Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Armia rzymska

No description
by

Martyna Mołek

on 22 September 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Armia rzymska

Armia rzymska
Organizacja armii
Podstawą armii Rzymskiej był legion. W każdy legionie służyło
4 200. Czasami zwiększano liczebność legionów do 5 000. Legion składał się z 60 centurii: 20 centurii po 30 triatii ( 600 żołnierzy) każda, 20 centurii 60 prirvcips (1 200), 20 centurii
po 60 hastati (1200), 3000. Dwie centurie tworzyły tak zwany manipuł.
Legioniści
· Hastati – byli to włócznicy najmłodsi żołnierze.
· Principes – ciężkozbrojni mężczyźni w pełni sił. Tworzyli główny trzon armii rzymskiej. Nosili hełm, tarczę,zbroję i jako broń – krótki miecz i długie oszczepy pili.
· Triarii – żołnierze starsi wiekiem. Zamiast oszczepów mieli oni długie włócznie
Używane w czasie walki wręcz. Tymi włóczniami nie rzucano
w przeciwnika
· Welici – tworzyli piechotę lekko zbrojną. Byli to przeważnie młodzi ludzie z najbiedniejszych rodzin. Nosili hełm, tarczę, miecz
i dwa oszczepy.
· Korpus kawalerii – Był złożony 300 z najbogatszych rodzin rzymskich.
Ten korpus dzielił się na dziesięć turm trzy dekurie każda
( 10 . 30 = 300 )
Wyróżniano pięć rodzajów Legionistów.
Pobór
Pobór do armii przeprowadzano tylko w wypadku wojny, ale do służby zobowiązani byli wszyscy obywatele. Pobór odbywał się w marcu, a jesienią żołnierzy zwalniano. Organizowanie armii rzymskiej odbywało się na placu Marsowym gdzie odbywało się zgromadzenie ludowe. Na tym placu wybierano sześciu trybunów wojskowych. Po wybraniu trybunów konsulowie wraz z Trybunami rozpoczynali na kapitolu pobór do armii.
· 17 – 46 lat juniorzy
· 46 – 60 lat seniorzy

Manipułami dowodziło 30 wybranych centuronów i każdy z nich dobierał sobie:
· Chorążego (signifer)
· Instruktorów ( campidoctor)
· Architektów
· Medyków
· Jednego tesserariusza, – który, każdej nocy na tabliczce, zwanej Te -Sera, wypisywano hasło dnia.
· Trębaczy, którzy na rogu lub trąbce ogłaszał zmiany warty, pobudkę.

Wybierany centurion dowodził całym manipułem, a mianowany tylko jedną centurią. Centurioni byli wybierali i podlegali rozkazom sześciu trybunów wyznaczanych przez głównodowodzącego spośród najbardziej doświadczonych oficerów. Dowódcą wszystkich legionów armii był konsul.
Hierarchia wojskowa.
Organizacja dowodzenia

Naczelne dowództwo nad armią cesarską leżało w rękach konsulów, z których dowodził dwoma legionami lub armią konsularną. Oficerowie armii pochodzili z bogatych rodzin. Oznaką naczelnego wodza armii był czerwony płaszcz zwany po łacinie, paludamentum pęki rózg
z toporami niesione przez dwunastu liktorów,oraz najlepiej wyszkolona straż przyboczna, osobistych przyjaciół konsula
i młodzieńców z wybitnych rodzin. Prawą ręką konsula był kwestor, który odpowiadał za sprawy finansowe armii, dostarczał żywność armii, rozdzielał sprzedawał łupy itp.
Naczelny wódz armii rzymskiej posiadał sztab, w skład, której skład wchodzili wyżsi oficerowie, których mianował osobiście wódz.
· Leganci
· Prefekci wojskowi
· Trybuni wojskowi
Rzymianie w czasach republiki nie byli znakomitymi taktykami. Liczyli głównie na zręczność swoich legionistów i na zdyscyplinowanie oddziałów. W czasie bitwy legion miał tylko jeden cel rozbić środek formacji i spowodować panikę oraz odebrać chęć do dalszej walki. Taki sposób walki mógł mieć katastrofalne skutki, gdy przeciwnik był mistrzem taktyki. I rzeczywiście w bitwie pod Kannami ( 216 r., p.n.e.) Doszło do największej klęski Rzymian właśnie wskutek zastosowania przez nich takiej taktyki. Hannibal wycofał się ze środka i uderzyła na skrzydła druzgocząc całą armię rzymską.


