Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Indie państwo bogaczy i nędzarzy

No description
by

Julia xxxxxxxxx

on 5 March 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Indie państwo bogaczy i nędzarzy

Kraj w pigułce
Indie (Republika Indii) leżą w południowej części Azji. To drugie co do wielkości państwo tego kontynentu. Ponad połowa powierzchni kraju leży na Półwyspie Idyjskim, którego wnętrze zajmuje wyżyna Dekan. Na północ od wyżyny Dekan rozciągoa się Nizina Gangesu i Nizina Indusu. Północną granicą państwa stanowią najwyższe góry świata - Himalaje i Karakorum. Do Indii należy archipelag Lakkadiwów leżący na Morzu Arabskim. Stolicą Indii jest New Delhi. Rzeki Indii należą do zlewiska Oceanu Indyjskiego. Rzekia Ganges czczony przez hinduistów jako święta rzeka. Językiem oficjalnym w Indiach jest język hindi.
Indie - państwo bogaczy i nędzarzy
Klimat i pogoda Indii
Półwysep Indyjski zdominowany jest przez klimat zwrotnikowy. Na południu jest to klimat monsunowy, powodujący występowanie na zmianę pór: gorącej, deszczowej i chłodnej. Pora deszczowa często prowadzi do zagrożenia powodzią. Gorący i wilgotny klimat na północy przechodzi w podzwrotnikowy górski. Indie położone są na obszarze aktywnym sejsmicznie, co oznacza częste trzęsienia ziemi. Występują tutaj także częste cyklony, połączone z wielkimi ulewami. Średnia temperatura w styczniu wynosi od ok. +15 °C u podnóża Himalajów do ok. +28 °C na południu. W maju, który jest najcieplejszym miesiącem roku, temperatury wynoszą od +27 do +30 °C, z wyjątkiem pustyni Thar gdzie temperatura osiąga +36 °C. W Delhi dochodzi nawet do +44 °C.
Przemysł
Indie są krajem rolniczym o rosnącym potencjale przemysłowym. Są krajem zasobnym w surowce mineralne; wydobywa się węgiel kamienny, ropę naftową, rudy żelaza, manganu, miedzi, złoto, mikę (największy w świecie producent i eksporter), poza tym eksploatacja rud uranu, cynku i ołowiu, chromu, kamieni szlachetnych, soli z wody morskiej.

Gospodarka
Podstawową gałęzią gospodarki Indii jest tradycyjne, niskotowarowe rolnictwo. Rolnictwo będoące obecnie głównym źródłem utrzymania 60% mieszkańców Indii, jest zacofane i oznacza się niską produktywnością. Do uprawy ziemi wciąż wykrzystuje się prymitywne narzędzia takie jak radło i motyka Uprawia się tam m.in.: ryz, przenice, kukurydze, herbate i różne rodzaje przypraw. Indie zajmuja drugie miejsce na świecie pod względem pogłowia bydła
Przyprawy kuchni Indyjsiej
Pod względem praktykowanej religii Indie są uważane za najbardziej zróżnicowany kraj świata. Szacuje się, że społeczeństwo Indii wyznaje:
hinduizm: 80%
islam: 12%
chrześcijaństwo: 3%
sikhizm: 2%
buddyzm: 1%
dżinizm: 1%
zoroastryzm (parsowie): 1%
Hinduizm trzecia co do wielkości religia świata, największa religia Indii. Korzenie hinduizmu sięgają co najmniej 4000 lat wstecz i wywodzą się ze starożytnego wedyzmu.

