Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Pranie brudnych pieniędzy

No description
by

Łukasz S

on 27 November 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Pranie brudnych pieniędzy

Pranie brudnych pieniędzy
Wykonali:
Ołownia Tomasz
Puchalski Krzysztof
Sadurski Łukasz
Szewczuk Marek

Plan prezentacji:
Podstawowe informacje
Historia
Aspekty prawne
Pranie pieniędzy a prawo dewizowe
Przykłady
Podstawowe informacje
Pranie brudnych pieniędzy
Pranie pieniędzy to działania zmierzające do wprowadzenia do legalnego obrotu pieniędzy lub innych wartości majątkowych uzyskanych z nielegalnych źródeł bądź służących do finansowania nielegalnej działalności. W większości przypadków dotyczy to przestępczości narkotykowej, terroryzmu lub innej ciężkich działań karalnych.
W 1989 r. podczas szczytu G7, została powołana Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy FATF (The Financial Action Task Force on Money Laundering), która w kwietniu 1990 wydała zalecenia dotyczące walki z praniem pieniędzy (zalecenia te zostały zaktualizowane w lutym 2012 r.)[2]. Stały się one podstawą wydania w 1991 r. przez Radę Wspólnot Europejskich dyrektywy w sprawie ochrony systemu finansowego przed wykorzystaniem go do celów prania pieniędzy[3], która została zastąpiona Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu.
Za „pranie pieniędzy” uznaje się następujące czyny popełnione umyślne:

konwersję lub przekazywanie mienia, ze świadomością, że pochodzi ono z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności, w celu ukrywania lub zatajania nielegalnego pochodzenia tego mienia albo udzielenia pomocy osobie, która bierze udział w takiej działalności, dla umożliwienia jej uniknięcia konsekwencji prawnych takiego działania;
ukrycie lub zatajenie prawdziwego charakteru mienia, jego źródła, miejsca położenia, rozporządzania nim, przemieszczania, własności lub praw do mienia, ze świadomością, że mienie to pochodzi z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności;
nabycie, posiadanie lub korzystanie z mienia, ze świadomością w momencie jego otrzymania, że mienie to pochodzi z działalności o charakterze przestępczym lub z udziału w takiej działalności;
udział lub współdziałanie w popełnieniu, usiłowanie popełnienia, jak też pomocnictwo, podżeganie, ułatwianie oraz doradzanie przy popełnieniu czynów określonych w powyższych punktach.
Etapy prania pieniędzy
1. Faza wstępna

Polega na przygotowaniu całego procesu. Do fazy wstępnej zalicza się w szczególności dyslokacje kapitału (transport bądź to z miast na wieś, gdzie jest mniejsza szansa wykrycia procederu bądź za granicę).

Przykłady sposobów transferowania kapitału za granicę:

Metoda walizkowa – gdy brak jest obowiązku deklaracji dewiz. Polega na zwykłym „przewożeniu” pieniędzy. Możliwa do stosowania na terenie UE.
Przemyt – zasadniczo używa się tych samych kanałów przerzutowych (np. skrytki w samochodzie) co do wywozu np. narkotyków (ich sprzedaż to główne źródło „brudnych pieniędzy”). Metoda ta jest o tyle niewygodna, że zazwyczaj pieniądze zajmują większą objętość niż wwożony wcześniej towar w stosunku do ich wartości. Trudniej je więc przemycić.
Transfer dóbr luksusowych – polega na zakupie drogich towarów (najczęściej samochody), przewozie ich bądź przejeździe nimi przez granicę i sprzedanie na miejscu.
Umowy o kompensacje – „zapłata za długi innych”. Często stosowana metoda, gdyż gangi umarzają sobie nawzajem długi swoich sojuszników, aby ominąć etap przewożenia przez granicę. Sprzyja temu system bankowości podziemnej, np. Hawala[5].

2. Umiejscowienie (placement)

Polega na wprowadzeniu nielegalnych środków do systemu finansowego (zwykle poprzez wpłatę na konto). Jest to najbardziej ryzykowny etap całego procederu. Organizacje przestępcze stosują różne metody „obchodzenia” bankowej kontroli wpłat. Najczęściej polega on na dzieleniu całej kwoty na mniejsze sumy, poniżej progu rejestracji (structuring), także wpłaty przy użyciu setek wynajętych osób (tzw. smurfing). Często ten etap możliwy jest dzięki „współpracy” pracowników banków lub instytucji finansowych. Czasem stosuje się także występujące w niektórych krajach zwolnienia z obowiązku rejestracji dla określonych rodzajów działalności (exempt transactions).
3. Maskowanie (layering)

