królowej, przedstawia scenę przesadzania dużego drzewa mirtowego przez czterech ludzi. Ukazuje ono, że już wówczas praktykowano przesadzanie drzew starszych. Innym gatunkiem sprowadzonym do Egiptu był cedr. Co prawda nigdy się nie przyjął w surowym klimacie Egiptu, ale Ramzes III sprowadził również wiele innych ważnych, obcych gatunków. Zarówno Hatszepsut jak i Ramzes III twierdzili, że robią to na polecenia boga Amona, który lubił „przechadzać” się po ogrodach. Ramzes ofiarowywał również liczne drzewa dla innych świątyń, np. w Atuma, czy On.
Na koniec przywołajmy jeszcze jeden przykład,
tym razem świątyni w Karnaku. Jest ona znana głównie ze słynnej alei sfinksów, która prowadziła aż od brzegów Nilu. W świątyni odnaleziono relief, przedstawiający różnorodne formy roślinności, zarówno drzewiastej jak i zielnej. Relief został nazwany „Ogrodem Botanicznym”.Należy zaznaczyć, że całe „zacięcie” Egipcjan do ogrodnictwa miało swoje źródło w religii. Ogród był miejscem magicznym, poświęconym bogom.

5. Ogrody przygrobowcowe
Należy uświadomić sobie, jak wielką rolę w przekazywaniu historii sztuki ogrodowej zawdzięczamy grobowcom. To właśnie ich mury kryją większość malowideł i reliefów, z których czerpiemy wiedzę na temat ogrodów starożytnej Grecji. A to dlatego, że decydujące znaczenie dla Egipcjan miało życie pozagrobowe. Życie doczesne było krótkim epizodem, poprzedzającym życie wieczne. Na ścianach malowano drzewa, kwiaty, kanały z ptactwem i roślinami wodnymi, aby dusza mogła cieszyć się tymi widokami. Ponadto w pobliżu grobowca budowano małe ogrody, z palmami i sykomorami, aby zmarły mógł przechadzać się w ich cieniu. W grobowcu pisarza Ennene, poza przedstawieniami wyobrażającymi jego dom i wspaniały ogrod, w którym umieszczono zmarłego z jego żoną, odnajdziemy inskrypcję:„On, o zachodzie, jeszcze raz przechadza się po swoim ogrodzie, chłodzi się w cieniu sykomory, spogląda na swoje liczne, wysokie drzewa, które on sam posadził będąc na ziemi.”
Grobowiec Ipuy, Deir el-Madinah, 1250 pne

Na dobrze zachowanym malowidle z grobowca
egipskiego budowniczego Sennedjema w Deir el-Medina (XIX dynastia) przedstawiono uprawę różnych zbóż, orkę, a przede wszystkim sad i kwietnik, urządzone na polach otoczonych kanałami. O staranności planowania ogrodu świadczy regularność naprzemiennie sadzonych drzew i kwiatów.

Malowidło przedstawiające ogród-winnice

Rekonstrukcja ogrodu przed domem egipskim z czasów XVIII dynastii

OGRODY STAROŻYTNEJ GRECJI
Nie można zaliczyć do sztuki ogrodowej świętych gajów
(np. gaj dębowy w Dodonie), ponieważ gaje takie były wprawdzie otaczane kultem i opieką, ale nie były uprawami, lecz zadrzewieniami naturalnymi.Pięknym mitem jest położony na zachodnim krańcy świata (w Maroku?) ogród nimf Hesperyd, sad pełen jabłoni rodzących złote jabłka.Nikłe ślady greckich ogrodów odnaleźć można w malowidłach z położonego koło Heraklionu (Kreta) i pochodzącego z okresu minojskiego Amnisos (u góry). Istnieje również piękny fresk odkryty w Akrotiri, mieście zburzonym przez wybuch wulkanu na Therze ok. 1600 r. pne, ale nie ma pewności, czy przedstawia on ogród czy pejzaż naturalny. Jednorodność kwiatów wskazywałaby na fragment ogrodu.