Problemy mieszkańców Indii
Obecnie w Indiach mieszka około 1 205 mln mieszkańców i według dostępnych prognoz ONZ do roku 2050 liczba ta jeszcze się zwiększy osiągając poziom 1 485 mln. Aby zmniejszyć liczbe mieszkańców rząd indyjski podejmuje rożne działania m.in nagradza finansowo bezdzietne małżeństwa. Największym problemem społecznym Indii jest niewątpliwie ubóstwo w jakim żyje ogromna większość społeczeństwa. Mimo, że w większości badań mierzących ogólny poziom rozwoju społecznego widać pozytywne zmiany obrazujące polepszenie warunków życia. Ciekawym zestawieniem jest też Wskaźnik Ubóstwa, w którym ujęto między innymi poziom analfabetyzmu. Wynika z niego, że aż 39 proc. populacji Indii jest analfabetami.
Wbrew popularnemu na Zachodzie przekonaniu, krowy wcale nie są w Indiach czczone jako bóstwa, a Hindusi nie zanoszą do nich modłów. Zwierzęta te cieszą się natomiast godnym i pełnym szacunku traktowaniem ze strony lokalnych mieszkańców oraz długim życiem – ponieważ wołowina stanowi w Indiach tabu pokarmowe, tylko nieliczne z tamtejszych krów kończą swój żywot przedwcześnie, z rąk rzeźnika. Krowy do dzisiejszych czasów pozostały zwierzętami darzonymi szczególnym szacunkiem przez Hindusów. W wielu indyjskich gospodarstwach domowych znajduje się przynajmniej jedna mleczna krowa, nierzadko traktowana niemal jak członek rodziny. Ze względu na swój status, krowy często wałęsają się wolno nawet po najbardziej ruchliwych ulicach najciaśniej zatłoczonych miast Indii, stając się tam jednocześnie największym obecnie zagrożeniem dla ruchu ulicznego.
Tym, co zespala kulinarną różnorodność Indii są małe, lecz jakże znaczące dla smaków Azji, aromatyczne przyprawy. Przyprawy w kulturze indyjskiej od tysięcy lat pełnią te same funkcje – w obrzędach religijnych oczyszczają z grzechów i symbolizują bóstwa, w medycynie pomagają przy drobnych dolegliwościach i w ciężkich chorobach, najczęściej jednak stosowane są w kuchni, gdzie nadają potrawom aromatu i wspomagają konserwowanie. Od słodkiego, pachnącego kardamonu do najostrzejszych na świecie papryczek, od delikatnego, prażonego kminu po gorzkie nasiona gorczycy – żadna inna kuchnia świata nie może poszczycić się takim bukietem przypraw, jaki podkreśla niepowtarzalny smak tradycyjnych potraw kuchni indyjskiej.
W 1957 w Indiach Komitet Reformy Kalendarza opracował oficjalny, urzędowy kalendarz narodowy. Do czasu przeprowadzenia tej reformy w Indiach używano ponad 30 różnych systemów liczenia czasu stosowanych na co dzień oraz w praktykach religijnych wyznawców hinduizmu, buddystów i dźainistów. Nazewnictwo miesięcy tego kalendarza narodowego zostało oparte na tradycyjnych indyjskich nazwach miesięcy, lata przestępne pokrywają się z tymi z kalendarza gregoriańskiego,

Mehndi to sztuka zdobienia ciała skomplikowanymi wzorami tworzonymi na skórze za pomocą henny. Tradycja takiego upiększania wywodzi się z Indii, gdzie jest do dzisiaj ważnym elementem lokalnej kultury, podobnie jak w Pakistanie, Bangladeszu i Nepalu. Słowo mehndi zostało zaczerpnięte z sanskytu, a zdobienie ciała nietrwałymi tatuażami opisane było już w najwcześniejszych rytuałach wedycznych. Według nich barwienie skóry kurkumą było symboliczną reprezentacją wewnętrznego i zewnętrznego słońca. Mehndi tradycyjnie zdobiło tylko ciało panien młodych, jednak z czasem tatuażami tymi zaczęto zdobić skórę również na inne okazje, takie jak hinduskie święta Teej czy Diwali. Dzisiaj naskórne malowidła henną stają się także powszechną, codzienną ozdobą ciała, jednak przy pewnych okazjach wciąż odgrywają ogromnie ważną rolę, zwłaszcza w czasie obrzędów weselnych.
Biżuteria indyjskia rzadko spełnia funkcję czysto dekoracyjną, pozbawioną ukrytych i mistycznych znaczeń. Bogata symbolika zaklęta w indyjskiej biżuterii stanowi metaforyczny język, którym komunikują się z otoczeniem hinduskie kobiety.
W indyjskiej kulturze kobiety są ucieleśnieniem idealnego piękna, które jednak nigdy nie jest kompletne, jeśli nie pokrywają go zdobienia i ornamenty. Głowa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, ręce, nogi, stopy – nie ma takiego miejsca na ciele indyjskiej kobiety, które nie znałoby biżuterii i innych wymyślnych ornamentów.