Etap ten polega na „urwaniu” śladu prowadzącego do rzeczywistego źródła pieniędzy. Następuje zazwyczaj poprzez dokonywanie wielokrotnych operacji transferu pieniędzy na konta w różnych bankach i państwach. W razie gdy transferu dokonano na konto banku, który znajduje się w tzw. „oazie podatkowej”, ślad urywa się, gdyż banki w tych państwach nie muszą rejestrować informacji kto wpłacił pieniądze lub skąd zostały przesłane. Do transferu pieniędzy wykorzystywany jest np. międzynarodowy system SWIFT. Zamiast przechodzić przez te etapy przestępcy często reinwestują pieniądze w działalność przestępczą.
4. Integracja/legitymizacja (integration)

Polega na „dorobieniu” legalnego świadectwa dla pieniędzy. Stosuje się tutaj najróżniejsze metody, np.:

Blending – najpowszechniej stosowana, polega na zmieszaniu pieniędzy pochodzących z „prania” z dochodami legalnymi. W tym celu przestępcy zakładają działalność gospodarczą która charakteryzuje się m.in. gotówkowym obrotem, trudnością stwierdzenia rzeczywistych przychodów, gwałtowną dynamiką zmian w wysokości przychodów i klientów. Musi to być ponadto działalność usługowa, aby nie trzeba się było wykazać produkcją. Najlepiej do tego celu nadają się dyskoteki i solaria.

Ceny transferowe – przestępca kupuje coś taniej (np. jacht), a „pod stołem” dopłaca różnice. Następnie sprzedaje towar już po normalnej cenie rynkowej (tłumacząc się np. dokonaniem inwestycji) – różnica w cenie stanowi legalny dochód.

Kasyna – kupuje się bilety do automatów za brudne pieniądze, następnie zwraca je jako rzekomą wygraną, przez co otrzymuje całkowicie legalne środki pieniężne.
Metody prania pieniędzy
1.Smurfing

Polega na wpłacanie przez wielu podstawionych ludzi niewielkich kwot pieniędzy, co nie wymaga kontroli tożsamości podmiotów biorących udział w transakcji. W USA banki muszą zgłaszać transakcje powyżej 10 tys. dolarów, a w UE - powyżej 15 tys. euro. Jednak instytucje finansowe mają prawo do obniżenia tej kwoty. Przykładowo w Banku Pekao limit wynosi 10 tys. euro.
2. Mieszanie.

Polega na dodawaniu pieniędzy pochodzących z przestępstw do obrotów legalnie prowadzonego biznesu, w którym trudno jest stwierdzić, jakie są faktyczne przychody. Dobrym biznesem jest fryzjerstwo lub pralnia. Termin "pranie brudnych pieniędzy" wziął się właśnie stąd, że amerykańscy gangsterzy w czasach prohibicji otwierali pralnie, by wprowadzić do legalnego obrotu pieniądze ze sprzedaży alkoholu.
3. Puste transakcje, czyli tworzenie fikcyjnego obrotu na papierze.

Nieprawdziwe transakcje biznesowe poświadczane są podrabianymi dokumentami (fakturami, rachunkami itd.). Czasem przestępcy zakładają spółki-wydmuszki, które nie prowadzą żadnej działalności, ale odnotowują dochody.
4. Fikcyjny kredyt.

Firma zaciąga kredyt w banku, a następnie spłaca go pieniędzmi pochodzącymi z fikcyjnego kredytu uzyskanego w innej firmie. Można dodatkowo zacierać ślady, dokonując wielu przelewów z różnych banków, najlepiej zagranicznych. Według Międzynarodowego Funduszu Walutowego kraje, które to ułatwiają to Wyspy Bahama, Bahrajn, Kajmany, Hongkong, Antyle, Panama i Singapur.
5. Transferpricing.

