Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

POLITYKA UE W OBSZARZE BEZPIECZEŃSTWA MORSKIEGO

No description
by

Mateusz Nikodemski

on 4 December 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of POLITYKA UE W OBSZARZE BEZPIECZEŃSTWA MORSKIEGO

POLITYKA UE W OBSZARZE BEZPIECZEŃSTWA MORSKIEGO
Dziękujemy za uwagę
Maritime safety
Maritime security
Podstawy Prawne
Przykłady ataków piractwa morskiego
Misja w Somalii
Małgorzata Trawińska
Mateusz Nikodemski
Bezpieczeństwo morskie
(ang. maritime safety), to bezpieczeństwo życia i mienia na morzu oraz bezpieczeństwo środowiska morskiego od zanieczyszczeń powodowanych przez okręty i inne jednostki pływające na morzu.

źródło: http://www.safety4sea.com
Ochrona morska
(ang. maritime security), to ochrona działalności ludzkiej na morzu od terroryzmu, piractwa i podobnych zagrożeń oraz skuteczne przeciwdziałanie wszelkiej szkodliwej i zakazanej działalności na morzu, a szczególnie: zanieczyszczania środowiska morskiego, nielegalnej eksploatacji zasobów morskich, nielegalnej imigracji oraz przemytu narkotyków, ludzi, broni i wszelkich innych towarów, które mogą być użyte do działalności terrorystycznej.
Konwencja Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza
z 10 grudnia 1982

Deklaracja Petersburska
(1992)

"Wspólna polityka bezpiecznych mórz"
Komunikat Komisji z 8 czerwca 1993

Dyrektywa Rady
z 19 czerwca 1995, w sprawie kontroli przeprowadzonej przez państwo portu w odniesieniu do żeglugi morskiej
Pierwszy impuls: zatonięcie statku Erika
21 marca 2000 r – powstanie Komunikatu w sprawie bezpieczeństwa transportu morskiego ropy naftowej

Podjęte działania:
Wprowadzenie wspólnotowego systemu monitoringu, kontroli i informacji dla ruchu morskiego
Ustanowienie funduszu odszkodowań za szkody wynikające z zanieczyszczeń ropą naftową wód europejskich
Ustanowienie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu
Pakiet Erika I

Drugi impuls:
ataki z 11 września 2001
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania ruchu statków i informacji

Cele:
Monitorowanie statków :
-System automatycznej identyfikacji (AIS)
-Rejestrator danych z podróży (VDR) ("czarna skrzynka") w celu ułatwienia dochodzeń powypadkowych.
Zgłoszenie towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających na statkach
Monitorowanie statków i interwencja w razie wypadków czy kolizji na morzu
Pakiet Erika II
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych
Cele:
wprowadzenie środków Unii Europejskiej (UE), ukierunkowanych na zwiększenie bezpieczeństwa statków i obiektów portowych w świetle zagrożeń wynikających z umyślnych działań przestępczych.
zapewnienie podstaw dla zharmonizowanej interpretacji i zastosowania oraz monitorowania w UE specjalnych środków dla zwiększenia bezpieczeństwa morskiego
Rezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2008 i 10 maja 2012 r. w sprawie piractwa morskiego
2008 r.
zachęcenie państw przybrzeżnych i wszystkich państw członkowskich do ratyfikowania protokołu do Konwencji w sprawie przeciwdziałania bezprawnym czynom przeciwko bezpieczeństwu żeglugi morskiej z 2005 r
czynne wsparcie w ramach ONZ i IMO inicjatywy zmierzającej do objęcia prawem - pościgu na wodzie i w powietrzu - wód terytorialnych krajów przybrzeżnych
2012 r.
wkład operacji EU NAVFOR ATALANTA w bezpieczeństwo na morzu u wybrzeży Somalii
23 marca 2012 r. o przedłużeniu mandatu operacji EU NAVFOR ATALANTA do grudnia 2014 r. oraz o rozszerzeniu obszaru działania tych sił
Porwanie tankowca w 2011 roku
Uzbrojeni piraci porwali w środę u wybrzeża Afryki Zachodniej tankowiec bandery cypryjskiej z 23-osobową załogą
stowarzyszenie Lloyd's uznało Nigerię, sąsiadujący z nią Benin i okoliczne wody za obszar takiego samego ryzyka jak Somalia, gdzie dwa dziesięciolecia wojny i anarchii pozwoliły na prawdziwy rozkwit piractwa.
Uprowadzenie Chemikaliowca
u wybrzeży Nigerii
U wybrzeży Nigerii piraci przejęli chemikaliowiec pod banderą Wysp Marshalla i porwali jego załogę
piraci zachodnioafrykańscy stają się coraz bardziej skłonni do używania siły, biją marynarzy oraz sięgają po noże i broń palną. 
Uprowadzenie załogi
W kwietniu 2013 roku u wybrzeży Nigierii uprowadzono czterech Polaków i Rosjanina, członków załogi statku towarowego MV City of Xiamen. Po trzech tygodniach zakładnicy zostali uwolnieni. 
Dwa miesiące później (czerwiec 2013) piraci uprowadzili załogę statku pływającego pod singapurską banderą, w tym polskiego marynarza
Pierwsza morska misja wojskowa UE (2008) – operacja ATALANTA

