Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ

No description
by

Bill B.

on 14 December 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ενωμένη με τους καθολικούς μέχρι το 1054μ.Χ., οπότε και επήλθε οριστικά ο χωρισμός της από εκείνους.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ
ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑI:
1η ΔΙΑΦΟΡΑ
Στο σύμβολο της Πίστεως (Πιστεύω) πρόσθεσαν αυθαίρετα τη φράση «και εκ του Υιού εκπορευόμενο», διδασκαλία ξένη που δεν υπήρχε στο Ευαγγέλιο.
Αυτή η διαφορά ονομάζεται "fillioque".
Αντιθέτως, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, λέει καθαρά ότι
"το Άγιο Πνεύμα παρά του Πατρός εκπορεύεται"
γεγονός που αναγνώρισαν και επικύρωσαν η Πρώτη και η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος.

2η ΔΙΑΦΟΡΑ
Οι καθολικοί υποστηρίζουν πως ο Πάπας έχει το αλάθητο!
Οι Καθολικοί
το 1870, κατά την πρώτη Βατικάνια Σύνοδο, αναγνώρισε το αλάθητο. Δηλαδή, πως όταν μιλάει ο εκάστοτε Πάπας περί Πίστεως από Καθέδρας είναι ο αλάνθαστος.
3η ΔΙΑΦΟΡΑ
Οι καθολικοί επέβαλαν στους κληρικούς τους την υποχρεωτική αγαμία! Ενώ σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Εκκλησιαστική Παράδοση, ο Κληρικός είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ γάμου και αγαμίας.
4η ΔΙΑΦΟΡΑ
Διδάσκουν τα περί αξιομισθίας των Αγίων, μια ακόμα αυθαίρετη διδασκαλία, η οποία και αυτή δεν αναφαίνεται πουθενά ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε καν στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση.

5η ΔΙΑΦΟΡΑ
Διδάσκουν ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα (με την λεγόμενη «άσπιλη σύλληψη»), ενώ η αλήθεια της Αγίας μάς Εκκλησίας, μας υποδεικνύει, ότι το Άγιο Πνεύμα την καθάρισε από κάθε μολυσμό της προπατορικής αμαρτίας, όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε κατά τον Ευαγγελισμό της «Πνεύμα Αγίων επιλευσετε επί σε»

ΕΚΤΟΣ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΝΑΟΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ
Καποιοι από αυτούς είναι οι εξής:
1. Καθεδρικός Ναός Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου (Αθήνα)
2. Ναός Αγίου Παύλου (Πειραιά)
3. Ναός Αγίου Λουκά (Ηράκλειο Αττικής)
4. Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Καλλιθέα)
5. Ναός Μεταστάσεως Θεοτόκου (Παλιό Φάληρο)
6. Ναός Χριστού Βασιλέα (Παγκράτι)
7. Ναός Αγίου Βαπτιστή (Ψυχικό)
8. Παρεκκλήσιο Αγίου Παύλου (Κηφισιά)
9. Παρεκκλήσιο του Τίμιου Σταυρού (Αγ. Παρασκευή)
10. Ναός Αγίου Ιωσήφ (Ακαδημία Πλάτωνος)
11. Ναός Αγίου Φραγκίσκου (ΑΓ. Ανάργυροι)
12. Ναός Ιεράς Καρδιάς του Σωτήρος(Αθήνα)
13. Ναός Αγίας Θηρεσίας (Κυψέλη)
14. Παρεκκλήσιο των Αγίων Αποστόλων (Βούλα)
15. Ναός Ιεράς Παναγίας του Καρμήλου(Πλάκα Κερατέας)
16. Ναός Αγίας Βαρβάρας (Καμαριζα)
17. Ναός Αγίου Ανδρέα (Πάτρα)
18. Ναός Αγίου Μιχαήλ Γερμανοφώνων (Κηφισιά)

