Prezi

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in the manual

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Copy of Kazimierz III Wielki

No description
by Katarzyna Piaskowska on 22 January 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Copy of Kazimierz III Wielki

Kazimierz III Wielki Data i miejsce narodzin: Rodzice: Kazimierz III Wielki 30 kwietnia 1310 roku - Kowal Władyslaw Łokietek Jadwiga Bolesławówna -"Kaliska" Władyslaw Łokietek (1260 r. lub 1261-1333), syn Kazimierza I kujawskiego z linii Piastów mazowieckich, ojciec Kazimierza III Wielkiego. Książę brzesko-kujawski od 1267 r., sieradzki od 1288 r., łęczycki od 1294 r. i król Polski od 1320 r. król Kazimierz III Wielki Najmłodszy syn Władysława Łokietka i Jadwigi Bolesławówny, król Polski w latach 1333–1370, ostatni monarcha z dynastii Piastów na tronie polskim. Jadwiga Bolesławówna (ur. ok. 1266 r. w Kaliszu, zm. 10 grudnia 1339 r. w Starym Sączu) – księżna kaliska, córka księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego i królewny węgierskiej Jolenty Heleny, żona Władysława I Łokietka, w latach 1320–1333 królowa Polski. Dziadkowie: Kazimierz I Kujawski Eufrozyna Opolska Dziadkowie: Bolesław Pobożny Jolenta Helena Potomstwo: - Elżbieta (ur. 1326 r. – zm. przed 1363 r.) – od 1343 roku żona Bogusława V zachodniopomorskiego.

- Kunegunda (ur. 1335 r.) – żona Ludwika rzymskiego.

- Anna (ur. 1366 r. – zm. 1425 r.) – w latach 1380–1392 małżonka hrabiego Wilhelma von Cilli, w latach 1394–1425 żona hrabiego Ulryka von Tecka.

- Kunegunda (ur. ok. 1367/1368 r. – zm. 1369/1370 r.).