Nowe taktyki walki wymyślili najwybitniejsi dowódcy jak Scypion i Cezar potrafili wymyślić inne sposoby walki. Cesarz Scyprion, walcząc z bratem Hannibala, zaatakował oba skrzydła naraz nie nacierając ogóle na środek. Odniósł zwycięstwo zanim bitwa naprawdę się rozpoczęła.

Taktyka walki
Broń rzymskiej armii do walki na krótki dystans


Dużą popularność cieszyły się do niszczenia murów wroga katapulty. Największą z katapult nazywano „ dzikim osłem ‘’ ( onagier). Wyrzucał na odległość 400 m dziesięciokilogramowe głazy. Mniejsza katapulta, balista używana była do ostrzału osłaniającego własne oddziały.
Obóz rzymski
Triumf
w antycznym Rzymie najwyższe wyróżnienie jakie otrzymywał wódz za swe zwycięstwa na polu walki. Początkowo miał charakter religijny, związany z oczyszczeniem żołnierzy biorących udział w walce. Z czasem ewoluował w kierunku okazałego widowiska mającego na celu uczczenie zwycięskiego wodza i jego żołnierzy.
Rozróżniano dwa rodzaje triumfów: triumphus curulis (tzw. wielki triumf), podczas którego triumfator jechał na rydwanie i ovatio, gdy wódz jechał konno.
Warunki przyznania prawa do triumfu
wódz musiał być aktualnym lub byłym dyktatorem, konsulem lub pretorem
wódz w trakcie wojny musiał piastować urząd konsula (prokonsula) lub pretora (propretora) i posiadać imperium maius (dosł. większa władza)
wódz musiał posiadać ius auspicii (prawo badania woli bogów)
wojna musiała być toczona wobec wroga zewnętrznego
wojna musiała doprowadzić do rozszerzenia terytorium państwa
w pojedynczej bitwie musiało polec więcej niż 5 000 przeciwników, a straty własne musiały być niższe
wódz musiał doprowadzić do stolicy swoje wojska
Przebieg triumfu
1. przybycie do Rzymu
2.uzyskanie zgody
na przeprowadzenie triumfu
3.triumfalny pochód
4.odprowadzenie pojmanych wodzów
do więzienia
Kary
Przestępstwo
- fustuarium albo bastinado
- pecunaria multa
- bicie żołnierza przed centurią, kohortą lub legionem
- odebranie wojskowej przysięgi, sacramentum
- wrzucenie skazańca w worku z wężami do rzeki bądź jeziora za zdradę lub kradzież

Nieposłuszeństwo
- decimatio (dziesiątkowanie) - .
- castigatio
- ograniczenie racji żywnościowych, bądź dawanie żołnierzowi jęczmienia zamiast zwykłego zboża
- bicie winnego flagrum
- gradus deiectio
- missio ignominiosa
- utrata korzyści płynących z długiej i dobrej służby
- militiae mutatio
- szybka egzekucja
- munerum indictio


Nagrody
. Wśród nagród dla zwykłego piechura, można wyróżnić:
- odczytanie przed frontem oddziału nazwiska wyróżnionego
- przyznanie honorowego naramiennika, pierścienia lub proporczyka
- przyznanie prawa do noszenia na piersi małej tarczy ze srebra
- nagrodzenie, za męstwo w walce, różnego rodzaju wieńcami: wieniec złoty (corona muralis) za wdarcie się na mury jako pierwszy; wieniec ze złotych dziobów okrętowych (corona navalis) za wdarcie się na okręt nieprzyjacielski; wieniec z liści laurowych (corona civica) za uratowanie życia towarzyszowi w czasie bitwy

.Żołd (stipendium) jako wynagrodzenie pojawił się na przełomie V i IV wieku p.n.e. prawdopodobnie w okresie walk Rzymu z miastem Weje. Rzymianie przez 10 lat oblegali Wejów, cały czas utrzymujac armię pod bronią, co wymagało opłacania zniechęconych długą walką żołnierzy.
Prawdziwe zmiany zaszły dopiero po przeprowadzonej przez Gajusza Mariusza reformie wojskowej w 102 roku p.n.e. Wtedy właśnie wraz z wprowadzeniem armii zawodowej, zaczęto płacić stały żołd żołnierzom. W tamtym okresie wynosił on zwykle około 5 asów dziennie.