Operacja powstała w ramach Wspólnej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (WPBiO) oraz zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ  i prawem międzynarodowym, w odpowiedzi na wzrost poziomu piractwa i rozboju w regionie Rogu Afryki oraz w zachodniej części Oceanu Indyjskiego
Do walki zaangażowano europejską flotę powietrzno-morską
Skład misji:
siedem okrętów (w tym trzy fregaty i jeden okręt zaopatrzeniowy),
samoloty zwiadowcze.
PODJĘTE DZIAŁANIA
I WSPÓŁPRACA UE
Współpraca UE i NATO
Operacja Atalanta zastąpiła operację NATO, z 2008 roku, na somalijskich wodach
Natomiast NATO w 2009 roku zainicjowało nową operację – Ocean Shield – w skład w której wchodziły : USA, Japonia, Hiszpania, Holandia, Roja i Kanada
EMSA
Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu jest jedną z agencji UE. Powstała w 2003 jako impuls, którego przyczyną były wypadki statków: Erika (1999) i Prestige (2002)
Agencja zapewnia pomoc techniczną i wsparcie Komisji Europejskiej i państw członkowskich w zakresie rozwoju i wdrażania prawodawstwa UE w zakresie bezpieczeństwa na morzu, zanieczyszczenia ze statków i bezpieczeństwa morskiego.
Wzięto pod uwagę zadania operacyjne w zakresie reagowania na zanieczyszczenia olejami, monitorowania statków i systemów dalekiego zasięgu do identyfikacji i śledzenia statków.
Centrum Bezpieczeństwa Morskiego w obszarze Rogu Afryki (MSCHOA)
Inicjatywa stworzona przez EU NAVFOR w ścisłej współpracy z przemysłem. MSCHOA zapewnia 24-godzinny monitoring statków przepływających przez Zatokę Adeńską
Poprzez koncentrację sił EU NAVFOR może zapewnić lepsze skoordynowanie przyszłych działań w celu powstrzymania piractwa i rozboju na morzu.
IMO
Międzynarodowa Organizacja Morska, IMO (ang. International Maritime Organisation) jest organizacją wyspecjalizowaną systemu Narodów Zjednoczonych, zajmującą się sprawami morskimi, a w szczególności bezpieczeństwem na morzu oraz zapobieganiem zanieczyszczeniu środowiska morskiego przez statki.
Powstała 17 marca 1959 roku, początkowo pod nazwą IMCO (ang. Intergovernmental Maritime Consultative Organisation, Międzyrządowej Morskiej Organizacji Doradczej). Pierwsze posiedzenie odbyło się 22 maja 1959. Od 22 maja 1982 działa pod nazwą obecną. Siedzibą organizacji jest Londyn.
Według stanu na rok 2010 jej członkami są 169 państwa i trzy państwa w charakterze członków stowarzyszonych. 40 organizacji międzyrządowych posiada umowy o współpracy z IMO, zaś 61 organizacji pozarządowych ma przy niej status doradczy.
Europejskie Siły Morskie ( EUROMARFOR lub EMF )
EMF to międzynarodowa siła morska utworzona w 1995 roku przez cztery kraje: Francję, Włochy, Portugalię i Hiszpanię.
Celem organizacji było tworzenie misji:
humanitarnych, 
pokojowych,
reagowania kryzysowego
zgodnie z zasadami Deklaracji Petersburskiej, samodzielnie albo w ramach Unii Europejskiej lub innych organizacji międzynarodowych, takich jak ONZ, NATO czy OBWE
EUTM Somalia (EU Training Mission in Somalia)
Misja została uruchomiona 7 kwietnia 2010 r.
Czas trwania: 2 lata