- Jadwiga (ur. 1369/1370 r.– zm. po 1382 r.). Córki: Synowie: - Niemierz, - Jan, - Pełkaę (zm. przed 5 listopada 1370 r.), którego istnienie nie jest do końca potwierdzone. Sprawa dziedzictwa tronu Pomimo tego, iż Kazimierz Wielki miał liczne żony, nie udało mu się doczekać syna z prawego łoża. W 1339 roku na zjeździe w Wyszehradzie ustalił z Andegawenami prawo następstwa tronu po jego bezpotomnej śmierci. Była to cena poparcia jego polityki zagranicznej przez dynastię węgierską. Jeszcze raz w 1369 r. Kazimierz potwierdził prawa Andegawenów do tronu polskiego. Kiedy więc umarł po wypadku na polowaniu w okolicach Przedborza w miejscowości Żeleźnica w 1370 r. z powodu źle leczonego złamania nogi, tuż po jego pogrzebie przybył z Węgier Ludwik Andegaweński, który niezwłocznie koronował się w Katedrze krakowskiej (wawelskiej). Tym samym wygasła dynastia Piastów jako panująca na tronie polskim. Przydomek Przydomek „Magnus” (z łaciny tzn. „wielki, duży, ogromny, pokaźny, rozległy”) nie występuje w źródłach współczesnych Kazimierzowi. Nie znał go jeszcze Jan Długosz, działający w XV wieku. Przydomek został po raz pierwszy odnotowany dopiero w roku 1496 w Metryce Koronnej, księga 144. Mógł jednak zostać tam użyty w znaczeniu „wiekowy, stary”. Z całą pewnością w znaczeniu „Wielki” użyto go w Statutach Łaskiego w 1505 lub 1506 roku. nos Kazimirus, Dei gracia rex Polonie nec non terrarum Cracovie, Sandomirie, Siradie, Lancicie, Cuyavie, Pomeranieque dominus et heres. Wojskowość i budownictwo W zmocnieniu siły władającego pomaga silna armia. Toteż nic dziwnego, że i tą sprawą Kazimierz się zajął, przeprowadzajc reformę organizacji wojska. Wykorzystał on fakt obowiązku wojskowego wszystkich posiadaczy ziemskich (prócz duchowieństwa) – dodatkowo dołączył do tego obowizku sołtysów i wójtów. Szlachta i sołtysi musieli wraz ze swoją kopią stawać na wezwanie chorgwi terytorialnych. Dbano także o dyscyplinę w wojsku.
Niemniej ważną sprawą było budownictwo obronne, którym Kazimierz zapisał się chwalebnie na kartach historii. Nie tylko Polska zaczęła doganiać pod tym względem sąsiadów, lecz inwestycje te pozostawiły po sobie zaplecze gospodarcze, a więc wapienniki i cegielnie. Za czasów Kazimierza wybudowano 53 zamki i 27 murowanych fortyfikacji miejskich. Polityka wewnętrzna Kazimierz Wielki odnosił sukcesy dyplomatyczne i organizował zwycięskie wyprawy przede wszystkim dzięki prowadzeniu spójnej, a zarazem reformatorskiej polityki wewnętrznej. Dążył do stworzenia silnych podstaw materialnych oraz prawnych sprawowanych rządów królewskich. Wprowadził jednolity system zarządzania państwem. Przy boku władcy działała powoływana przez niego rada królewska, pełniąca funkcje doradcze. W jej skład wchodzili m.in. marszałek odpowiedzialny za bezpieczeństwo państwa, kanclerz zajmujący się głównie polityką zagraniczną, podskarbi zarządzający skarbem. Królewskimi urzędnikami lokalnymi byli starostowie, powoływani i odwoływani przez monarchę. Pełnili oni funkcje administracyjne, ekonomiczne oraz sądownicze w przypadku ciężkich przestępstw. Prężnie rozwijające się państwo Kazimierza potrzebowało nie tylko mądrze rządzących ludzi, ale również sprawnie działającego prawa, które stanowiłoby podstawę ustrojową Polski. Gospodarka i skarb państwa Wielkie też są zasługi Kazimierza na polu gospodarczym. Przede wszystkim wspomagał energiczną kolonizację puszczy. Otoczył też opieką miasta, co nie było w zwyczaju u jego ojca. Nadał tym samym przywileje handlowe Krakowowi. Za panowania Kazimierza założono niemal 100 nowych miast. Fundowanie miast na prawie niemieckim powodowało, że zarówno chłopi, jak i specjaliści z Zachodu ruszali do naszego państwa. Roczny dochód skarbu królewskiego pod koniec panowania Kazimierza sigał stu tysicy grzywien srebra. Kultura, oświata i sztuka Jedną z największych zasług Kazimierza Wielkiego było ufundowanie w 1364 r. Akademii Krakowskiej. Szkoła była wzorowana na uniwersytecie w Bolonii. Kazimierz chciał przede wszystkim, aby nowa szkoła kształciła prawników, którzy mogliby pokierować i wzmocnić administrację państwową, o którą tak bardzo dbał. Za panowania Kazimierza Wielkiego na terenie Małopolski powstało wiele gotyckich budowli i dzieł sztuki, których lwia część była fundacjami królewskimi. Oprócz licznych zamków i miast wraz z obwarowaniami rozmieszczonych na terenie całego Królestwa był zaangażowany w liczne inwestycje w Krakowie, przede wszystkim na terenie Wawelu. Polityka zagraniczna Okoliczności śmierci We wrześniu 1370 roku Kazimierz przebywał w swym zamku Przedbórz, w którego okolicy urządzał wielkie polowania na jelenie. 9 września, w drugim dniu łowów, jak podaje Janko z Czarnkowa goniąc jelenia, gdy się koń pod nim przewrócił, spadł z niego i otrzymał niemałą ranę w lewą goleń. Źródło

http://www.kazimierzwielki.pl/zyciorys.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Kazimierz_III_Wielki Synowie: Polityka zagraniczna Kazimierz III włączał się politykę europejską biorąc udział w zjazdach monarchów w węgierskim Wiszegradzie i był również organizatorem kongresu monarchów, który miał miejsce w Krakowie w 1364 roku. Dzięki swoim dokonaniom w dziedzinie polityki zagranicznej sojuszom potwierdzanych zwizkami małżeńskimi swoich córek udało się doprowadzić do znacznego wzrostu znaczenia Polski w średniowiecznej Europie. Dbałość o losy kraju wyraziła się również w umowie sukcesyjnej z Andegawenami, władcami Węgier, którzy zasiedli na tronie Polski po śmierci Kazimierza III Wielkiego. Osiągnięcia Kazimierza III Wielkiego w polityce zagranicznej dotyczyły zapewnienia bezpieczeństwa państwu poprzez procesy i traktaty z krzyżakami zakończone podpisaniem pokoju w Kaliszu w 1343 roku. Uregulował stosunki z Luksemburgami wykupując prawa do korony polskiej w 1335 roku podczas zjazdu w Wiszegradzie, spory terytorialne z Janem Luksemburskim trwały przez wiele lat i zakończone zostały dopiero w 1356 roku po koronacji cesarskiej władcy Czech poprzez zawarcie sojuszu. W swojej aktywnej polityce wschodniej doprowadził do podboju i włączenia do Korony Rusi halicko-włodzimierskiej w 1366 roku oraz zapoczątkował próby chrystianizacji Litwy. Prezentację wykonał:

Damian Tomczyk
klasa II TE Konsultacja historyczna: p. W. Stoch
Korekta: p. K. Piaskowska
See the full transcript