Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Cyganeria artystyczna

No description
by

Karola Pietrzak

on 16 June 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Cyganeria artystyczna

Francuska bohema - stan umysłu?
Później ich zadaniem stało się wyłącznie tworzenie sztuki dla sztuki. Lubili szokować swoich widzów czy słuchaczy, szczególnie, jeśli pochodzili oni z wyższych sfer, żyjących za pan brat z konwenansami oraz ograniczeniami. Zwyczajni ludzie nie doceniali ich dzieł ze względu na to, że nie potrafili dostrzec ich czasami bardzo głębokiego sensu oraz znaczenia.
Cyganeria krakowska - z czym to się je?
Cyganeria była to nieformalna grupa artystów, zazwyczaj związanych z ASP, manifestująca swoją odrębność obyczajową. Artyści skupieni wokół cyganerii, zwanej inaczej bohemą, nosili czarne peleryny i kapelusze.

Głównymi przedstawicielami bohemy, czyli cyganerii artystycznej byli buntownicy. Osoby zajmujące się w swoich czasach tematami drażliwymi i oburzającymi.
Prezentację wykonały:
Karolina Pietrzak
Agnieszka Hadasik
"Przybyszewszczyzna", czyli artyści skupieni wokół Stanisława Przybyszewskiego.
Przybyszewski określany był mianem samotnego szatana; ludzie ci szukali wszelkich form buntu przeciwko społeczeństwu, samych siebie uznawali za wielkie indywidualności; nie mogli pogodzić się z szarością codziennego życia, nie podobały im się panujące stosunki społeczne, nie akceptowali otaczającego ich świata.
Cyganeria, cyganeria!
Cechy cyganerii:
postawa obojętności lub buntu wobec konserwatywnego społeczeństwa i wobec przymusów;
idea przebudowy świata, sztuki;
alkoholizm, narkomania (często na pokaz);
utrata kontaktu ze społeczeństwem;
ekstrawaganckie stroje i zachowania;
luźne związki erotyczne.
"La Boheme" w wykonaniu Justyny Szafran
Cyganeria bronowicka, skupiona wokół Włodzimierza Tetmajera i Lucjana Rydla.

Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie
i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem
i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
w nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata
"Całe moje życie streściło się w tej wielkiej alternatywie: wszystko albo nic. Wybrałem wszystko."
"Człowiek trzeźwy jest nudny. Rozum jest też nudny, ponieważ posiada zasady i granice, o które się ciągle obija."
Tak o nim mówili:
"Dzieła Przybyszewskiego są mieszaniną katolickiego dymu z kadzidła i kultu szatana, lirycznego patosu i naukowej wściekłości sekcjonowania zwłok."
A. Soergl

"Słowiański satanizm Przybyszewskiego objawia się w orgiastycznej żądzy niszczenia, jest on nihilizmem, bezgraniczną radością niszczenia i unicestwiania."
Maria Maresch-Jezewicz

"Przybyszewski jest nadzwyczaj mocnym, ale zbyt jednostronnie rozwiniętym temperamentem, lecz właśnie ta jednostronność, ten brak umiejętności poszerzenia, jest znakiem jego całkowitej autentyczności."
A. Moeller-Bruck

Kabaret Zielony Balonik
Założyli go w 1905 r. Adam Grzymała-Siedlecki, Tadeusz Boy - Żeleński, Stanisław Kuczborski, Jan August Kisielewski.

Kabaret ten był raczej zabawą – był kameralny i mało popłatny. Ukazywał rzeczywistość na opak, głosił kult zdrowego rozsądku, naśmiewał się z sentymentalizmu. Opierał się na prowokacji, żarcie, zabawie, jego najważniejszą cechą był ścisły związek między tym, co działo się na estradzie a widownią.
Henryk Szczygliński, Zielony Balonik, plakat, 1906
Tutaj odbywal się kabaret.
Jak wygląda niedziela oglądana przez
okulary Jana Lemańskiego.

By uniknąć ambarasu,
Wzięto rok za miarę czasu.

Dzielą go (bardzo wygodnie)
Na miesiące i tygodnie.

Tydzień znów z grubsza podzielę
Na zwykłe dni i Niedzielę.

Do pracy są zwykłe dzionki,
A Niedziela dla małżonki.

W ten dzień by największa ciura
Wyzwolona jest od biura.

Każdy ze swoją niewiastą
Rad wybiera się za miasto.
(...)


Szczęściem wzbiera miejskie łono,
Gdy trawkę widzi zieloną.

Już was tylko przestrzeń krótka
Oddziela od piwogródka.

Ale kto ma liczną dziatwę,
Nic mu w życiu nie jest łatwe.

Franio się przestraszył gęsi,
A Maryjka woła: "ęsi".

Brzusiowi pot spływa z czoła
I co gorsza, nic nie woła.

Wszystko mija, więc szczęśliwie
Siedzicie wreszcie przy piwie.
(...)

Ociężałym nieco krokiem
Wracasz do dom późnym zmrokiem.

Teraz wielka pantomima:
Do snu kładzie się rodzina.
(...)

