Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Copy of Eucharystia

No description
by

Alex Rodakowski

on 24 February 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Copy of Eucharystia

„To czyńcie na moją pamiątkę.” Historia celebracji eucharystycznej rozpoczyna się od momentu Ostatniej Wieczerzy Pana Jezusa, podczas której ustalił On strukturę tego obrzędu
i nakazał powtarzanie go. Wziął On chleb, złożył dziękczynienie i wypowiedział słowa: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane...", połamał go i rozdał jako pokarm. Podobnie wziął kielich wina
i złożył dziękczynienie, mówiąc: "Oto jest Krew moja, Nowego Przymierza...", po czym dał go wszystkim do picia. Na koniec wyrzekł slowa:
"To czyńcie na moją pamiatkę". Głównym punktem celebracji eucharystycznej ustanowionej przez Jezusa jest złożenie na ołtarzu chleba i wina, modlitwa eucharystyczna (zawierająca opis ustanowienia Eucharystii), "konsekracja", czyli przeistoczenie oraz połamanie chleba oraz Komunia. Dziś ta część zwana jest liturgią eucharystyczną, czyli rytualna czynność upamietniajacą zmartwychwstałego Chrystusa, pamiątka Jego śmierci i zmartwychwstania, wieczerza zmartwychwstałego. W stosunku do środowiska hebrajskiego,
w helleńskim wyraźniej zaakcentowany został element modlitwy dziękczynnej (greckie "eucharystia", której nazwa zostanie później rozszerzona na całą celebrację) i ustalone zostały odpowiednie formy, a pierwsza część wypełniona została czytaniami Pisma Świętego, homilia, śpiewami i modlitwami (obecna liturgia słowa). Około 160 r. św. Justyn opisuje po raz pierwszy Eucharystię, odprawianą w Rzymie. A około 215 r. św. Hipolit przedstawia pierwszy tekst spisanej modlitwy eucharystycznej. W IV wieku liturgia mszalna (nowa nazwa używana w Kościele zachodnim) zdecydowanie rozwija się i wzbogaca o nowe elementy, staje się ona też bardziej uroczysta i wystawna. Przy zachowaniu podziału Mszy na dwie części, pojawiają się pewne różnice co do obrządków oraz co do samego języka. W obrządku rzymskim następuje przejście z języka greckiego na łaciński, ustalony zostaje tak zwany kanon rzymski modlitwy eucharystycznej, wprowadzona zostaje modlitwa Sanctus oraz Ojcze nasz. Lekcjonarze i mszały. W V - VII wieku szególnego znaczenia zaczynają nabierać trzy momenty celebracji, którym towarzyszą śpiewy i modlitwy (kolekta, ofertonium i komunia); procesja na rozpoczęcie Mszy, procesja z chlebem i winem, procesja podczas komunii. Zmiany w zakresie obrzędów eucharystycznych od czasów Ostatniej Wieczerzy, do chwili obecnej. W czasie łamania chleba wprowadzony zostaje śpiew Baranku Boży. Pojawiają sie pierwsze księgi liturgiczne, do czytań zaczyna być używany lekcjonarz, do modlitwy sakramentarz, a do śpiewów graduał. Od VIII - IX wieku liturgia rzymska przeszczepiona została na tereny Galii, gdzie wprowadzono modlitwy prywatne, odmawiane po cichu przez kapłana podczas wejścia oraz komunii. Wierni nie rozumiejąc łaciny ograniczają swoje aktywne uczestnictwo, nawet podczas komunii. Kapłan dokonuje wszystkiego sam, ze wspominanych ksiąg liturgicznych, powstaje jedna księga, nazwana mszałem. Szczególna uwaga skoncentrowana zostaje na konsekracji wraz
z rytuałem podnoszenia hostii
i kielicha, uklęknięciem i znakami krzyża. Zanika Komunia w postaci wina, a zwykły chleb ustępuje chlebowi przaśnemu, która kładziona jest na języku, a nie jak poprzednio dawana do ręki. W 1014 roku na życzenie cesarza Henryka I zostaje wprowadzony nowy element, jest nim Credo (Wyznanie wiary), czyli symbol nicejsko - konstantynopolski. Reformy soborowe. Coraz bardziej postępuje oddalanie się wiernych, skupionych na prywatnych praktykach, od aktywnego uczestnictwa we Mszy świętej, zbiega się,
z często nadmierną swobodą kapłana
w dziedzinie obrzędów liturgicznych. Sobór Trydencki zmuszony jest więc interweniować, zarządzając rewizję mszału, który zostaje opublikowany
w 1570 roku przez św. Piusa V. Do końca XIX wieku nie zostają wprowadzone żadne znaczące zmiany,
z wyjątkiem kilku szczegółów typu Confiteor przed Komunią czy modlitwy po Mszy świętej, wprowadzone przez Leona XIII. Dopiero Pius X, pod naciskiem rozwijającego się ruchu liturgicznego,
w 1910 r. przedstawia projekt reformy, który podjęty zostaje w 1948 r przez Piusa XII,
a następnie przez Sobór Watykański II. To właśnie soborowi zawdzięczamy rewizję całej celebracji liturgicznej, ubogacenie czytań i modlitw, przywrócenie niektórych obrzędów (Komunia pod postacią wina, modlitwa wiernych, itd.) i ksiąg liturgicznych wraz z podziałem niektórych zadań
i czynności pomiędzy lektorów
i kantorów, a zwłaszcza dyspozycje mające ułatwić zrozumienie liturgii (usuwając, jako przeszkodę ku temu, język łaciński) oraz ułatwić wiernym aktywne w niej uczestnictwo. Prezentacje wykonała: Natalia Jędrzejewska
Full transcript