Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Copy of Uczeń niedostosowany społecznie i zagrożony niedostosowaniem

No description
by

A r

on 30 January 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Copy of Uczeń niedostosowany społecznie i zagrożony niedostosowaniem

Uczeń z
A
D
H
D
Praca z uczniem niedostosowanym społecznie
Edukacja ucznia zagrożonego niedostosowaniem lub niedostosowanego społecznie
Niepowodzenia szkolne a przejawy niedostosowania społecznego
Przyczyny
niedostosowanie społeczne
termin ten odnosi się do osób, których funkcjonowanie społeczne jest zaburzone – są to zaburzenia sfery emocjonalno-wolicjonalnej, behawioralnej i osobowości.
Uczeń niedostosowany społecznie i zagrożony niedostosowaniem

Nieustannie poszukujemy skutecznych sposobów przeciwdziałania niedostosowaniu społecznemu. Przygoda, survival, elementy cyrkowe mogą być atrakcyjnymi,
alternatywnymi formami takich działań. Rozwijają bowiem poczucie własnej wartości i sprawstwa, budują zaradność życiową oraz umiejętności prospołeczne u młodych ludzi.
Z kolei te elementy stanowią warunek
niezbędny zarówno wszelkich programów profilaktycznych, jak i resocjalizacyjnych.

Edukacja przygodą jest zwana czasem wychowaniem przez przygodę, pedagogiką przygody, wychowaniem plenerowym, turystyką aktywną lub pedagogiką przeżyć.
Pedagogika przygody
Przejawia się trudnościami w dostosowaniu się do uznanych norm społecznych, zadań życiowych, zaburzoną
równowagą poznawczo-uczuciową, wadliwie zintegrowanymi postawami społecznymi, nieprzestrzeganiem zasad moralnych, negatywnymi lub nieadekwatnymi reakcjami na zakazy i nakazy zawarte w przypisanych im rolach społecznych i złym samopoczuciu.
objawy:
nagminne wagary,
ucieczki z domu i włóczęgostwo,
sporadyczne lub systematyczne picie
alkoholu,
odurzanie się (jego próby i faktyczne odurzanie się),
niszczenie mienia,
stosowanie przemocy,
bójki,
przywłaszczenie cudzego mienia,
kradzieże,
udział w grupach negatywnych,
usiłowanie i dokonanie samobójstwa.
Jako osoby niedostosowane społecznie traktuje się dzieci i młodzież, u których na skutek zaburzeń wewnętrznych lub niekorzystnych warunków środowiskowych występują utrwalone zaburzenia w zachowaniu. Zagrożone niedostosowaniem społecznym są dzieci i młodzież wychowujące się w warunkach niekorzystnych dla rozwoju psychospołecznego, na który negatywny wpływ wywierają takie środowiska, jak rodzina czy grupa rówieśnicza.
rodzaje niedostosowania społecznego:
Zachowanie demonstracyjno-wrogie
Zachowanie
zahamowane
Zachowanie niekonsekwentne
(reakcje spontaniczne, natychmiastowe, bez przemyślenia)
Zachowanie aspołeczne
• agresja werbalna i niewerbalna
• bezczelność w zachowaniu
• brak kontaktu z otoczeniem
• stany depresyjne
• zamknięcie w sobie
• działanie pod wpływem silnego bodźca
• kłopoty w nauce
• nadpobudliwość
• egoizm
• impulsywność
• agresywność
• brak poczucia obowiązku
• dezorganizacja zajęć
• tendencje sadystyczne
Biologiczne
• wady wrodzone,
• przebieg ciąży,
• urazy,
• niedotlenienie,
• przebyte choroby,
• FAS.
Środowiskowe
• środowisko rodzinne,
• środowisko szkolne,
• wpływ grupy rówieśniczej.
FAS (Fetal Alkohol Syndrom), czyli
Płodowy Zespół Alkoholowy
nadpobudliwość psychoruchowa,
problemy z pamięcią i trudności w uczeniu się (uczeń będzie się skarżyć, że nic mu nie wchodzi do głowy, choć się uczy),
zaburzenia zachowania,
niedostosowanie społeczne,
trudności w przewidywaniu konsekwencji swoich zachowań (uczeń może na przykład uciekać z domu),
niekontrolowane napady złości,
skłonność do uzależnień,
skłonności depresyjne i lękliwość,
podatność na manipulacje.
Zespół Zaburzenia Więzi,