Patrzysz łakomie, jak żona
Rozdziewa pierś i ramiona.

Słońce, wieś, Traviata, piwo,
Myśli płyną ci leniwo.

A finał ekskursji całej:
Nowy bąk za trzy kwartały.
Słowo wywodzi się z języka francuskiego – „la boheme” to dosłownie mieszkaniec Czech, chodzi jednak o określenie Cyganów, czyli ludzi wolnych, nieposiadających stałego miejsca zamieszkania, spędzających czas na zabawie i będących wiecznie w drodze.
Theodor von Holst: Życzenie
Auguste Renoir: Lisa jako Cyganka
Pierwsza grupa cyganerii artystycznej, buntującej się przeciwko mieszczańskim normom oraz mieszczańskiej, obojętnej publiczności,
uformowała się we Francji w latach 30. XIX wieku.
V. Van Gogh:
Wozy cygańskie, obozowisko w okol. Arles
Kadr z filmu "Całkowite zaćmienie" Agnieszki Holland
Cyganeria artystyczna ukształtowała wyobrażenie
o francuskiej stolicy – mieście roztańczonych kabaretów i szemranych uliczek, gdzie poeci przeklęci poszukują taniej miłości.
Moulin Rouge (pol. Czerwony Młyn) to tradycyjny kabaret otwarty 5 października 1889 roku przez Josepha Ollera, właściciela paryskiej Olympii. Położony w dzielnicy czerwonych latarni niedaleko Montmartre w Paryżu, jest znany z wielkiej, czerwonej imitacji młyna na dachu. Kabaret od czasu powstania prezentuje przedstawienia taneczne, w których na scenie występują tancerze i tancerki ubrani w kolorowe, wymyślne stroje. Tancerki często prezentują się topless, ozdobione biżuterią lub barwnymi piórami. Na przestrzeni lat Moulin Rouge stało się słynne z wykonywanego tu kankana, którym kończyły się przedstawienia.
Naczelną trójkę poetów-cyganów tworzyli w modernizie trzej artyści francuscy: Baudelaire, Rimbaud i Verlaine, tzw. poeci wyklęci, wiodący życie w dzielnicy Montmartre. Ludzie wyobcowani, odrzuceni przez społeczeństwo, potępiani przez „porządnych obywateli” i ubóstwiani przez liczne grono odbiorców. Bogowie i wyrzutki społeczeństwa zarazem.
(…) Baudelaire, Verlaine, Tolouse-Lautrec byli ciężkimi alkoholikami, Rimbaud, Gauguin i van Gogh to notoryczne obieżyświaty i włóczęgi, których życie przemijało w kawiarniach, knajpach, kabaretach, burdelach i w szpitalach albo po prostu na ulicy. Niszczyli w sobie wszystko, co społeczeństwo mieszczańskie uważało za słuszne, pożyteczne, wspólne wszystkim i sprzyjające życiu unormowanemu, które dla nich było czymś potwornie banalnym i odrażającym (…).
Charles Pierre Baudelaire (ur. 1821 w Paryżu, zm. 1867) – poeta i krytyk francuski, znany z przekładów utworów m.in. Edgara Allana Poego. Prekursor symbolizmu i dekadentyzmu. Jego twórczość wywoływała w swoim czasie kontrowersje, a autora wielokrotnie oskarżano o obrazę moralności. Baudelaire często podejmował tematy prostytucji, dewiacji, życia na marginesie społecznym oraz buntu przeciwko tradycji i religii.
Jean Nicolas Arthur Rimbaud (ur. 1854 w Charleville-Mézières, zm. w 1891 w Marsylii), francuski poeta. Jego życie urosło do rangi legendy, a nazwisko stało się symbolem obyczajowego buntu. Przedstawiciel symbolizmu, często uważany również za duchowego przewodnika przyszłego pokolenia dekadentów. Już pierwsze jego wiersze, pisane w wieku piętnastu lat, uznane zostały przez niektórych odbiorców za arcydzieła literatury francuskiej.
Paul Verlaine (ur. w 1844 w Metzu, zm. w 1896 w Paryżu) – jeden z największych i najbardziej uznanych poetów francuskich. Przedstawiciel impresjonizmu w literaturze. Jego poezja zdobyła wielkie uznanie współczesnych. Najbardziej znanym z jego wierszy jest "Chanson d’automne", który w czasie II wojny światowej służył aliantom do przekazywania kodowanych wiadomości francuskiemu ruchowi oporu.
Eugène Henri Paul Gauguin (ur. 7 czerwca 1848 w Paryżu, zm. 8 maja 1903 na Markizach, Polinezja Francuska) - malarz francuski.
Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?
Jeźdźcy na plaży
Sjesta
Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Montfa (ur. 24 listopada 1864 w Albi we Francji, zm. 9 września 1901 na zamku Malrome w regionie Gironde) – francuski malarz i grafik. Przedstawiciel postimpresjonizmu, swoimi litografiami wywarł wielki wpływ na rozwój nowoczesnego plakatu.
Toaleta
Yvette Guilbert wywoływana przed kurtynę
Tańcząca Jane Avril
Full transcript