Εκκλησιαστική και Διοικητική Οργάνωση της Καθολικής Εκκλησίας
Οι ένδεκα Καθολικές Επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος, διακρίνονται στις αναγνωρισμένες και τις μη αναγνωρισμένες από το ελληνικό κράτος. Οι τελευταίες δεν αναγνωρίζονται επειδή η σύστασή τους έγινε μετά το 1830, δηλαδή μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου το οποίο - όπως αναφέρθηκε - αφορούσε την ελεύθερη άσκηση της θρησκευτικής λατρείας καθώς και την ισοπολιτεία των ελλήνων Καθολικών. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν σήμερα εκκλησιαστικές "επαρχίες" με ελάχιστους πιστούς οι οποίες έχουν επίσημη αναγνώριση, ενώ "επαρχίες" με χιλιάδες πιστούς δεν αναγνωρίζονται από το ελληνικό κράτος.
Οι εκκλησιαστικές "επαρχίες" στις οποίες διαιρείται σήμερα η ελληνική Καθολική Εκκλησία, είναι οι ακόλουθες:

1. Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Ιδρύθηκε το 1835 και περιλαμβάνει την Αθήνα, Πελο-πόννησο και Στερεά Ελλάδα έχοντας περίπου 30.000 μέλη. Διαθέτει τρία δημοτικά σχολεία και έναν οίκο ευγηρίας.

2. Αρχιεπισκοπή Ρόδου. Ιδρύθηκε το 1897 και περιλαμβάνει τα Δωδεκάνησα. Καθώς δεν υπάρχει τοπικός κλήρος, την φροντίδα έχουν αναλάβει Φραγκισκιανοί ιερομόναχοι, οι οποίοι είναι αλλοδαποί όπως και οι περισσότεροι πιστοί
3. Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου. (Με ουσιαστική έδρα την Τήνο). Περιλαμβάνει τα νησιά Νάξο, Πόρο, Αντίπαρο, Αμοργό, Τήνο, Μύκονο, Ανδρο και Δήλο. Παράλληλα, λειτουργεί ως Μητρόπολη για όλο το Αιγαίο, αποτελώντας ένα από τα λίκνα του ελληνικού καθολικισμού. Υπολογίζονται πάνω από 3.000 πιστοί, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι συγκεντρωμένοι στην Τήνο. Τις θρησκευτικές ανάγκες των πιστών, καλύπτουν επτά ιερείς και δύο ιησουίτες ιερομόναχοι. Ειδικότερα, στην Τήνο υπάρχουν περίπου 30 Καθολικές εκκλησίες, εκατοντάδες εξωκκλήσια, καλοκαιρινές κατασκηνώσεις παιδιών από διάφορους φορείς της Καθολικής Εκκλησίας, Σύλλογος Καθολικών Αγροτών. Θρησκευτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η τέλεση δύο παντηνιακών προσκυνημάτων: α) τον Ιούλιο, όταν τιμάται "η ιερή καρδιά του Ιησού" και β) την πρωτομαγιά, όταν γίνεται "ευλογία των αυτοκινήτων".

4. Επισκοπή Χίου. Ιδρύθηκε το 13ο αιώνα. Περιλαμβάνει τα νησιά Χίο, Μυτιλήνη, Σάμο και τα υπόλοιπα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

5. Αρχιεπισκοπή Κέρκυρας. Καλύπτει τα νησιά του Ιονίου. Περιλαμβάνει περίπου 3.000 μέλη, κυρίως μαλτέζικης καταγωγής στην Κέρκυρα. Πρόκειται για τους Καθολικούς με τα λιγότερα προβλήματα στις σχέσεις τους με την Ορθόδοξη πλειοψηφία, γεγονός που οφείλεται στην ευρωπαϊκή νοοτροπία των Επτανησίων.

6. Αποστολικό Βικαριάτο Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1926. Σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο της Καθολικής Εκκλησίας, η επαρχία αυτή δεν πληρεί όλες τις προϋποθέσεις για να αναδειχθεί σε αυτοτελή Επισκοπή. Η βασική ενορία του Βικαριάτου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και στη δικαιοδοσία του ανήκουν οι Καθολικές Εκκλησίες της Θεσσαλίας, Καβάλας και Αλεξανδρούπολης. Αριθμεί περισσότερα από 2.000 μέλη και απασχολεί τα τάγματα των Αδελφών Χριστιανικών Σχολών, των Αδελφών του Ελέους και των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ. Ως τοποτηρητής, προϊσταται ο Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας Σεβασμιότατος Αντώνιος Βαρθαλίτης ενώ την ποιμαντική φροντίδα έχουν οι Πατέρες της Ιεραποστολής, γνωστοί και ως Λαζαριστές. Η εκκλησιαστική αυτή επαρχία δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη.

