Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

HM 8

No description
by

M. P.

on 9 February 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of HM 8

imitazione della natura

figury retoryczno-muzyczne

ustalenie faktury czterogłosowej

technika parodii

najważniejsze gatunki

religijne: msza i motet
świeckie: francuska chanson, włoski madrygał

najwięksi twórcy: Jacob Obrecht i Josquin des Prés

stylistycznie znów nawiązanie do klarowności, prostoty, przejrzystości

Josquin des Prés – symbolika dźwiękowa; podniósł muzykę do rangi wielkiej ekspresyjnej sztuki, interpretującej tekst w ramach przejrzystej faktury

gatunki: motet, msza, chanson

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja III (1490-1520)

Księstwo Burgundzkie – centrum: Dijon, Bruksela, Lille

ok. 1430 – nowy styl - klarowność

prekursorzy: John Dunstable, Guillaume Dufay, Gilles Binchois

gatunki – burgundzka/francuska chanson, motet, msza

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja I (1420-1460) – Szkoła burgundzka


W każdym wypadku, gdy muzyk nie jest zdolny przenieść umysły słuchaczy do swojego świata, to jego wiedza i umiejętność musi być uważana za próżną i żadną: bo nie dla innego celu muzyka została stworzona i zaliczona do sztuk wyzwolonych
(V. Galilei).

Moment zwrotny – muzyka uznana za sztukę

odrodzenie teorii

dążenie do naturalności – naśladowanie natury, mowy

zmiana roli muzyki i muzyków

praktyka międzynarodowej wymiany, podróże kompozytorów


przemieszczenie centrum z Francji, poprzez obszar franko-flamandzki, aż do Włoch



Muzyka:



Jakimże geometrą, pytam i jakim muzykiem musiał być ten, kto zbudował człowieka? Jakie też wymagania należy stawiać temu, kto zechce naśladować ten wzór?
(P. Gauricus)

Dawid,
Michał Anioł (1501-1504)

Kaplica Sykstyńska
(sklepienie: 1508-1512)

Wiosna,
Sandro Botticelli (1482)

badanie nad perspektywą, mechaniką ruchu, anatomią ciała

tematyka: mitologiczna, religijna, realistyczna

malarstwo: odtworzenie postaci w trójwymiarowej przestrzeni, rozwój pejzażu

malarstwo ścienne – fresk

Tycjan, G. Bellini, S. Boticelli. L. da Vinci, Michał Anioł, Rafael Santi

Malarstwo i rzeźba:

Ostatnia wieczerza,
Lenardo da Vinci (1495-1498)

Ostra Brama w Wilnie:

Złota Brama w Gdańsku:

Katedra w Zamościu

Spichlerz w Kazimierzu Dolnym

wzorce starożytne – poszukiwanie idealnych proporcji, prostoty, harmonii

bogata architektura świecka

rozwój urbanistyki: zakładanie miast w oparciu o geometryczny plan

architekci: Leon Battista Alberti, Michelangelo Buonarroti (Michał Anioł), Donato Bramante, Filippo Brunelleschi, Philibert Delorme, Pierre Lescot, Pietro Lombardo, Andrea Palladio, Giuliano da Sangallo, Rafael Santi, Leonardo da Vinci

Architektura:

twórcy nie są anonimowi; nowy typ artysty – geniusz

natura wzorem dla sztuki


Nie istnieje nic, co by było wyłącznie przyrodą albo wyłącznie sztuką. Każda rzecz ma na swój sposób udział w obu.
Żaden twór rzeźbiarstwa ani malarstwa, ani rzemiosła artystycznego nie powstanie bez umysłu; to umysł decyduje o nich wszystkich
(N. Cusanus)

Sztuka:


początek: wielkie odkrycia geograficzne (Kolumb 1492, Magellan 1519-22)

rozwój nowożytnych nauk przyrodniczych

wynalezienie druku

koniec: koniec wojny trzydziestoletniej (1648)

Ramy czasowe epoki
XV-XVI w.:

termin użyty w XVI w. przez Giorgio Vasariego


od połowy XIX w. – termin stosowany dla określenia włoskiej sztuki XV i XVI wieku


rozumienie: odrodzenie kultury antycznej, człowieka, humanizm, wszechstronny rozwój, „odrodzenie ludzkości i przeszłości”

Termin "renesans":

kulminacja franko-flamandzkiej polifonii wokalnej

twórczość Orlanda di Lasso

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja V (1560-1600)

główni przedstawiciele – Nicolas Gombert, Clemens non Papa, Adrian Willaert

gatunki: chanson, Lied, vilanella, nowy madrygał (świeckie); msza, motet (religijne)

faktura się zagęszcza, rezygnacja z przejrzystości, większa fantazja, wzmożona wyrazowość



Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja IV (1520-1560)

główni reprezentanci: Guillaume Dufay i Johannes Ockeghem

powraca gotycko-mistyczny element tradycji francuskiej

gatunki: msza, motet, chanson







Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja II (1460-1490)


Ludzie rozumni i uczeni nie zadowalają się, jak to czyni niewykształcony tłum, prostą przyjemnością, jaką daje oglądanie różnorodnych barw i kształtów rzeczy, ale potem badają, jakie te zjawiska mają stosunki i proporcje, jaka jest ich istota i natura. Otóż twierdzę, że tak samo jest w muzyce, nie dość jest po prostu cieszyć się różnymi harmoniami
(V. Galilei)

Teoria staje się odzwierciedleniem praktyki

I (1420-1460): Dunstable, Dufay, Binchois
II (1460-1490): Dufay, Ockeghem, Busnois
III (1490-1520): Obrecht, Josquin
IV (1520-1560): Willaert, Gombert, Clemens non Papa, Janequin
V (1560-1600): A. Gabrieli, di Lasso, Palestrina, Marenzio

Wprowadzenie nowej epoki:
G. Gabrieli, Sweelinck, Gesualdo, Monteverdi


Generacje kompozytorów:

Pieta,
Michał Anioł (1498-1500)

Święta Rodzina,
Michał Anioł (1503-1504)

Mona Lisa,
Leonardo da Vinci (1503-1506)

Narodziny Wenus,
Sandro Boticelli (1485)

Donato Bramante:
Tempietto (mała świątynia) przy kościele San Pietro in Montorio w Rzymie

Rotunda kościoła S. Maria delle Grazie w Mediolanie (Donato Bramante)

jednoczenie się rozbitych państw (Hiszpania, Francja, Włochy)

narodziny kapitalizmu

prąd religijny – reformacja

prąd umysłowy – humanizm
(Erazm z Rotterdamu, odnowienie starożytnych kierunków filozoficznych: platonizmu i arystotelizmu)

kierunki empiryczne i eksperymentalne
(F. Bacon, Galileusz, M. Kopernik)

Procesy historyczne:
Full transcript