Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Untitled Prezi

No description
by

Pola G

on 9 June 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Untitled Prezi

NIEMCY PO II WOJNIE
ŚWIATOWEJ POWOJENNA POLITYKA WOBEC NIEMIEC Podczas konferencji w Poczdamie ustalono założenia dotyczące powojennej polityki okupacyjnej w Niemczech. Jej głównymi hasłami stały się:
Denazyfikacja - usunięcie z życia politycznego i społecznego działaczy związanych w przeszłości z systemem nazistowskim Demilitaryzacja - całkowite lub częściowe pozbawienie kraju uzbrojenia i infrastruktury obronnej Dekartelizacja - podział funkcjonujących w przemyśle karteli, grupujących zakłady z jednej branży Demokratyzacja - zmiany ustrojowe w społeczeństwach totalitarnych, majęce na celu wprowadzenie systemu demokratycznego Decetralizacja - przeniesienie części uprawnień władzy przysługujących dotąd instytucjom krajowym na struktury lokalne lub samorządowe Zgodnie z decyzją państw alianckich nie powstał niemiecki rząd centralny. W tej kwestii nie przedstawiono również rozwiązań na przyszłość, co już cztery lata później pozwoliło mocarstwom na wykorzystanie tej luki prawnej. Niemcy zostały podzielone na dwie strefy okupacyjne zarządzane przez Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, ZSRR oraz Francję. Podobny podział zastosowano w stolicy Niemiec - Berlinie. Oficjalnie wszystkie strefy okupacyjne miały tworzyć jedną całość gospodarczą w dziedzinach, takich jak produkcja przemysłowa i rolnicza, import i eksport, system finansowy oraz likwidacja przemysłu zbrojeniowego. Założono również, że poziom stopy życiowej w Niemczech nie może być wyższy niż w krajach, które najbardziej ucierpiały podczas okupacji hitlerowskiej. 30 sierpnia 1945r władzę nad strefami okupacyjnymi objęła Sojusznicza Rada Kontroli. W jej skład wchodzili gubernatorzy wszystkich części podzielonego państwa niemieckiego. Radzie trudno było podejmować decyjze ze wzgęldu na częste weta ze strony radzieckiej. Wydać akty, które zapowiadały reformy niemieckiego ustroju Zdelegalizować organizacje faszystowskie Spisać reguły prawne dotyczące przesiedlenia Niemców z terenów Polski, Czechosłowacji, Austrii i Węgier Ustalić nowy podział administracyjny każdej ze stref niemieckich, który w większości przypadków różnił się od tego z czasów III Rzeszy. Udało się jednak: Rosnące nieporozumienie pomiędzy ZSRR a pozostałymi państwami zarządzającymi Niemcami doprowadziły do połączenia strefy brytyjskiej i amerykańskiej w styczniu 1947r. W ten sposób powstała BIZONIA, a w kwietniu 1949r. do Bizonoii przyłączyła się również Francja i powstała TRIZONIA Członkowie Sojuszniczej Rady Kontroli (od lewej): B. Montgomery, D. Eisenhower, G. Żukow i J. de Lattre de Tassigny BLOKADA BERLINA Powojenne Niemcy borykały się z dużą inflacją. Aby rozwiązać ten problem, w strefach zachodnich przeprowadzono reformę walutową, która weszła w życie 20 czerwca 1948r. W reakcji na te działania ZSRR zapowiedział podobne zmiany w swojej strefie okupacyjnej. Trudną do roztrzygnięcia kwestią stała się jednak waluta, która miałaby obowiązywać w całym Berlinie. W efekcie tego sporu w poszczególnych sektorach miasta wprowadzono dwa różne środki płatnicze. Na jej mocy zastąpiono obowiązującą dotychczas markę Rzeszy (RM) nową walutą - marką niemiecką (DM) Okazało się, że blokada zachodniej strefy miasta jest nieskuteczna. Amerykanie i Brytyjczycy zorganizowali most powietrzny, który codziennie zaopatrywał mieszkańców w produkty oraz surowce. Samoloty lądowały na trzech zachodnioberlińskich lotniskach nawet co pół minuty. W tej operacji powietrznej, uznawanej za największą w historii świata, śmierć poniosło ok. 70 lotników. Stalin spodziewał się, że państwa zachodnie ugną się w obawie przed zagrożeniem życia 2,5 mln berlińczyków, jednak prezydent USA Truman oświadczył, że nie dopuści do kolnych ustępstw wobec totalitaryzmu Nieskuteczność blokady skłoniła Rosjan do zaniechania jej 12 maja 1949r. To