7. Επισκοπή Σύρου. Ιδρύθηκε το 13ο αιώνα. Περιλαμβάνει περίπου 8.000 μέλη και έχει υπό την ευθύνη της τις δύο Εκκλησίες και το Καθολικό κοιμητήριο της Μήλου. Δεδομένου ότι τα τρία τέταρτα του Καθολικού κλήρου και των μοναχών στην Ελλάδα προέρχονται από τη Σύρο, το "νησί του Πάπα", όπως ονομάζεται, αποτελεί το γνωστότερο κέντρο του ελληνικού καθολικισμού.

8. Επισκοπή Θήρας. Ιδρύθηκε το 1204 και έχει περίπου 150 μέλη.
9. Επισκοπή Κρήτης. Ιδρύθηκε το 1874 και αριθμεί 1.000 σχεδόν μέλη (ξένοι εργαζόμενοι, τουρίστες, μικτοί γάμοι).
Η Ιερά Σύνοδος της Καθολικής Ιεραρχίας στην Ελλάδα
Η Ιερά Σύνοδος ιδρύθηκε το 1965, ενώ το τελευταίο Καταστατικό της εγκρίθηκε από την Αγία Εδρα το 1983 αφού προσαρμόστηκε στο Νέο Κώδικα Κανονικού Δικαίου της Καθολικής Εκκλησίας. Αποτελεί το ανώτερο διοικητικό όργανο και συνέρχεται σε τακτικές συναντήσεις ανά εξάμηνο. Τα μέλη της είναι έξι: τρεις Αρχιεπίσκοποι, ένας Επίσκοπος και δύο Εξαρχοι (ο ένας είναι τιτουλάριος Επίσκοπος), όλοι Ελληνες πολίτες. Οι Ιεράρχες διορίζονται από την Αγία Εδρα ύστερα από πρόταση της τοπικής Συνόδου της Ιεραρχίας. Ο Πρόεδρος της Συνόδου εκλέγεται ανά τριετία. Τα μέλη δεν είναι ισόβια, παραιτούνται και αντικαθίστανται με τη συμπλήρωση του εβδομηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας τους.
Τα βασικά όργανα της Ιεράς Συνόδου, στα οποία προϊσταται Ιεράρχης και μετέχουν ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί, είναι: Νομικό Συμβούλιο. Εκκλησιαστικά Δικαστήρια πρώτου και δεύτερου βαθμού, που ασχολούνται με τις ακυρώσεις γάμων, εφόσον η Καθολική Εκκλησία δεν δέχεται το διαζύγιο. Επιτροπές για: α) την Κατήχηση, β) τη Λειτουργική, γ) την Ποιμαντική του Τουρισμού δ) τη Νεολαία, ε) την Κοινωνική Συμπαράσταση (η οργάνωση ΚΑΡΙΤΑΣ), στ) τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (το Ποντιφικό Συμβούλιο "Δικαιοσύνη και Ειρήνη").