uzależnienia (alkoholizm, narkotyki, leki, gry komputerowe),

przemoc (fizyczna, psychiczna, wykorzystywanie seksualne),

rozbicie (rozwód, separacja, śmierć, poważna choroba, emigracja zarobkowa),

bezrobocie, bieda, bezradność,

poziom kultury osobistej i życia rodzinnego.
Czynniki zakłócające funkcjonowanie rodziny
złe relacje z rówieśnikami,
wciąganie innych dorosłych do konfliktów.
Niedostosowanie społeczne uczniów idzie w parze z ich niepowodzeniami w nauce szkolnej. Niepowodzenia w nauce mogą być zarówno skutkiem, jak i przyczyną nieprzystosowania społecznego.
Problem niedostosowania społecznego ma także ogromne znaczenie ze względu na negatywne
wzorce zachowań, jakie uczeń trudny wnosi do klasy jako grupy rówieśniczej.
1. Czynniki społeczno-ekonomiczne
Należy tu wymienić całość warunków materialnych, społecznych i kulturowych, które powodują niekorzystną sytuację życiową dzieci i młodzieży w środowisku rodzinnym i pozaszkolnym.
Przyczyny trudności i niepowodzeń szkolnych
2. Czynniki biologiczno -psychiczne
Są to zadatki wrodzone, na przykład anatomiczna struktura mózgu, oraz warunki sprzyjające lub
hamujące prawidłowy rozwój tych zadatków.
3. Czynniki pedagogiczne
Jak pracować z
takimi uczniami?