Żołd
Najgorszy był los oczywiście tych miast które zdobyto siłą, w takiej sytuacji nic nie było w stanie powstrzymać żołnierzy przed zgotowaniem piekła nieszczęsnym mieszkańcom. Korzystali oni z przywileju który Rzymianie określali mianem direptio. Podczas direptio żołnierze mieli nieograniczone prawo mordu, gwałtów i grabieży, prawo to jednak było ograniczone w czasie (zazwyczaj do 1 dnia). Należy pamiętać, że w czasie republiki legioniści nie przywłaszczali sobie łupów, a jedynie znosili je
do obozów gdzie po ich sprzedaży były rozdzielane po równo pomiędzy poszczególne centurie
Kara jarzma spotykała bardzo często pokonanych wrogów Rzymian i była najwiekszą hańbą jaka mogła spaść na pokonanych przeciwników. Według Liwiusza jarzmo takie sporządzano z trzech włóczni, z których dwie wbijano na sztorc w ziemi, a trzecią przywiązywano w poprzek u góry. Pokonani bez zbroi i broni musieli pod nim przejść głęboko zgięci, lub nawet się przeczołgać. Łuk triumfalny wywodzi się z takiego jarzma
i w pewnym sensie spełniał jego rolę

Stosunek Rzymian do pokonanych
Legionista rzymski
1.wygląd
2.dyscyplina
3.ćwiczenia
4.wyżywienie
Wyżywienie armii
Dzienna racja żywnościowa złożona ze zboża dla jednego legionisty wynosiła 1,5 kilograma. Miesięczna racja żywnościowa legionisty wynosiła więc, około 50 litrów ziarna (czyli 60 funtów i 27 współczesnych kilogramów). Żołnierz jazdy legionowej dostawał 72 funty, przy czym musiał sam dbać o utrzymanie
i wykarmienie dwóch słuących/niewolników. Osobno wydzielano owies dla koni, kórych każdy żołnierz jazdy legionowej musiał posiadać i utrzymywać trzy.
(castra romana, castra Romanorum - "obóz Rzymian") charakteryzował się doskonałym wykonaniem. Budowany był z drewna, a siłą roboczą byli legioniści.. Warowny obóz rzymski był albo kwadratowy, albo prostokątny, otoczony murem z czterema bramami oraz wałem lub palisadą. Rogi obozu w celu utrudnienia wrogom wspięcie się na palisadę były zaokrąglane. Średni czas wzniesienia obozu rzymskiego wynosił według przekazów starożytnych od 4 do 5 godzin. W dogodnych warunkach obóz mógł być jednak wzniesiony nawet w 3 godziny.
Obóz, będący siedzibą legionistów w czasie zimy, określany był terminem hiberna

Marsz wojskowy mógł być szybki (iter magnum) i zwykły (iter iustum) wynoszący około 30 km dziennie.


Wojsko rzymskie maszerowało
w kolumnie (agmen). Kolumnę otwierała straż przednia (agmen primum), złożona z oddziałów posiłkowych, za którą podążały oddziały główne (exercitus). Kolumnę zamykała straż tylnia (agmen novissimum). Następnie prowadzono wozy. Na wozach jechała również służba obozowa.
Marsz wojska
Szyki marszowe
szyk liniowy
kwadrat
Testudo
Testudo była to taktyka obronna stosowana przez rzymskich legionistów
w celu obrony przed ostrzałem łuczników. Polegała ona na utworzeniu zwartej prostokątnej formacji, w której legioniści (zwykle było ich 27) z pierwszego szeregu
i z boków formacji trzymali tarcze pionowo przed sobą lub od strony odsłoniętego swojego boku, natomiast legioniści z wewnętrznych szeregów trzymali tarcze poziomo nad sobą i nad legionistami pierwszego i bocznych szeregów, tworząc w ten sposób osłonę całej formacji przed strzałami przeciwnika. Poruszający się w takiej kolumnie w czasie bitwy legioniści przypominali osłoniętego skorupą żółwia - stąd nazwa
Szyk potrójny
Full transcript