Wyrocznia Zeusa w Dodonie ze świętym dębem (V/IV w. pne)/
oczywiście współcześnie rosnące drzewko nie może mieć ok. 2500 lat.../

Frederic Leighton, Ogród Hesperyd, 1892

GRECKI GIMNAZJON I PALESTRA
Mimo to wpływ greków na sztukę ogrodów był ogromny, ponieważ stworzyli oni perystyl - domowy wewnętrzny dziedziniec, w którym zazwyczaj urządzano niewielki ogród, gimnazjon – zespół obiektów przeznaczonych do ćwiczeń gimnastycznych i należącą do niego palestrę – szkołę zapaśniczą i bokserską, której teren otaczano murem i kolumnadą. Tak zamknięta przestrzeń była podstawą rozwiniętego w czasach rzymskich domowego ogrodu perystylowego i publicznego portyku.Ponieważ pierwsze igrzyska w Olimpii odbyły się w 776 r. pne można zakładać, że formy gimnazjonu i palestry były w tym okresie już ukształtowane.


OGRODY STAROŻYTNEGO RZYMU
RZYMSKI OGRÓD PERYSTYLOWY
Rzymski dom (domus) był przywilejem ludzi zamożnych
(plebs mieszkał w tandetnych insulach), miał układ dośrodkowy i tworzył do zespół pomieszczeń otwartych na dziedziniec „atrium”, którego centrum zajmował basen zbierający deszczówkę spłuwającą przez otwór w dachu. Czysto użytkowy, otoczony murem ogród znajdował się za domem i dostępny był przez tablinium, reprezentacyjne pomieszczenie służace za „biuro” właściciela.Z czasem, pod wpływem greckich wzorów domus powiększony został o drugi, przeznaczonych dla rodziny właściciela zespół pomieszczeń z perystylem - dziedzińcem otoczonym przekrytą kolumnadą. Na tym sąsiadującym z triclinium (jadalnia) dziedzińcu urządzano ozdobiony rzeźbami ogród, w którego centrum znajdował się basen lub fontanna. Ogród użytkowy w domach bogatych znajdował się również na tyłach, otoczony był murem, a czasami również drugim perystylem.

Centrum drugiego modułu domu rzymskiego był perystyl,
w którym urządzano niewielki, troskliwie uprawiany ogród.

Ogród w perystylu Casa dei Vettii

RZYMSKI OGRÓD PUBLICZNY I TERMALNY
W cesarskim Rzymie Tyberiusza wielkie, otoczone portykiem ogrody (porticus)
udostępniano publiczności, ale pierwszymi ogrodami publicznymi we współczesnym znaczeniu były ogrody otaczające termy – wielkie założenia kąpielowe, które oprócz funkcji higienicznych spełniały rolę parków i ośrodków sportowych, ponieważ w ich sąsiedztwie urządzano place gier i ćwiczeń na wzór greckich gimnazjonów.Za przykłady mogą służyć Horti Sallustiani i Porticus Liviae.

Termy Caracalli, 212-216 r. ne

WIELKIE OGRODY REZYDENCJONALNE
Najbogatsi Rzymianie tworzyli rezydencje,
które miały dwojaki charakter.Przykładem pierwszego jest bardzo rozbudowany, ale tworzący spójną całość kompleks obiektów zawierający trzy otoczone portykiem dziedzińce ogrodowe.Przykładem drugiego jest Villa Hadriana, cesarska rezydencja w Tivoli składająca się z wielu obiektów i różnorodnym programie (w tym ogrodów) zlokalizowanych na ogromnym terenie o charakterze parkowym. Zwraca uwagę fakt, że o ile przestrzeń między poszczególnymi obiektami wypełnia dość swobodnie zaprojektowana, otoczona zielenią komunikacja, to dwa obiekty, które można nazwać ogrodami w ścisłym znaczeniu stanowią zamknięte całości realizujące schemat otoczonego perystylem ogrodu domowego. Jest to stoa poikile, oryginalnie otoczona portykiem wysokości ok. 10 m, oraz Canopus – naśladujący egipski wzór kanał wodny, otoczony kolumnadą i dodatkowo ścianami rosnących zboczach wzniesienia drzew.

Dekoracje roślinne świata antycznego: starożytny Egipt, Grecja, Rzym.
W Egipcie, Mezopotamii i Indiach, w dorzeczach wielkich życiodajnych rzek
z zamiłowaniem uprawiano rośliny i wykonywano z nich dekoracje. Szczątki roślinne znajdowano później w grobowcach, gdyż wierzono, że umilą one zmarłemu życie na tamtym świecie. Ceniono zarówno ich walory estetyczne jak i lecznicze, palono je dla zapachu, składano bogom w ofierze wraz ze zwierzętami. Składano i wyrażano za pomocą kwiatów hołd i uznanie władcom i zwycięzcom oraz oddawano cześć bogom. Obsadzano roślinami miejsca kultu religijnego, malowano ich wizerunki na ścianach świątyń i pałaców, zdobiono nimi księgi.

