Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Skąpiec

No description
by

Marcel Bieżuński

on 26 March 2018

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Skąpiec

Skąpiec - jedna z najsławniejszych sztuk Moliera (1622-1673) – po raz pierwszy została wystawiona w roku 1668. Początkowo nie zyskała sobie przychylności widowni, potem dorównała popularnością innym komediom Moliera (Świętoszek 1664, Mizantrop 1666). Powodem licznych głosów ostrej krytyki było między innymi to, że sztuka została napisana prozą, co burzyło ówczesne konwencje – komedia wysoka, w pięciu aktach, miała być pisana wierszem.. Nie mniej jednak dziś Skąpiec należy do najczęściej z grywanych utworów „najbardziej teatralnego ze wszystkich pisarzy”.

Bohaterowie
- Harpagon (tytułowy skąpiec)
- Kleant (syn Harpagona, zakochany w Mariannie)
- Marianna (córka Anzelma, zakochana w Kleancie)
- Eliza (córka Harpagona)
- Walery (syn Anzelma, rządca w domu Harpagona, zakochany w Elizie)
- Jakub (kucharz i woźnica Harpagona)
- Anzelm (ojciec Walerego i Marianny, ubiega się o rękę Elizy)
- Frozyna (zawodowa swatka)
- Simon (pośrednik między Harpagonem, a jego klientami)
- Strzałka (służący Kleanta)
- Pani Claude (gospodyni Harpagona)
- Zdziebełko (służący Harpagona)
- Szczygiełek (służący Harpagona)
- Komisarz policji (prowadzi śledztwo)
Plan wydarzeń
Czas i miejsce akcji
Molier
Skąpiec
Jak to zwykle bywa w przypadku molierowskich komedii, czas i miejsce akcji „Skąpca” nie są bliżej określone. Właściwie poza zwięzłą informacją, że „Rzecz dzieje się w Paryżu, w domu Harpagona”, nic więcej na ten temat nie wiadomo. Można przypuszczać, że sztuka została stworzona jako utwór współczesny, a więc jej akcja ma miejsce w drugiej połowie XVII wieku.

Molier celowo umieścił wydarzenia w bliżej nieokreślonym czasie, by jeszcze bardziej podkreślić to, co w „Skąpcu” najważniejsze, czyli postaci oraz główny problem dzieła. Dzięki temu, że nie wiemy kiedy dokładnie toczyła się akcja, nie odczytujemy utworu jako próby odzwierciedlenia określonych uwarunkowań historyczno-społecznych, ale ponadczasowego i uniwersalnego przesłania.
1. Rozmowa Elizy i Walerego – skrywana miłość zakochanych.
2. Zwierzenia Kleanta – miłość do Marianny.
3. Skarb Harpagona – dziesięć tysięcy franków zakopane w ogrodzie.
4. Matrymonialne plany Harpagona (zamiar poślubienia Marianny) i rozpacz Kleanta.
5. Zapowiedź ślubu Elizy z Anzelmem – sprzeciw przyszłej żony.
6. Harpagon tajemniczym lichwiarzem!
7. Wizyta swatki Frozyny u Harpagona - zaproszenie na wieczorną uroczystość zaślubin dla Marianny.
8. Przygotowania (skąpe!) do uroczystej kolacji.
9. Przybycie Marianny do domu Harpagona – tajemnicze rozmowy z synem narzeczonego.
10. Trudna rozmowa Kleanta z ojcem – kłótnia o Mariannę.
11. Kradzież skarbu Harpagona.
12. Wezwanie komisarza i przesłuchania.
13. Oskarżenie Walerego.
14. Przybycie Anzelma - rodzina d’Alburcich odnaleziona.
15. Wymiana między synem a ojcem – skarb za Mariannę.
16. Zapowiedź podwójnego ślubu
Eliza i Walery rozmawiają o możliwościach uwolnienia się spod władzy Harpagona. Mężczyzna planuje zdobyć zaufanie ojca i w ten sposób doprowadzić do ślubu z ukochaną. Kleant, brat Elizy, mówi o swojej miłości do Marianny. Harpagon wyrzuca służącego Strzałkę w obawie, że go okradł. Oświadcza Elizie, że planuje wydać ją za bogatego wdowca Anzelma, a sam chce się ożenić z Marianną. Wybucha kłótnia, którą łagodzi Walery, zyskując przychylność Harpagona. Kleant i Strzałka rozmawiają o lichwie Harpagona. Do domu przybywa Frozyna, która jednak nie dostaje zapłaty za swe usługi. Harpagon przyjmuje w domu narzeczoną Mariannę bardzo skromnym posiłkiem. Kleant wręcza dziewczynie pierścień ojca. Młodzi są jednak zrozpaczeni i zwierzają się Frozynie. Nieoczekiwanie przybywa Strzałka, który oświadcza Kleantowi, że ukradł Harpagonowi szkatułkę. Skąpiec w tym czasie szaleje i rozpacza po stracie. Rozpoczyna się śledztwo w sprawie skradzionych pieniędzy. Na scenę wkracza Anzelm, który opowiada Waleremu o wypadku na morzu i zaginięciu rodziny d'Alburci. Okazuje się, że Walery i Marianna to dzieci Anzelma, który okazał się zaginionym Tomaszem. Kleant szantażuje ojca i wymusza zgodę na ślub z Marianną. Anzelm zgadza się sfinansować dwa wesela.
Streszczenie
Dom Harpagona
Dom Harpagona był duży. W środku ściany pomalowano na różne odcienie szarości. Było tam bardzo ponuro i smutno, z każdego kąta człowieka ujmowała żałość. Światło nigdy się nie paliło, pan domu uważał, że to tylko marnowanie drogocennych pieniędzy, które kochał ponad wszystko.
Wchodząc tam, uśmiech od razu znikał z twarzy, może to przez ten wystrój? Nie było w nim ani odrobiny magii, ani kawałeczka szaleństwa. Było tam po prostu źle. Jednak Harpagonowi żyło się tam dobrze, w końcu było to jego wielkie królestwo. Natomiast jego dzieci czuły się przez to pokrzywdzone. Żyły pod władzą starego ojca-tyrana, który wszystkiego im żałował. Owszem, dom był wielki, ale skromnie urządzony.

Dziękujemy za uwagę
Marcel Bieżuński
Kacper Krycki
Jakub Loster

Harpagon
był bogatym wdowcem, chociaż wszystkim mówił, że nie ma ani grosza. Był chory na "sknerstwo" - oszczędzał gdzie tylko było można. Miał dwoje dzieci: Kleanta i Elizę ich relacje rodzinne były oschłe i pozbawione uczuć. Wszystko w ich rodzinie sprowadzało się do pieniądza. W ogródku miał zakopaną szkatułkę z pieniędzmi, którą traktował z czułością i otaczał ją wszelką możliwą opieką. Do służby odnosił się wulgarnie za małe przewinienia oraz był głuchy na wszelkie zagadnienia dotyczące pieniędzy nawet wobec swoich dzieci, których potem podejrzewał o kradzież Nie chciał wydać córki za jej wybranka, bo chciał oszczędzić na posagu. Chciał poślubić Marianne, pannę z bogatego domu, jednak jego syn, Kleant, również się w niej zakochał.
Full transcript