Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Metody terapii jąkania

No description
by

Ł K

on 7 October 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Metody terapii jąkania

Metody terapii jąkania
z użyciem gestów wsparcia

Kompleksowa metodyka trwałej normalizacji mowy jąkających się
ETAP I

Destabilizacja stanu patologicznego i zacieranie patologicznej pamięci. Pozbawia się pacjentów blokady psychicznej i poprzez ćwiczenia oddechowe, rozluźniające i ogólny spokój uczy się ich wiary w siebie i własne możliwości. Dąży się do utworzenia, na tym nowym tle, właściwych związków funkcjonalnych, które zaburzone procesy doprowadzą
do stanu normy.

ETAP II

Nauka płynnej mowy. Uczy się jej zaczynając od milczenia i stanu ogólnego wyciszenia. Potem przyswaja nowopowstałe samogłoski, sylaby, wyrazy, a dopiero na końcu – zdania.
W celu uzyskania płynności stosuje się tu sposób korekcji jąkania, który polega
na zsynchronizowaniu mowy z ruchami palców wiodącej ręki. Dyktują one rytmiczno
-intonacyjny schemat frazy. Sposób ten pozwala uzyskać płynną mowę już na pierwszych zajęciach. Wyćwiczona ręka staje się czymś na wzór pamięci nowego stereotypu mówienia,
a w późniejszym okresie – automatyczną kontrolą mowy i nowego stanu psychicznego pacjenta.

Metoda
"wystukiwania sylab"
Technika wystukiwania sylab złożona jest z kilku etapów:

 etap wstępny, który ma na celu nauczenie pacjenta podziału wyrazów na sylaby; czas ten powinien być jak najkrótszy, ze względu na zagrożenie utrwalenia ewentualnego skandowania, co może być naturalną konsekwencją głośnego dzielenia na sylaby. Jeżeli jest to możliwe, tzn. pacjent ma opanowaną tę umiejętność, powinno się pomijać ten etap;

 mówienie płynne z wystukiwaniem sylab całą dłonią z kontrolującym udziałem terapeuty;

 płynne mówienie z wystukiwaniem sylab palcem ręki wiodącej;

 stopniowe ukrywanie wystukiwania sylab przed otoczeniem w różnych sytuacjach,
np. szkolnych takich jak: odpowiadanie w pozycji siedzącej, stojącej czy odpowiadaniu przy tablicy, w sposób nie rzucający się w oczy; dla większości osób jest to bardzo ważna kwestia;

 faza wprowadzania wystukiwania sylab w różnych sytuacjach życiowych.

Indywidualizacja!
Terapia rozumiana jako działanie ukierunkowane na rozwiązanie problemów osób jąkających się obejmuje trening płynności mówienia oraz psychoterapię. Każdorazowo metody i techniki terapeutyczne należy dopasowywać do pacjenta.

Trening płynności mówienia jest zbiorem metod, które ją poprawiają.
Metody te można podzielić na:

bezpośrednie (stosowanie technik płynnego mówienia),

pośrednie, które ukierunkowane są na poprawę płynności mówienia poprzez oddziaływanie na środowisko domowe lub szkolne oraz poprawianie sprawności ruchowej lub językowej,

kompleksowe, które łączą metody bezpośrednie i pośrednie.

Zmodyfikowany program psychofizjologicznej terapii jąkania
Czas trwania: 5-6 miesięcy, sesja terapeutyczna: 1-2 razy w tygodniu.
Początkowo spotkania odbywają się indywidualnie, potem grupowo (4-5 osób).

I ETAP
• diagnoza
• ćwiczenia oddechowe, głosowe, artykulacyjne

II ETAP
• ćwiczenia delikatnego ustawienia narządów artykulacyjnych przy rozpoczynaniu mówienia

III ETAP
• ćwiczenia miękkiego, przydechowego nastawienia głosu

IV ETAP
• utrwalanie opanowanych zasad mówienia

Zasady mówienia:
• tempo mówienia pacjenta powinno być zwolnione poprzez przeciąganie samogłosek (technika przedłużonego mówienia);

• mówienie pacjenta powinno być śpiewne (nie monotonne i nie skandowane);

• oddychanie w wypowiedziach pacjenta powinno być odpowiednio uregulowane (krótki wdech, realizacja dłuższych sekwencji słownych na jednym wydechu, bez częstych, niepotrzebnych wdechów, oddech przeponowo-brzuszny);

• wypowiedzi pacjenta powinny być pełne, tzn. powinny zawierać pełne zdania
z zastosowaniem odpowiedniego procesu oddychania i techniką przeciąganego mówienia;

• mówienia pacjenta powinno być wyraziste, tzn. z miękkim i szerokim układem narządów artykulacyjnych;

• pacjent rytmizuje i upłynnia mowę za pomocą parabolicznych ruchów dłonią (potem palcem wskazującym wiodącej dłoni), przy czym mówienie jest śpiewne
i rozciągnięte, a na jednym ruchu dłonią/palcem wymawia się zarówno wyraz jednosylabowy, kilkusylabowy, frazę jak i całe zdanie;

• początek mówienia powinien przebiegać równocześnie z początkiem wydechu
i parabolicznych ruchów dłonią/palcem;

• narządy mowne powinny być wolne od nadmiernego napięcia mięśniowego;

• należy stosować krótkie pauzy pomiędzy wypowiedzeniami w celu zebrania myśli i przygotowania aparatu mowy do dalszej wypowiedzi;

• wskazane jest utrzymywanie kontaktu wzrokowego ze współrozmówcą.

M. Chęciek
L. Arutiunian
K. Szamburski
Full transcript