To zawyżanie lub zaniżanie wartości na fakturze w handlu międzynarodowym prowadzonym między powiązanymi ze sobą przedsiębiorstwami. Różnica między realną ceną towaru importowanego a ceną na fakturze (zawyżoną) stanowi dla eksportera „legalny” zysk.
Historia
Termin „pranie pieniędzy” pochodzi od angielskiego zwrotu money laundering. Stanowi ono bowiem połączenie dwóch angielskich terminów: dirty money (brudne pieniądze) oraz money laundering (pranie pieniędzy). Zwroty te funkcjonują oddzielnie i służą do opisywania pewnych zjawisk o przestępczym charakterze. „Brudne pieniądze” to środki pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z nielegalnych źródeł. Natomiast „pranie pieniędzy” oznacza proces, w którym są one wprowadzane do legalnego obrotu. Sam zwrot „pranie pieniędzy” zawiera więc w domyśle stwierdzenie o „brudnym” charakterze danych środków finansowych, ponieważ w przeciwnym razie nie byłoby konieczności ich „prania”.
Najbardziej znaną metodą tego procederu jest zawyżanie przychodów z legalnej działalności, której dokładne rozmiary są trudne do skontrolowania, w szczególności drobnej działalności usługowej. Pralnie odzieży są klasycznym przykładem tego typu działalności. Stąd też wzięła się nazwa tego procederu.
Pojęcie prania pieniędzy użyto po raz pierwszy w latach 20. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Mafia chicagowska kierowana przez Ala Capone czerpała zyski z nielegalnej produkcji, sprzedaży i przemytu alkoholu. Aby ukryć proceder, członkowie mafii prowadzili legalną działalność handlowo-usługową, tj. sklepy, a przede wszystkim pralnie. Dochody nielegalne dopisywano do codziennych utargów, aby ukryć ich pochodzenie.
Aspekty prawne
Akty prawne reglujące proceder prania brudnych pieniędzy:
Kodeks Karny
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu
Odpowiedzialności karnej zgodnie z art. 299 § 1 k.k. podlega ten, kto środki płatnicze, papiery wartościowe lub inne wartości dewizowe, prawa majątkowe albo mienie ruchome lub nieruchome, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, przekazuje lub wywozi za granicę, przyczynia się do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia.
Przestępstwo to może być popełnione tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi obejmować zamiarem wszystkie znamiona przestępstwa z art. 299 § k.k. - mieć świadomość bezprawności czynu. Sprawca musi również zdawać sobie sprawę, że przestępstwo to było popełnione co najmniej przez dwie osoby. O ile poprzednio brudne pieniądze jako przedmiot przestępstwa określonego w art. 299 k.k. mogły pochodzić wyłącznie z przestępczości zorganizowanej, a więc wyższej organizacyjnie formy działalności przestępczej, o tyle obecnie wystarczy, iż pochodzą one z przestępstwa popełnionego co najmniej przez dwie inne osoby. Tym samym może to być przestępstwo jednorazowe tych osób, działających w zwykłym współsprawstwie.
Zachowanie się sprawcy przestępstwa spenalizowanego w art. 299 § 2 k.k. może polegać na: l przyjmowaniu w gotówce, wbrew przepisom, pieniędzy lub innych wartości dewizowych; l transferze lub konwersji tych środków; l przyjmowaniu ich w innych okolicznościach wzbudzających uzasadnione podejrzenie, że pochodzą z przestępstwa; l świadczeniu usług mających ukryć ich przestępne pochodzenie; l świadczeniu innych usług mających zabezpieczyć je przed zajęciem.
PRZEDMIOT CZYNNOŚCI KARNYCH

Przedmiotami czynności wykonawczych, czyli tak zwanymi brudnymi pieniędzmi, mogą być właściwie wszystkie składniki majątkowe, które obejmują w szczególności:
środki płatnicze - znaki pieniężne (monety, banknoty) będące w obrocie krajowym i międzynarodowym;
papiery wartościowe - akcje, obligacje, świadectwa udziałowe, certyfikaty, czeki;
wartości dewizowe - waluty obce, zagraniczne papiery wartościowe oraz dewizowe złoto i platyna;
mienie ruchome i nieruchome - rzeczy i przedmioty ruchome albo nieruchomości
prawa majątkowe - prawa rzeczowe, wierzytelności, wszelkie prawa majątkowe na rzeczach.
PODMIOT PRZESTĘPSTWA