Ιερείς και Μοναχικά Τάγματα
Στις περιοχές όπου η παρουσία των Ελλήνων Καθολικών είναι σημαντική (Αθήνα, Σύρος, Τήνος), υπάρχει ικανός αριθμός ιερέων και μοναχικών ταγμάτων, με σκοπό την κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών των πιστών και την προσφορά κοινωνικού έργου. Καθώς μεταξύ ιερέων από τη μια μεριά και μοναχών από την άλλη παρουσιάζονται πολιτισμικές διαφορές λόγω της χώρας σπουδών (Ιταλία και Γαλλία αντίστοιχα), έχουν αναπτυχθεί πολλές απόψεις για το ρόλο και τις μορφές δράσης της σύγχρονης Εκκλησίας που δεν συμπίπτουν πάντα με τις επίσημες απόψεις της Αγίας Εδρας.
Α. Ιερείς
Οι περισσότεροι από τους Ελληνες Καθολικούς ιερείς, οι οποίοι μόλις ξεπερνούν τους πενήντα, προέρχονται από τη Σύρο. Ολοι είναι Ελληνες πολίτες, με εξαίρεση τον εφημέριο της ενορίας των Γερμανόφωνων Καθολικών, ενορία που εξυπηρετεί περίπου επτά χιλιάδες άτομα. Σύμφωνα με τον Κώδικα Κανονικού Δικαίου της Καθολικής Εκκλησίας, οι ιερείς που αναλαμβάνουν συγκεκριμένο ποιμαντικό έργο παραιτούνται των καθηκόντων τους και αντικαθίστανται μόλις συμπληρώσουν το 75ο έτος της ηλικίας τους. Ετσι, σήμερα είναι ενεργοί μόνο σαράντα. Νέες χειροτονίες αναμένονται μόνο στη Σύρο μέχρι το 2.000 μΧ.
Β. Μοναχικά Τάγματα
Τα μοναχικά τάγματα συνιστούν σοβαρή δύναμη της Καθολικής Εκκλησίας και υλοποιούν την παράδοσή της για προσφορά κοινωνικού έργου. Η λειτουργία τους στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα της μόνιμης εγκατάστασης μοναχών, κυρίως ξένων, που κατά καιρούς αποστέλλονταν στη χώρα μας. Τα μοναχικά τάγματα στελεχώνονται τώρα κυρίως από Ελληνες μοναχούς/ές (η αναλογία Ελλήνων/ξένων είναι 5/3), ιδιαίτερα όσα έχουν μακραίωνη παρουσία στην Ελλάδα. Διακρίνονται σε ανδρικά και γυναικεία.
α) Τα ανδρικά τάγματα διαιρούνται σε μοναχικά και ιερομοναχικά.
i) Τα ανδρικά μοναχικά τάγματα είναι τα εξής: Αδελφοί Μαριανοί Αδελφοί Χριστιανικών Σχολών σε Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Σύρο.
ii) Τα ιερομοναχικά τάγματα, αποτελούμενα από μοναχούς που έχουν και ιερατική ιδιότητα, είναι απαραίτητα τόσο για την άσκηση του έργου που έχουν αναλάβει όσο και για αμιγώς ενοριακά καθήκοντα. Οι ιερομόναχοι, πολλοί από τους οποίους κατάγονται από τη Σύρο και την Τήνο, είναι εφημέριοι σε Αθήνα και Τήνο. Τα ανδρικά ιερομοναχικά τάγματα είναι:
Οι Ιησουίτες.
Οι Καππουκίνοι.
Οι Ασσομψιονιστές.
Οι Λαζαριστές ή Αδελφοί της Ιεραποστολής (στη Θεσσαλονίκη).
Οι Φραγκισκανοί (στη Ρόδο).
Οι Δομηνικανοί (στην Αθήνα).
β) Τα γυναικεία μοναχικά τάγματα είναι τα ακόλουθα:
Αδελφές του Ελέους στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Σύρο. Ιδρύθηκαν από τον Αγιο Βικέντιο ντε Πωλ και δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας.
Αδελφές του Αγίου Ιωσήφ της εμφανίσεως, στην Αθήνα. Ιδρύθηκαν από την Αιμιλία ντε Βιαλάρ. Αποτελούν το μεγαλύτερο σε αριθμό μοναχών καθολικό τάγμα στην Ελλάδα και το γνωστότερο, μαζί με το τάγμα των Ουρσουλινών, για την εκπαίδευση των κοριτσιών.
Ουρσουλίνες, στην Αθήνα και Τήνο. Ιδρύθηκαν από την Αγγέλα Μερίτσι.
Αδελφές της Παμμακαρίστου, στην Αθήνα. Ιδρυτής τους ήταν ο Επίσκοπος Γ. Χαλαβατζής. Ανήκουν στην Εξαρχία των Ελληνόρυθμων Καθολικών. Φροντίζουν παιδιά με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένους.
Αδελφές του Τιμίου Σταυρού, στην Αθήνα. Ιδρύθηκαν από τον ασσομψιονιστή ιερομόναχο Ε. Στεφάνου.
Αδελφές του Καρμήλου, στην Αθήνα. Οι μοναχές αυτού του τάγματος μένουν έγκλειστες στο μοναστήρι και ασχολούνται με τη χειροτεχνία.
Δομηνικανίδες, στη Σαντορίνη. Ιδρύθηκε από τον Αγιο Δομήνικο ντε Γκουθμάν. Πρόκειται για επίσης "κλειστό" τάγμα. Αποτελείται από νεαρές αλλοδαπές, γνωστές για τις θαυμάσιες φωνές τους.
Φραγκισκανίδες, στην Κέρκυρα. Είναι υπεύθυνες για το Καθολικό Γηροκομείο.
Αδελφές του Αγίου Ιωσήφ της Λυών, στην Κέρκυρα. Ασχολούνται με κατήχηση, πνευματικές ασκήσεις για κοπέλες και συμπαράσταση σε ηλικιωμένους.
Μικρές Αδελφές του Ιησού σε Αθήνα, Γιαννιτσά και Τήνο. Εργάζονται σε εργοστάσια, θεραπευτήρια και βοηθούν στο έργο των ενοριών, κάνουν επισκέψεις σε ασθενείς, κατήχηση κλπ., πιστεύοντας πως έτσι θα φέρουν τον κόσμο πιο κοντά στο Θεό.
Ιεραπόστολοι της Αγάπης, στην Αθήνα. Το τάγμα αυτό ιδρύθηκε από τη Μητέρα Τερέζα. Φροντίζουν οικογένειες προσφύγων, λαθρομετανάστες από τον Τρίτο Κόσμο κλπ.
Φοκολαρίνες, στην Αθήνα. Δεν είναι μοναχικό τάγμα αλλά κίνημα που συνιστά μια νέα πραγματικότητα στην παγκόσμια Καθολική Εκκλησία. Πρόκειται για γυναίκες που ασκούν κανονικά το επάγγελμά τους, αλλά ζουν μαζί και έχουν, όπως οι μοναχές, όρκους. Σκοπός τους είναι να γνωρίσουν το Θεό στους ανθρώπους.
Η σπανιότητα νέων ιερατικών και μοναχικών κλήσεων αποτελεί οξύ πρόβλημα που η Καθολική Εκκλησία αντιμετωπίζει στις μέρες μας. Βασικότερος λόγος, φαίνεται να είναι η υποχρεωτική αγαμία του κλήρου.

ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ
Ο Προτεσταντισμός αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι του Χριστανισμού. Ξεκίνησε στη Γερμανία ως εξέγερση κατά της Ρωμαικής Εκκλησίας. Ηγέτης αυτής της ομαδας Χριστιανών ήταν κατά τον 16ο αιώνα μ.Χ. ο Μαρτίνος Λούθηρος. Το όνομά του προέρχεται από τη λατινική λέξη "PROTESTANTISMUS" που σημαίνει διαμαρτυρία.

Το 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος άρχισε να διαμαρτύρεται κατά της Ρωμαικής Εκκλησίας. Αφού μελέτησε την επιστολή του αποστόλου Παύλου προς Ρωμαίους, πείστηκε πως η σωτηρία του ανθρώπου ήταν αποτέλεσμα μόνο της Θείας Χάρης και πίστης και όχι των αγαθών ή μη έργων. Για αυτό ακριβώς το λόγο ήρθε σε σύγκρουση με το θεσμό του συγχωροχαρτιού, που έδινε εκείνη την εποχή η Καθολική Εκλλησία για την άφεση των αμαρτιών ενός ανθρώπου και κυρίως ήρθε σε σύγκρουση με τον Γιόχαν Τέτζελ (Johann Tetzel) που πουλούσε συγχωροχάρτια κατά την ίδια περίοδο στη Γερμανία. Τον είχε στειλει ο Πάπας.
Στις 31 Οτωβρίου του 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος κόλλησε στην εξώπορτα του μητροπολιτικού ναού της Βιτεμβέργης τις 95 Θέσεις του, που αποτελούσαν μια ανοιχτή επίθεση κατά του παπισμού.
Ο Μαρτίνος Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία στη Δίαιτα (Βουλή) στην πόλη Βορμς της Γερμανίας. Η απολογία του τελείωσε με τα εξής λόγια:
<<Εάν δε με πείσουν με επιχειρήματα από την Αγία Γραφή ή με αδιάσειστη λογική, δεν μπορώ να αναιρέσω τις θέσεις μου, γιατί δεν πιστεύω στο αλάθητο του Πάπα, ούτε των συνόδων, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι πολλές φορές και οι Πάπες και οι σύνοδοι έχουν σφάλει και έχουν πέσει σε αντιφάσεις. Εγώ έχω πειστεί από τα βιβλικά επιχειρήματα που έχω ήδη αναφαίρει, και είμαι απόλυτα ενωμένος με το λόγο του Θεού. Δεν μπορώ και δε θέλω να ανακαλέσω τίποτα, γιατι δεν ειναι ορθό, και αντίθετα είναι επικίνδυνο να πράττει κανείς αντίθετα με τη φωνή της συνείδησής του. Ο Θεός ας με βοηθήσει.>>
Με τα επόμενα έργα του ο Λούθηρος μεγάλωσε το χάσμα που τον χώριζε με την Καθολική Εκκλησία, ενώ παράλληλα βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας, κυρίως, Ευρώπης.
Ο Πάπας αφόρισε το Λούθηρο, ενώ αυτός έκαψε δημόσια τις παπικές "βουλές" που του είχαν αποσταλεί. Έτσι ξεκίνησε μια διαμάχη, που ήταν γραφτό να τελειώσει με την απόσπαση των Προτεσταντών από την Καθολική Εκκλησία. Μια από τις ενέργειες του Πάπα που δε θεωρούσε σωστή, ήταν η ανάμειξη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην κοσμική εξουσία.
Αρχικά δε σχεδίαζε μια ευρεία μεταρρύθμιση αλλά το πεισματικά ανυποχώρητο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε συνδυασμό με την έντονη προσωπικότητα του Μαρτίνου Λούθηρου εξελίχτηκαν σε μια αντιπαράθεση που οδήγησε στη "γένεση" ενός από τους τρεις μεγάλους κλάδους, του Χριστιανισμού, μαζί με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και την Ορθοδοξία.