Pierwsi „bukieciarze" używali samych główek kwiatów
oraz pojedynczych liści i gałązek. W Rzymie istniały wytwórnie wieńców z róż, wyplatanych przez dziewczęta do dekoracji stołów biesiadnych. Starożytni cenili róże dla ich wspaniałej urody i zapachu w średniowieczu zaś uznano je za symbol próżności i przepychu. Na szczęście ta „niełaska” nie trwała wiecznie, Francuzi ustanowili nawet „Święto Róży" przypadające na dzień 8 czerwca.
Rzymianie zdobili skronie zwycięzców wojennych wieńcami z trawy (Corona graminea) oraz z liści laurowych i dębowych (często wieńce z żywych liści zastępowały liściastą ze złota, takiej „koronowanej" głowie okazywano powszechny szacunek).

W Grecji ozdabiano kwiatami posągi bogów: Zeusa - wieńcem dębowym,
Apolla - wawrzynem, Posejdona - liśćmi palmy i selera, a Afrodyty - różami. Dionizosowi, aby obdarzył ludzi urodzajem winnej latorośli składano hołd w postaci palm dwumetrowej wysokości, które niosły w korowodzie dziewczęta. Palmy oplecione były liśćmi winogron i wstążkami, a na ich wierzchołkach znajdowały się szyszki pinii.

Za pomocą kwiatów okazywano też uczucia ludziom.
W starożytności wieszano wieńce na drzwiach domu, w którym mieszkała ukochana kobieta, niejednokrotnie zawierały one złote liście i drogie kamienie, powiązane złotymi i srebrnymi drutami. Taki wieniec był też symbolem narodzin syna. Gałązkami mirtowymi zdobiono narzeczoną, a także mówcę w czasie wystąpienia. Podczas uczt dekorowano wieńcami głowy biesiadników, aby ochłodzić ich czoła. Materiałem do tych wieńców były liście kwiatów: róż, lilii, fiołków i hiacyntów oraz pachnące gałązki mirtu, tymianku i szałwii.

Już wtedy przypisywano roślinom pewną symbolikę,
i tak gałązka oliwna była znakiem pokoju, mirt - miłości, laur i akant - zwycięstwa, rozmaryn - wierności. Dla krajów azjatyckich mistyczne znaczenie miał lotos o tajemniczych pastelowych kwiatach, znikających niekiedy pod wodą, symbol ładu, harmonii i niedoścignionej boskiej doskonałości. W Tybecie buddyjscy mnisi i wierni przypisywali nadprzyrodzone znaczenie miłorzębowi {Gingko biloba), który prze- trwał do dziś jako jedyny liściasty przedstawiciel świata roślin nagonasiennych (pozostałe są roślinami iglastymi).

Fragment ogrodu Villa Hadriana
- na pierwszym planie Stoa Poikile

Malowidło z grobowca Nabmuna, Teby, 1400 r. pne

Ogród Sennufera, Teby zachodnie, ok. 1410 pne (XVII dynastia)
Malowidło z grobowca Nebamona

Cała europejska kultura aż do czasów modernizmu wywodzi się w jakimś stopniu ze starożytnej Grecji, zapewne więc i ogrody późniejszych epok mają podobne źródło, jednak Grecy, czciciele lasów, oliwnych gajów i ich opiekuńczego ducha Pana nie stworzyli sztuki ogrodowej na miarę ich wielkiej architektury. Grecka polis była kamiennym, zatłoczonym na dzisiejszą miarę miastem, a schronienia przed słońcem szukano w cieniu specjalnie w tym celu budowanych, przekrytych kolumnad zwanych stoa, służących spotkaniom, rozmowom i podziwianiu gromadzonych tam rzeźb i malowideł. Zapewne jakieś ogrody tworzyli mieszkający poza miastem rolnicy, ale były to raczej uprawne poletka niż ogrody we współczesnym rozumieniu.O ogrodach mitycznej wyspy Scherii wspomina w VIII w. Homer. W 387 r. pne istniał uprawny gaj oliwny w Akademii Platońskiej, wyrosły z sadzonek hodowanych przy Erechtejonie (co wskazuje na jego kultowy charakter), wiadomo również, że bezpośrednie otoczenie Hefajsteionu nad ateńską Agorą było obsadzone mirtem i granatami hodowanymi w wykutych w skale donicach.
Full transcript