• nieprzystosowanie treści nauczania do potrzeb życia i społecznie uwarunkowanych zainteresowań uczniów,
• niedoskonałość dydaktyczną w pracy nauczyciela,
• warunki materialne i organizacyjne w pracy szkoły,
• częste zmiany nauczycieli pracujących w danej klasie,
• zbyt wielką liczebność klas.
Uczeń uzyskuje orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego na mocy decyzji Zespołu orzekającego, działającego w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej.
W przypadku dziecka niedostosowanego społecznie określony jest:
• poziom rozwoju intelektualnego,
• przyczyny niedostosowania społecznego,
• poziom rozwoju poszczególnych funkcji poznawczych,
• cechy społecznego funkcjonowania ucznia,
• zaburzenia emocjonalne,
• poziom opóźnienia szkolnego.
Ponadto orzeczenie zawiera zalecenia i wnioski dotyczące pracy z uczniem, np.:
• dostosowanie wymagań do możliwości ucznia,
• zajęcia terapii pedagogicznej,
• socjoterapia,
• psychoterapia,
• profilaktyka uzależnień,
• resocjalizacja,
• utrwalanie norm i zasad współżycia społecznego.
Nauczyciel jest obowiązany dostosować wymagania edukacyjne (niezbędne do uzyskania poszczególnych śródrocznych i rocznych ocen klasyfikacyjnych z obowiązkowych i dodatkowych zajęć edukacyjnych, wynikających z realizowanego przez siebie programu nauczania) do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia.
W ocenie należy brać pod uwagę przede wszystkim cząstkowe efekty pracy ucznia. Jest to istotne zwłaszcza w przypadku uczniów sprawiających kłopoty wychowawcze, którzy w całościowym procesie dydaktyczno- wychowawczym potrzebują wsparcia, życzliwej pomocy i specjalistycznej opieki ze strony nauczycieli i wychowawców.
Pomoc uczniom mającym niepowodzenia szkolne w przygotowaniu ich do pełnego uczestnictwa w życiu grupy – dzieci na skutek trwałych, nieodwracalnych niepowodzeń tracą możliwość opanowania podstawowych wiadomości i umiejętności, które potrzebne są do aktywnego udziału w życiu społecznym.
Ukierunkowanie aktywności ucznia poprzez stworzenie warunków do rozwoju zainteresowań, wzmacnianie poczucia własnej wartości, samooceny, dpowiedzialności za własne działania.
Pomoc w nawiązywaniu pozytywnych kontaktów społecznych z rówieśnikami.
Modyfikowanie wzorów zachowań, wskazywanie innych, alternatywnych i adekwatnych do wymagań konkretnych sytuacji wychowawczych.
Promocja zdrowego stylu życia (profilaktyka uzależnień).
Włączenie uczniów niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym do zajęć z zakresu strategii radzenia sobie ze stresem, treningów zastępowania agresji, treningów umiejętności społecznych.
Wprowadzenie zajęć będących alternatywą dla zachowań ryzykownych młodzieży, odpowiadających zainteresowaniom uczniów.
Dla ucznia niedostosowanego społecznie lub zagrożonego niedostosowaniem należy przygotować Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny (IPET).
Sprawdzone wzory IPET można znaleźć
na stronie www.wcies.edu.pl w zakładce „Uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi”.
Każdy IPET jest odpowiedni, jeśli uwzględnia zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego oraz jest dostosowany do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Powinien także zawierać:
1. Zakres dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia.
2. Rodzaj i zakres zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów prowadzących zajęcia z uczniem, w tym w przypadku:
a) ucznia niepełnosprawnego – zakres działań o charakterze rewalidacyjnym,
b) ucznia niedostosowanego społecznie – zakres działań o charakterze resocjalizacyjnym,
c) ucznia zagrożonego niedostosowaniem społecznym – zakres działań o charakterze socjoterapeutycznym.
3. Formy i metody pracy z uczniem.
4. Formy, sposoby i okres udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiar godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane, ustalone przez dyrektora przedszkola lub szkoły.
5. Działania wspierające rodziców ucznia oraz zakres współdziałania z poradniami psychologiczno-
pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi, placówkami doskonalenia nauczycieli, organizacjami pozarządowymi oraz innymi instytucjami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.
Treści nauczania
należy położyć nacisk na rozbudzanie zainteresowań młodzieży nauką, na kształtowanie pozytywnej motywacji do nauki