Ο ΛΟΥΘΗΡΟΣ ΔΙΔΑΞΕ ΠΕΝΤΕ ΒΑΣΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ
Solus Christus: Μόνο ο Χριστός
Οι Προτεστάντες χαρακτηρίζουν τα δόγματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σχετικά με τον Πάπα ως εκπρόσωπο του Χριστού επι της Γης, την αρχή των αγαθών έργων, και την ιδέα για "αξιομισθίες αγίων" οι οποίες αποθηκεύονται και οι πιστοί μπορούν να επωφεληθούν από αυτές, ως άρνηση του ότι ο Χριστός είναι ο μόνος μεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Sola scriptura: Μόνο η Γραφή
Οι Προτεστάντες δέχονται ώς μία και μοναδική αυθεντία την Αγία Γραφή, ταυτίζοντάς την με την Αποκάλυψη του Θεού. Πιστεύουν ότι οι διδασκαλίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και κατ' επέκταση, της Ορθόδοξης συσκοτίζουν τις διδασκαλίες της Αγιάς Γραφής μπερδεύοντάς τις με την εκκλησιαστική ιστορία και δόγματα που προέκυψαν στη συνέχεια.

Sola fide: Μόνο η πίστη
Οι Προτεστάντες πιστεύουν ότι η πίστη στον Χριστό μονάχα είναι αρκετή για την αιώνια σωτηρία , σε αντίθεση με τους Καθολικούς που θεωρούν ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή, και θεωρούν ότι η διάπραξη καλών έργων επιβεβαιώνει την πίστη στο Χριστό και τη διδασκαλία Του.

Sola gratia: Μόνο η Χάρη
Η Ρωμαιοκαθολική πίστη για τα μέσα της σωτηρίας θεωρείται από τους Πρωτεστάντες μείγμα εμπιστοσύνης στη Χάρη του Θεού και πεποίθηση στα οφέλη των καλών έργων που κάνει με αγάπη ο άνθρωπος από μόνος του. Οι Μεταρρυθμιστές πήραν τη θέση ότι η σωτηρία εξαρτάται αποκλειστικά από τα δώρα του Θεού, τα οποία διανέμει το Άγιο Πνεύμα σύμφωνα με το απολυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με τον Λούθηρο, η σωτηρία είναι δώρο που οι άνθρωποι δεν το αξίζουν, και χορηγείται από το έλεος του Θεού, ενώ ο άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίσει τη σωτηρία.

Soli Deo gloria: Δόξα μόνο στο Θεό
Η δόξα οφείλεται αποκλειστικά στο Θεό, αφού η σωτηρία οφείλεται αποκλειστικά στο δικό Του θέλημα και δράση - όχι μόνο στο δώρο της εξιλαστήριας θυσίας του Χριστού στο σταυρό , αλλά επίσης στο δώρο της πίστης σ αυτή την εξιλέωση , η οποία δημιουργείται στην καρδιά του Χριστού από το Άγιο Πνεύμα. Οι μεταρρυθμιστές πίστευαν ότι τα ανθρώπινα όντα , οι Πάπες , ακόμα και οι Άγιοι, δεν αξίζουν τη δόξα που τους αποδίδεται.