wydarzenie potwierdziło utrzymanie dotychczasowej polityki państw zachodnich wobec zajmowanej przez nich części Niemiec, a także przyczyniło się do wystąpienia ZSRR z Rady Ministrów Spraw Zagranicznych. Przerwano połączenia drogowe, kolejowe i rzeczne do Berlina, odcięto dopływ prądu W tej sytuacji ZSRR, pod pretekstem prac remontowych, w nocy z 23 na 24 czerwca 1948r. zablokował zachodnią część Berlina POWSTANIE RFN 20 września 1949r. na zachodzie Niemiec powstał centralny, koalicyjny rząd z Konradem Adenauerem jako kanclerzem na czele. Tego samego dnia proklamowano utworzenie Republiki Federalnej Niemiec (RFN) System jej rządów opierał się na ograniczonych kompetencjach prezydenta oraz na powiązaniu rządu federalnego z większością parlamentarną. Stolicą państwa stało się niewielkie nadreńskie miasto Bonn. Na urząd prezydenta wybrano Theodora Heussa z FDP. Przeprowadzone reformy i zmiana polityki państw zachodnich doprowadziły do znacznego rozwoju gospodarczego, który pomógł przezwyciężyć powojenne kłopoty kraju. Zdołano wówczas ograniczyć do minimum bezrobocie przy jednoczesym dużym napływie Niemców z części wschodniej a także uregulowano kwestie wpłaty rekompensat dla osób pokrzywdzonych przez III Rzeszę. POWSTANIE NRD Na terenach wschodniej, podległej ZSRR części Niemiec w marcu 1948r powstała Niemiecka Rada Ludowa, która rok później przekształciła się w Niemiecką Izbę Ludową W odpowiedzi na wydarzenia rozgrywające się w zachodniej części kraju wiosną 1949r. w całym sektorze sowieckim komuniści dążyli do utworzenia odrębnego państwa 7 października 1949r. powstała Niemiecka Republika Demokratyczna (NRD) ze stolicą we wschodniej części Berlina Na czele państwa stanęli komuniści - prezydentem został Wilhelm Pieck, I sekretarzem SED (Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec) Walter Ulbricht, a premierem Otto Grotewhol Po powstaniu NRD przystąpiono do radykalnej sowietyzacji - rozpoczęto prześladowania Kościoła, znacjonalizowano przemysł i handel Otto Grotewhol Walter Ulbricht Wilhelm Pieck Theodor Heuss POWSTANIE BERLIŃSKIE Mieszkańcy wschodnich Niemiec, porównując własne realia życia z warunkami panującymi w Berlinie Zachodnim i RFN, decydowali się na ucieczkę na Zachód. W ciągu czterech lat (1949-1953) uciekło ok. 800 tys. osób. Pierwszy wybuch społecznego niezadowolenia w bloku wschodnim miał miejsce 16 czerwca 1953 r. w Berlinie, które był spowodowany m.in. podwyższeniem norm produkcyjnych o 10% przez władze NRD. Dzień później strajki objęły całą NRD. Został on jednak błyskawicznie stłumiony przez wojska sowieckie. Zginęło wówczas ponad 200 demonstrantów, głównie robotników. Całe to wydarzenie zaprzeczało oficjalnej propagandzie komunistycznej, głoszącej, że NRD jest państwem rządzonym przez robotników i chłopów. Ostatni skazani za udział w demonstracjach opuścili mury więzień dopiero w 1964r. BUDOWA MURU BERLIŃSKIEGO W latach 1945 - 1961 ok. 16% mieszkańców NRD uciekło do zachodniej części kraju. Były to głównie osoby młode i wykształcone. I sekretarz SED nie potrafił zapobiec temu procesowi, mimo licznych rozmów nie rozwiązano problemu. Doprowadziło to do zastosowania przez komunistów drastycznych środków, mających na celu trwałe odcięcie zachodnich sektorów miasta. Z 12 na 13 sierpnia 1961 r. obszar zachodniego Berlina i prowadzące do niego drogi zostały zablokowane. Rozpoczęto wówczas budowę zasieków, które wkrótce zastąpiono murem, który podzielił 3-milionowe miasto na ok. 40 lat.
Reakcje państw zachodnich na budowę muru berlińskiego były mało stanowcze i spóźnione. Dopiero w 1963 r., do Berlina przybył John F. Kennedy i zadeklarował solidarność z mieszkańcami podzielonego miasta. Mur berliński przebiegał m.in. przez Potsdamer Platz, który przed sierpniem 1961 r. był jednym z najchętniej uczęszczanych miejsc w mieście. Po podzieleniu Berlina na dwie części przed murem ustawiono dodatkowo liczne zasieki mające powstrzymywać przed ewentualnymi próbami ucieczki.
Full transcript