Jeśli kiedykolwiek widziałeś indyjski film, (np."Chaos") słowo Bollywood wywoła u Ciebie natychmiastowe skojarzenie z okazałymi, kolorowymi produkcjami pełnymi ujęć w egzotycznych sceneriach, wypełnionymi muzyką i imponującymi układami tanecznymi wykonywanymi przez piękne kobietyi i przystojnych mężczyzn. Nazwa Bollywood została ukuta z połączenia nazwy Bombai (dziś znany jako Mumbai), będącego lokalizacją indyjskiego przemysłu filmowego i Hollywood, centrum światowego przemysłu filmowego.

A oto kilka ciekawostek na temat Indii
Święte krowy
Indyjska biżuteria
Filmy
Religia
Narodowy Kalendarz
Mehendi
Biegni i bogaci
Indie wyrastają na regionalną potęgę, odgrywają coraz większą rolę na arenie międzynarodowej. Miasta takie jak New Delhi czy Bombaj stają się ważnymi finansowymi i kulturalnymi ośrodkami. Oprócz drapaczy chmur miasta te mają też drugie, ciemniejsze oblicze – slumsy, w których miliony ludzi żyją w skrajnej nędzy. Slumsy to dzielnice nędzy, często znajdujące się na obrzeżach lub w centrum wielkich miast. Charakteryzują się dużą gęstością zaludnienia, bardzo niskim dochodem na mieszkańca, bardzo złymi warunkami mieszkalnymi, wysokim wskaźnikiem zachorowań i umieralności, a także analfabetyzmem, bardzo wysokim wskaźnikiem przestępczości i ogromną ilością ludzi żyjących poniżej minimum określonego przez ONZ na poziomie 1 dolara dziennie. Najbardziej negatywnym aspektem życia w slumsach jest wysoki wskaźnik umieralności wśród dzieci. Według raportu organizacji Save the Children w Indiach co roku umiera prawie 2 miliony dzieci poniżej piątego roku życia, czyli jedno dziecko umiera co 15 sekund.
Kastowy podział społeczeństwa to prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjny aspekt kultury Indii i hinduskiej teologii. Odmienne, lecz uzupełniające się role społeczne zwane były od czasów starożytnych warnami.
Hinduizm dzieli społeczeństwo Indii na cztery warny:
bramini – to przedstawiciele najwyższej kasty, kapłani i święci mężowie,
kszatrijowie – wojownicy, rządcy, monarchowie. Mają chronić ludzi i służyć brahminom,
wajśjowie – rolnicy, hodowcy, kupcy, rzemieślnicy. Powinni zajmować się handlem, hodowlą bydła i uprawiniem roli,
śudrowie –ludność służebna. Ich przeznaczeniem jest usługiwać przedstawicielom wyższych klas,
dalitowie – uważani za nieczystych , zwani nietykalnymi. Wierzy się, że swoją nieczystość przenoszą na inne osoby poprzez dotyk, a zaczerpnięcie przez nich wody z publicznej studni powoduje jej skażenie, nieczysty jest nawet cień rzucany przez ich ciała. Gdy w ich pobliżu przechodzi bramin, muszą upaść na ziemię twarzą do dołu. Wykonują prace, jakich nie chce podjąć się nikt inny, takie jak np. zabijanie szczurów czy oczyszczanie skór zwierzęcych. Nie wolno im wchodzić do świątyń, a po śmierci ich ciała nie mogą być kremowane.
Podział kastowy
Full transcript