ΑΛΛΑ ΒΑΣΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΜΟΥ ΗΤΑΝ ΤΑ ΕΞΗΣ
Η Αγία Γραφή μπορεί να ερμηνεύται κατά συνείδηση.
Η ιεροσύνη δεν είναι ιδιαίτερο μυστήριο , αλλά κάθε Χριστιανός είναι ιερέας.
Ο γάμος είναι θεμιτός για τους λειτουργούς της Εκκλησίας ( πράγμα που ήδη ίσχυε από τα αρχαία χρόνια στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά όχι στη Ρωμαιοκαθολική.
Η Θεία Λειτουργία πρέπει να γίνεται, όχι στη λατινική γλώσσα, αλλά στις τοπικές, κατανοητές για τον απλό κόσμο ,γλώσσες. ( Άρνηση του Καθολικού δόγματος για τις "τρεις ιερές γλώσσες". Η θέση αυτή συμπίπτει με τη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας).
Τα μοναδικά μυστήρια που είναι πραγματικά και ολοκληρωμένα είναι το Βάπτισμα και η Θεία Ευχαριστεία.

Δύο από τους πρωτεργάτες της Μεταρρύθμισης , ο Έρασμος και ο Λούθηρος, εξέφραζαν διαφορετικές απόψεις από την Καθολική Εκκλησία ως προς το πρωτείο των Γραφών. Σύμφωνα με την κοινή παράδοση του Έρασμου και του Λούθηρου η Εκκλησία δεν είναι αλάθητη, ενώ πρέπει να είναι διάκονος του λόγου του Θεού, ο οποίος ταυτίζεται με την Αγία Γραφή και θεωρείται ότι υπήρξε πριν από την Εκκλησία και είναι το θεμέλιό της.
Εκεί που ο Έρασμος διαφωνούσε με τον Λούθηρο ήταν η διδασκαλία του τελευταίου ως προς τον προορισμό του ανθρώπου, δηλ. ότι όλοι οι άνθρωποι είανι αμαρτωλοί και τους αξίζει καταδίκη. Πίστευε ότι οι διδασκαλίες της Εκκλησίας για τα πνευματικά οφέλη από τη νηστεία, οι πωλήσεις αφέσεων , τα προσκυνήματα, έτρεφαν την ανθρώπινη υπερηφάνεια και υπεροψία και έκαναν τον πιστό να νοιώθει σίγουρος για τη σωτηρία του.
Έτσι ο Λούθηρος με τον Καλβίνο κήρυξαν ότι η ανθρωπότητα είναι αμαρτωλή και διεφθαρμένη και το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού είναι πολύ μεγάλο για να υπερνικηθεί από ανθρώπινα έργα.

Σύντομα ο Προτεσταντισμός σταμάτησε να είναι ενιαίο δόγμα. Από τις πιο σημαντικές παραλλαγές του είναι των Ζβιγγλιανών και των Καλβινιστών. Οι παραλλαγές αυτές ξεκίνησαν από την Ελβετία , αλλά διαδόθηκαν και σε άλλες χώρες , όπως στη Γερμανία , Ολλανδία , Γαλλία κλπ.
Μια βασική διαφορά των Ζβιγγλιανών και Καλβινιστών με τους Λουθηρανούς είναι ότι οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι ο άνθρωπος σώζεται με την πίστη του, ενώ οι άλλοι λένε πως σώζονται μόνο εκείνοι που εκ των προτέρων έχει καθορίσει ο Θεός .
Μια άλλη διαφορά βρίσκεται στη σημασία της Θείας Ευχαριστείας. Ο Λούθηρος έλεγε ότι ο άνθρωπος πραγματικά πίνει το αίμα και το σώμα του Χριστού, ενώ οι Καλβινιστές και Ζβιγγλιανοί πιστεύουν πως αυτό γίνεται μόνο μεταφορικά.
Επίσης υπάρχουν και άλλα μικρότερης σημασίας δόγματα. Άλλα είναι παλιά και άλλα υπάγονται στον Νεοπροτεσταντισμό.

Αυτό αφαιρέστε το όλο. Μπορείτε απλά να βάλετε κάποιες φωτο.
Full transcript