Warunkiem realizacji tych postulatów jest stworzenie uczniom możliwości udziału w atrakcyjnych zajęciach. Dominować w nich powinny pokazy multimedialne, wycieczki, warsztaty itp. Ważne jest stworzenie tym uczniom możliwości odnoszenia sukcesów.
Aktywizujące metody i formy pracy
indywidualizowanie nauczania
stopniowanie trudności
funkcja oceny szkolnej:
powinna ona stanowić bodziec zachęcający uczniów do działań
zasada pomocy w nauce
przezwyciężaniu obawy przed kompromitacją, złą oceną,
przezwyciężaniu niechęci i nienawiści do szkoły,
poprawie interakcji z nauczycielami oraz kolegami w środowisku szkolnym,
korygowaniu i wyrównywaniu zaniedbań dydaktycznych oraz wychowawczych; wzmacnianie motywacji do nauki szkolnej,
przyjęciu aktywnej, pozytywnej postawy wobec zadań życiowych.
zasada dominacji wychowania.
Zakłada ona podporządkowanie wszelkich oddziaływań dydaktycznych celom wychowawczym.
zasada aktywizacji uczniów
giełda pomysłów,
burza mózgów,
gry dydaktyczne (symulacyjne, inscenizacje),
dramy,
metody sytuacyjne,
metody laboratoryjne,
metody problemowe
zasada systematyczności
zasada treści kształcących
eksponowanie w czasie procesu dydaktycznego tych treści nauczania, które w sposób szczególny kształtują u ucznia pozytywne cechy osobowości:
wrażliwość,
współczucie,
prawdomówność,
uczciwość,
pracowitość,
sumienność,
kulturę osobistą
zasada nauczania zespołowego
zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi
Uczeń z ADHD może znaleźć się w grupie uczniów zagrożonych niedostosowaniem społecznym, a nawet niedostosowanych społecznie.
U dziecka występują trudne zachowania wynikające z obecności objawów nadpobudliwości. Mogą
to być zachowania agresywne (agresja impulsywna) w stosunku do innych dzieci i osób dorosłych,
niszczenie rzeczy, obrażanie itp. Czasami agresja jest ukierunkowana na osiągnięcie korzyści (konkretnego celu).
■Zaburzenia pamięci
■Zaburzenia językowe:
• trudności w budowaniu spójnych wypowiedzi,
• trudności w posługiwaniu się przyimkami oraz zachowaniu następstwa czasowego,
• nieprzestrzeganie zasad prowadzenia rozmowy,
• zbyt szybkie i głośne mówienie.
■Dysleksja
■Niezgrabność ruchowa
Lepiej, żeby klasa była niezbyt liczna.
Nie karz za objawy, to nie jest wina ucznia.
Współpracuj z rodzicami, oni często najlepiej wiedzą, jakie kary i nagrody są dla ich dziecka skuteczne. Zastosujcie je wspólnie.
Nie wzmacniaj niewłaściwych zachowań – jeżeli uczeń dostaje uwagę dorosłego tylko wtedy, gdy
zachowuje się źle, będzie te zachowania powtarzał.
■Mów tak, aby słyszał:
• dziel złożone polecenia na proste,
• uprzedzaj o tym, co będzie za chwilę,
• podkreślaj rzeczy ważne,
• sprawdzaj i ucz sprawdzania (także czy zrozumiał polecenie).
Porządkuj jego otoczenie (stałe elementy lekcji, regulaminy, a na ławce tylko to, co niezbędne).
Posadź w odpowiednim miejscu – nie ma jednego, najlepszego miejsca. Dla jednego ucznia będzie to pierwsza ławka, dla innego ostatnia, samodzielne lub z najspokojniejszym kolegą czy koleżanką, ale raczej daleko od okna, akwarium, kolorowych pomocy naukowych.
Pozwól na więcej ruchu – wyślij po słownik lub kredę, pozwól rozdać pomoce.
Ucz totalnie (różnymi metodami, proponuj listy, plany, schematy).
Pamiętaj, że metody stosowane w pracy z uczniem ze specjalnymi potrzebami nie szkodzą innym
uczniom, a wręcz przeciwnie – im także pomagają.
Zespół Zaburzenia Więzi
destrukcyjne zachowania w stosunku do samego siebie, innych oraz przedmiotów (często bierze udział w wypadkach),
okrucieństwo wobec zwierząt,
kłamanie na temat rzeczy oczywistych (szalone kłamstwa),
kradzieże,
brak kontroli nad impulsami (często zachowuje się hiperaktywnie),
opóźnienia w nauce,
brak myślenia przyczynowo-skutkowego,
brak sumienia,
Wskazania do pracy
Przygotowała Helena Włochowicz
Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Świeciu

Dziękuję za Państwa uwagę!
5%
Dotyczy 5–7 procent dzieci, dwa razy częściej u chłopców. U dziewczynek częściej występuje samo zaburzenie koncentracji uwagi.
Wskazówki
A
D
H
D
IPET
Pomoc powinna służyć:
Zaburzenia
współwystępujące
- zaburzenia koncentracji uwagi (trudności w skupieniu się i tendencja do rozpraszania nawet pod wpływem delikatnych bodźców),

- nadmierna impulsywność (niemożność powstrzymania się przed działaniem i „odczekania” do momentu, kiedy wykonanie czynności będzie łatwiejsze lub akceptowane przez otoczenie),

- nadmierna ruchliwość
(w porównaniu z rówieśnikami).
Full transcript