Osobą, która może popełnić przestępstwo, a zatem podmiotem przestępstwa może być jedynie pracownik banku, instytucji finansowej lub kredytowej albo innego podmiotu, na którym z mocy przepisów prawa ciąży obowiązek rejestracji transakcji i osób dokonujących transakcji, przyjmujący w gotówce, wbrew przepisom, pieniądze lub inne wartości dewizowe, dokonujący ich transferu lub konwersji albo przyjmujący je w innych okolicznościach wzbudzających uzasadnione podejrzenie, że stanowią one przedmiot czynu określonego w art. 299 § 1 k.k., albo świadczący inne usługi mające ukryć ich przestępne pochodzenie lub usługi chroniące przed zajęciem.
Przestępstwo prania brudnych pieniędzy z art. 299 § 1 i 2 k.k. jest występkiem zagrożonym karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, a za przestępstwo z art. 299 § 3 i 4 k.k. ustawodawca przewidział karę pozbawienia wolności od 1 miesiąca do 3 lat. Jeżeli sprawca dopuszcza się przestępstwa prania brudnych pieniędzy, czynu z art. 299 § 1 lub 2 k.k., i dodatkowo działa w porozumieniu z innymi osobami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Kodeks karny z 1997 r. nie jest jedynym narzędziem walki z przestępczością gospodarczą. Polski ustawodawca wzorem zaleceń Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 91/308 z 10 czerwca 1991 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do celów prania pieniędzy uchwalił 16 listopada 2000 r. ustawę o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu.(Z dniem 22 października 2009 r. tytuł ustawy otrzymuje brzmienie- o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu)
Art. 1.
Ustawa określa zasady oraz tryb przeciwdziałania praniu pieniędzy, przeciwdziałania
finansowaniu terroryzmu, stosowania szczególnych środków ograniczających przeciwko
osobom, grupom i podmiotom oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w
obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji.
Art. 3.
1. Organami administracji rządowej właściwymi w sprawach przeciwdziałania praniu
pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zwanymi dalej „organami informacji
finansowej”, są:
1) minister właściwy do spraw instytucji finansowych, jako naczelny organ informacji
finansowej;
2) Generalny Inspektor Informacji Finansowej, zwany dalej „Generalnym Inspektorem”.
Art. 4.
1. Do zadań Generalnego Inspektora należy uzyskiwanie, gromadzenie, przetwarzanie
i analizowanie informacji w trybie określonym w ustawie oraz podejmowanie
działań w celu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu,
a w szczególności:
7) sprawowanie kontroli przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania
praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;
8) współpraca z zagranicznymi instytucjami i międzynarodowymi organizacjami
zajmującymi się przeciwdziałaniem praniu pieniędzy lub finansowaniu
terroryzmu;

Przykłady
Freemium

Model biznesowy, w którym produkt lub usługa (najczęściej oprogramowanie, gra komputerowa, usługa internetowa) jest dostępna za darmo, ale korzystanie z zaawansowanych funkcji lub uzyskanie niektórych wirtualnych dóbr wymaga wykupienia wersji premium. Słowo „freemium” to kontaminacja łącząca dwa aspekty modelu biznesowego: „free” (za darmo) i „premium”.
Sposoby, na jakie produkt lub usługa mogą być ograniczone w wersji darmowej:

ograniczenie funkcjonalności
ograniczenie ilościowe
ograniczenie stanowisk
ograniczenie przeznaczenia
ograniczenie wysiłku
Crowdfunding

Forma finansowania różnego rodzaju projektów przez społeczność, która jest lub zostanie wokół tych projektów zorganizowana. Przedsięwzięcie jest w takim przypadku finansowane poprzez dużą liczbę drobnych, jednorazowych wpłat dokonywanych przez osoby zainteresowane projektem.
Crowdfunding jest w większości krajów prawnie nieuregulowany. Pierwszą próbę prawnego uregulowania crowdfundingu podjął prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Barack Obama, podpisując 5 kwietnia 2012 roku ustawę o nazwie "JOBS Act" i wchodzącą w jej skład Crowdfunding Act. W Polsce prace nad odpowiednimi uregulowaniami prawnymi zapowiedział ówczesny Minister Administracji i Cyfryzacji Michał Boni.
Ustawa z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks Karny.
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny.
Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich nr 91/308 z 10 czerwca 1991 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do celów prania pieniędzy.
Strona internetowa: http://www.abw.gov.pl/
Strona internetowa: http://southpark.cc.com/
Dziękujemy za uwagę
Pranie pieniędzy a prawo dewizowe
Obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji dotyczą w szczególności:
rejestrowania transakcji - instytucja przyjmująca dyspozycję lub zlecenie klienta, obowiązana do przeprowadzenia transakcji, której równowartość przekracza 15 000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję, również gdy jest ona przeprowadzana sposobem więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane;
identyfikacji klientów - w celu wykonania obowiązku rejestracji instytucje obowiązane dokonują identyfikacji swoich klientów w każdym przypadku złożenia dyspozycji lub zlecenia dotyczących przeprowadzenia transakcji, na podstawie dokumentów przedstawionych przy złożeniu dyspozycji lub zlecenia przeprowadzenia transakcji albo przy zawieraniu umowy z klientem;
procedury wstrzymywania transakcji i blokady rachunku.
Nowe warunki gospodarcze zmuszają organa ścigania do baczniejszego zwracania uwagi na transakcje, w których można wyprać brudne pieniądze,
a takich możliwości rynek stwarza obecnie coraz więcej, chociażby poprzez: zawieranie umów handlowych na kwoty, które znacznie przekraczają cenę rynkową, fikcyjne kary i odszkodowania pomiędzy kontrahentami, obroty udziałami i akcjami pomiędzy spółkami prawa handlowego, fikcyjne finansowanie prac badawczo-rozwojowych, doradztwo czy konsulting.

Pomimo regulacji zawartych w kodeksie karnym i ustawie o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł system bankowy wciąż jest najatrakcyjniejszym kanałem prania brudnych pieniędzy.
Full transcript