Cel:
ograniczenie skali piractwa morskiego w regionie Rogu Afryki oraz poprawienie bezpieczeństwa w Somalii.
 
Do zadań misji należało wsparcie procesu szkoleń dla sił bezpieczeństwa rządu Somalii (Transitional Federal Government - TFG), organizowanych przez Ugandę w ramach misji AMISOM.
UE skupiła się na szkoleniu oficerów, którzy następnie mają szkolić szeregowych żołnierzy somalijskich.
W ramach misji planowane było przeszkolenie ok. 2000 rekrutów.
Przy realizacji misji UE współpracowała z USA , ONZ i siłami AMISOM. Misja AMISOM monitoruje rozlokowanie i wykorzystanie przeszkolonych oddziałów, natomiast USA systematycznie przekazują środki finansowe na żołd dla wyszkolonych oddziałów.
Polska nie brała udziału w misji.
Współpraca Sił Morskich UE z Chińską NAVY
Cel:
Zapewnienie realizacji World Food Program (WFP) poprzez:
przejęcie przez chiński statek obowiązków WFP od Włoskiego okrętu
zabezpieczenie statku z pomocą przed piratami na morzu
The EU Naval Force and Chinese Navy are planning to conduct a counter piracy exercise in the Gulf of Aden later this year.
Systemy wspomagające bezpieczeństwo na morzach
System Automatycznej Identyfikacji, AIS
(ang. Automatic Identification System, AIS)
Zapewnia automatyczną wymianę danych, przydatnych do uniknięcia kolizji między statkami oraz identyfikujący statek dla brzegowych systemów nadzorujących ruch statków.
System Monitorowania Ruchu Statków na Wodach (SafeSeaNet)
SafeSeaNet jest system monitorowania i informacji o ruchu statków, założonym w celu poprawy:
Bezpieczeństwa na morzu
Stanu portów morskich i ich zabezpieczeń
Ochrony środowiska morskiego
Sprawności ruchu morskiego i transportu morskiego

SafeSeaNet powstał jako europejska platforma wymiany danych. Umożliwia państwom członkowskim Unii Europejskiej, Norwegii i Islandii otrzymywanie informacji o ruchu statków.
System Bezpieczeństwa Morskiego i Bezpieczeństwa Informacji (MSSIS)
ma na celu:
Promowanie wielostronnej współpracy i udostępniania danych międzynarodowych, wśród uczestników
Zwiększenie bezpieczeństwa i ochrony na morzu

System identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu statków

(LONG RANGE IDENTIFOCATION AND TRACKING OF SHIPS) - LRIT
Utworzony 19 maja 2006 przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) jako międzynarodowy system identyfikacji i śledzenia statków o dalekim zasięgu.
Nakłada na jednostki pływające obowiązek cyklicznej transmisji danych zawierających pozycję statku, dane identyfikacyjne i znaczniki czasu
Wnioski
Sukces Operacji ATALANTA - ZAUWAŻALNY SPADEK ATAKÓW PIRATÓW OD POŁOWY 2011 roku
W dniu 23 marca 2012 r. Rada UE przedłużyła  mandat operacji Atalanta do grudnia 2014 roku. Jednocześnie, Rada poszerzyła także obszar działania obejmujący wody przybrzeżne i wewnętrzne Somalii
Ochrona  statków Światowego Programu Żywnościowego (WFP) dostarczających pomoc dla przesiedleńców w Somalii oraz ochrona  Misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) i współpraca w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju na morzu u wybrzeży Somalii.
konwojowanie statków handlowych w Zatoce Adeńskiej przez okręty wojenne różnych państw;
wykorzystanie prywatnej uzbrojonej ochrony najemnej na statkach pływających w rejonach wysokiego ryzyka (Róg Afryki);
działania połączonych grup operacyjnych okrętów chroniących żeglugę handlową w rejonie Afryki Płn-Wsch.
Bibliografia
Bezpieczeństwo transportu morskiego w regionie Morza Bałtyckiego, http://zif.wzr.pl/pim/2012_3_1_42.pdf (2012-120-9)
EU Nav for Somalia, eunavfor.eu (2013-12-09)
European Maritime Safety Agency, Annual Report 2012
http://www.safety4sea.com (2013-12-09)
Straty ludzkie w aspekcie piractwa w rejonie Rogu Afryki, http://www.gospodarkamorska.pl/artykuly/straty-ludzkie-w-aspekcie-piractwa-w-rejonie-rogu-afryki.html (2013-12-09)
Transport Morski i Śródlądowy, Główna Biblioteka Komunikacyjna, http://gbk.net.pl/articles.php?lng=pl&pg=1161 (2013-12-09)
źródło: Bezpieczeństwo transportu morskiego w regionie Morza Bałtyckiego,
http://zif.wzr.pl/pim/2012_3_1_42.pdf
źródło: European Maritime Safety Agency, Annual Report 2012
Transport Morski i Śródlądowy, Główna Biblioteka Komunikacyjna,
http://gbk.net.pl/articles.php?lng=pl&pg=1161
IMB: Mapa piractwa i rozboju 2013
Straty ludzkie w aspekcie piractwa w rejonie Rogu Afryki,
http://www.gospodarkamorska.pl/artykuly/straty-ludzkie-w-aspekcie-piractwa-w-rejonie-rogu-afryki.html
Źródło: EU Nav for Somalia, eunavfor.eu
Traktat z Lizbony
TFUE
Europejska Zintegrowana Polityka Morska (2007)
Pierwszym celem zintegrowanej polityki dla UE jest 
maksymalizacja zrównoważonego wykorzystywania mórz i oceanów
 przy równoczesnym
rozwoju gospodarki morskiej i regionów przybrzeżnych
. Aby zapewnić konkurencyjność, pewność i bezpieczeństwo sektora, Komisja Europejska zobowiązuje się do:
stworzenia strategii na rzecz zmniejszenia konsekwencji zmiany klimatu w regionach przybrzeżnych,
stworzenia europejskiej przestrzeni morskiej bez barier administracyjnych i celnych oraz wprowadzenia kompleksowej strategii na rzecz transportu morskiego dla okresu 2008–2018, w celu poprawy skuteczności i konkurencyjności transportu morskiego w Europie,
stworzenia wytycznych dla zastosowania przepisów środowiskowych dotyczących portów i zaproponowania nowej polityki dla portów, uwzględniającej ich wieloraką rolę,
wspierania międzynarodowych wysiłków mających na celu zredukowanie zanieczyszczenia atmosferycznego i emisji gazów cieplarnianych spowodowanych przez statki,
powzięcia środków przeciwko odrzutom, nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz wszelkim innym praktykom o charakterze destrukcyjnym.

Drugim kluczowym celem jest 
stworzenie bazy wiedzy i innowacji dla polityki morskiej
. Nauka o morzu, technologia i badania naukowe pozwalają przeanalizować wpływ działalności ludzkiej na systemy morskie i oferują rozwiązania w celu zahamowania pogarszania stanu środowiska i skutków zmian klimatycznych. Komisja Europejska planuje:
zaprezentować kompleksową europejską strategię na rzecz badań morskich,
wspierać tworzenie partnerstwa europejskiego w dziedzinie nauki morskiej w celu ustanowienia dialogu między społecznością naukową, przemysłem i decydentami politycznymi.
Plan działania na rzecz zintegrowanej polityki morskiej (10.10.2007)
Główne cele:
rozwój gospodarki morskiej
baza wiedzy i innowacji dla polityki morskiej
podwyższenie jakości życia w regionach przybrzeżnych
Strategia UE dla Rogu Afryki (2007)
Kompleksowe podejście oparte na rozwiązaniu problemów bezpieczeństwa i stabilności.
strategia na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej oparta na jasnych założeniach:

budowaniu demokratycznych, silnych i odpowiedzialnych struktur politycznych we wszystkich krajach Rogu Afryki;
pracy z krajami regionu, z regionalnymi i międzynarodowymi podmiotami i organizacjami na rzecz rozwiązania konfliktów, również poprzez zajmowanie się ich źródłowymi przyczynami;
dopilnowaniu, by obecny brak bezpieczeństwa w regionie nie zagrażał bezpieczeństwu innych krajów sąsiadujących lub innych regionów czy państw;
wspieraniu starań na rzecz promowania wzrostu gospodarczego i redukcji ubóstwa;
wspieraniu regionalnej współpracy politycznej i gospodarczej; podkreśla znaczenie promowania trwałego wzrostu gospodarczego w regionie i ograniczenie ubóstwa poprzez spełnianie podstawowych potrzeb ludności.
Dyrektywa w sprawie kontroli przeprowadzonej przez państwo portu z 23.04.2009 r.
Wersja rozszerzona dyrektywy z 1995
Dotyczy:
bezpieczeństwa portów
bezpieczeństwa pracowników/pasażerów
bezpieczeństwa statków
ochrony przed wypadkami i zanieczyszczeniami
Strategia UE dla Morza Bałtyckiego
Głównym celem Strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego (SUE RMB) jest zacieśnienie współpracy w regionie i wykorzystanie potencjału, jaki pojawił się wraz z rozszerzeniem UE. Jej inicjatorem był Parlament Europejski, który w listopadzie 2006 r. przyjął rezolucję postulującą opracowanie SUE RMB. W grudniu 2007 r. Rada Europejska (w wyniku aktywności państw regionu, zwłaszcza Szwecji) wezwała KE do opracowania SUE RMB. W czerwcu 2009 r. KE przyjęła Komunikat dotyczący SUE RMB, a w październiku 2009 r. (w czasie prezydencji szwedzkiej) 
SUE RMB została zatwierdzona przez Radę Europejską
.

Istotą Strategii jest współpraca na wielu poziomach: rządowym, regionalnym i lokalnym, z udziałem świata nauki, ośrodków badawczych, akademickich, regionalnych struktur współpracy, programów operacyjnych, a także sektora prywatnego. Strategia, mimo, że nie niesie ze sobą dodatkowego źródła finansowania, wydaje się być dość atrakcyjna dla władz samorządowych i regionalnych. Stwarza możliwość nawiązania szerokich kontaktów z partnerami makroregionu, promowania na forum międzynarodowym projektów już realizowanych na poziomie regionu. Wraz z nowym okresem programowania 2014-2020 stworzy najprawdopodobniej szansę na bardziej dostępne finansowanie.
Full transcript